Postanowienie SN z 27 marca 2013 r., V KK 2/13

Wydany

27 marca 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Rozpoznanie

w Izbie Karnej w dniu 27 marca 2013r.

Skład

SSN Włodzimierz Wróbel na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Sprawa

sprawy Ł. K. dotyczącej wydania wyroku łącznego, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

Od orzeczenia

od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 27 czerwca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 marca 2012 r., p o s t a n o w i ł

Sentencja

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego Ł. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. B., Kancelaria Adwokacka, kwotę 738,00 zł (słownie: siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie kasacji.

r.

Uzasadnienie

Wyrokiem łącznym z dnia 29 marca 2012 r. (sygn. akt III K 86/12) Sąd

Okręgowy połączył węzłem kary łącznej w wymiarze 7 (siedmiu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności kary jednostkowe orzeczone wobec Ł. K. w sprawach o sygnaturach: III K 250/03 (wyrok Sądu Okręgowego z dnia 20 stycznia 2004 r.), V K 2045/03 (wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 czerwca 2004 r.) oraz II

K 167/07 (wyrok Sądu Rejonowego z dnia 11 lipca 2007 r.). Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r. (sygn. akt II AKa 177/12).

Od tego prawomocnego wyroku (w zakresie wymiaru kary łącznej) kasację wniósł obrońca Ł. K. zarzucając temu orzeczeniu:

1. rażące naruszenie prawa materialnego mające, jego zdaniem wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 86 § 1 k.k. poprzez nieuwzględnienie i pominięcie, przy wydawaniu wyroku łącznego wszystkich okoliczności przemawiających za przyjęciem zasady pełnej absorbcji przy łączeniu kar, w szczególności opinii z dnia 28 grudnia 2011 roku wskazującej na pozytywne zachowanie skazanego, w trakcie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, jako przesłanki warunkującej orzeczenia kary łącznej w granicach od najwyższej z kar, a więc na zasadzie pełnej
2. absorbcji;
3. rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegające na obrazie przepisu art. 4 k.p.k. w zw.

z art. 7 k.p.k. oraz art. 424 § 1 k.p.k. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności jednostronne przyjęcie okoliczności przemawiających na niekorzyść skazanego, wyrażających się w budowaniu przeświadczenia, co do podstaw przyjętej zasady łączenia kar z pominięciem opinii Dyrektora Aresztu

Śledczego z dnia 28 grudnia 2011 roku, a przy przyjęciu własnej i dowolnej interpretacji przedmiotowej opinii, która to ocena zaważyła o nieujęciu treści opinii jako podstawy do zastosowania zasady pełnej absorbcji przy orzekaniu w wyroku łącznym.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Zawarty w kasacji zarzut obrazy prawa materialnego jest zarzutem chybionym. Sąd nie dopuścił się obrazy prawa materialnego, orzekł bowiem w sposób i w granicach określonych tymi przepisami. Autor kasacji, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego, kwestionuje w istocie wymiar kary łącznej. Regulacje 3 art. 86 k.k. określają zasady łączenia kar i granice kary łącznej, w ramach których

Sądy orzekają zgodnie z dyrektywami wymiaru kary (w tym zgodnie z dyrektywami specyficznymi dla kary łącznej). W niniejszej sprawie sąd ad quem uzasadnił powody, z jakich podzielił racje sądu a quo w zakresie wymiaru kary, która to kara mieściła się w granicach zakreślonych omawianym przepisem.

Natomiast, gdy chodzi o zarzut naruszenia prawa procesowego, skarżący nie wskazuje, na czym polegać miałoby rażące naruszenie wskazanych w petitum kasacji przepisów. W ocenie Sądu Najwyższego, zwłaszcza porównując treść zarzutu kasacji i apelacji złożonej w sprawie uznać należy, że zarzut obrazy prawa procesowego skierowany jest de facto przeciw orzeczeniu Sądu I instancji. Gdyby nawet jednak odczytywać go jako zarzut przeniesienia rażąco błędnych ocen na wyrok Sądu II instancji (tzw. powielenie naruszenia prawa procesowego mające swe źródło w niedostrzeżeniu błędów sądu a quo w toku kontroli odwoławczej) podkreślić należy, że skarżący nie przytacza żadnych argumentów mających świadczyć o jakimkolwiek, a tym bardziej rażącym i transparentnym wykroczeniu przez sąd ad quem poza wyznaczone zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania kryteria oceny i kontroli wyroku Sądu I instancji.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.