Postanowienie SN z 23 lutego 2011 r., V CZ 99/10

Wydany

23 lutego 2011 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku P. H. i in. przy uczestnictwie C. W. i in., o powierzenie dalszego wykonywania umowy,

Skład

SSN Grzegorz Misiurek sprawozdawca
SSN Irena Gromska-Szuster
SSN Dariusz Zawistowski

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2011 r., zażalenia uczestnika Czesława W. na postanowienie Sądu Okręgowego […] z dnia 26 kwietnia 2010 r., oddala zażalenie.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem częściowym z dnia 16 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy, orzekając jako Sąd drugiej instancji, powierzył wnioskodawcom i uczestniczce postępowania A. Ł. na koszt i niebezpieczeństwo współwłaściciela C. W. wykonanie prac zmierzających do zakończenia budowy domu przy ul. Z. 12a 2 z wyszczególnieniem tych prac w zakresie projektowym (punkt 1 postanowienia) i realizacyjnym (punkt 2) oraz zobowiązał uczestnika postępowania do wydania wnioskodawcom dokumentacji całego budynku niezbędnej do wykonania prac wyszczególnionych w obu punktach.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania C. W. od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w przedmiocie powierzenia przez sąd dalszego wykonania umowy dotyczącej wybudowania domu na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, rozpoznawane w postępowaniu nieprocesowym, dotyczy podejmowania czynności niezbędnych do zakończenia budowy, czyli szeroko rozumianego zarządu rzeczą wspólną, a w sprawach tych – zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c. – skarga kasacyjna nie przysługuje.

W zażaleniu uczestnik postępowania C. W. zarzucił naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że konstrukcja powierzenia dalszego wykonywania umowy, o której mowa w art. 9 ust. 3 ustawy o własności lokali, posiada podobieństwa do art. 480 i 636 k.c., a nie do przepisów regulujących zarząd rzeczą wspólną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Trafnie Sąd Okręgowy uznał, że powierzenie przez sąd dalszego wykonywania umowy dotyczącej wybudowania domu na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 – t. j.) wiąże się z zarządem rzeczą wspólną mającym na celu doprowadzenie do zakończenia budowy. Wszczęte przez wnioskodawców postępowanie zmierza bowiem do zakończenia budowy domu, a tym samym do powstania – po ustanowieniu i przeniesieniu na nabywców praw odrębnej własności lokali – przymusowej współwłasności gruntu i tych części budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ustawy o własności lokali).

Mimo iż chwilą powstania tej współwłasności jest wyodrębnienie pierwszego lokalu, 3 będące w istocie podziałem dotychczasowej nieruchomości, to bezzasadne jest założenie, że w zakres zarządu rzeczą wspólną nie mogą wchodzić te wszystkie czynności faktyczne i prawne, które dopiero prowadzą do zakończenia procesu inwestycyjnego i powstania rzeczy mającej stanowić przedmiot współwłasności.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, zawarte w uzasadnieniu uchwały Sądu

Najwyższego z dnia 16 maja 2008 r. (sygn. III CZP 35/08, OSNC 2009, nr 7-8, poz. 92) rozważania dotyczące konstrukcji powierzenia dalszego wykonania umowy i podobieństw z instytucjami opisanymi w art. 480 i 636 k.c., nie stanowią podstawy do uznania, że postępowanie wszczęte na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o własności lokali nie dotyczy zarządu związanego ze współwłasnością. Uchwała ta dotyczyła bowiem zakresu przedmiotowego powierzenia oraz określenia kręgu osób uprawnionych do dalszego wykonania umowy.

Jak wyraźnie wynika z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c., w sprawach dotyczących zarządu związanego ze współwłasnością skarga kasacyjna nie przysługuje, czyli jest niedopuszczalna, a zatem w razie wniesienia - podlega odrzuceniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

jz