Uzasadnienie
Kasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.
W kasacji zarzucono:
- I. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść wyroku, a polegające na obrazie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nienależyte rozważenie zarzutów podniesionych w apelacji oskarżonego, skutkiem czego było naruszenie art. 7 k.p.k., polegające na ocenie wszystkich przeprowadzonych dowodów z naruszeniem zasady 2 prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wyrażające się w szeregu błędów wskazanych w pkt I tiret 1-9 kasacji; ponadto ewentualnie zarzucono:
- II. rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 53 § 1 i 2 k.k. i art. 58 i 85 k.k., polegające na pominięciu przy wymiarze kary okoliczności łagodzących dotyczących wymiaru społecznej szkodliwości czynu i przebiegu zdarzenia, wymienionych w pkt II kasacji;
- III. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skazanego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty kasacji okazały się być bezzasadne w stopniu oczywistym.
Istota zarzutu z pkt I kasacji okazała się niełatwa do ustalenia. Skarżący podniósł w tym zarzucie rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nienależyte rozważenie zarzutów podniesionych w apelacji. Jednakże w dalszej części tego zarzutu wskazał na szereg wątpliwości dotyczących oceny dowodów i ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podnosząc również naruszenie art. 7 kpk. Co ważne, większość spośród wskazanych w pkt I tiret 1-9 wątpliwości co do oceny dowodów i ustaleń faktycznych (a konkretnie opisane pkt I w tiret 2-8), nie została podniesiona w apelacji ani jej uzasadnieniu.
Oczywiście, zarzut naruszenia art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. może być w sposób sensowny podniesiony tylko w odniesieniu do tych kwestii, które zostały uprzednio podniesione w apelacji. Prowadzi to do wniosku, że zarzut nienależytej kontroli odwoławczej z pkt I kasacji może być rozważany tylko w zakresie okoliczności wskazanych w tiret 1 i 9, bowiem spośród wątpliwości wskazanych w treści tego zarzutu, tylko te dwie zostały zarzucone w apelacji. W pozostałym zaś zakresie, zarzut ujęty w pkt I kasacji, nie zmierza do kontroli przestrzegania art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. przez Sąd Apelacyjny, lecz do ponownego przeprowadzenia kontroli odwoławczej wyroku Sądu pierwszej instancji i to w zakresie szerszym niż 3 domagała się tego apelacja. Taki zarzut nie może być uznany z dopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym.
Przechodząc do analizy tak zawężonego zarzutu z pkt I kasacji, Sąd Najwyższy stwierdza, że jest on bezzasadny w stopniu oczywistym. Sąd Apelacyjny odniósł się do zgłaszanych przez obronę wątpliwości dotyczących oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonego K. B. Trafnie podkreślono, że Sąd I instancji podszedł do nich bardzo krytycznie i zeznania te zostały uznane za wiarygodne tylko o tyle, o ile znalazły potwierdzenie w innych dowodach.
Rozważania Sądu Apelacyjnego na s. 9 uzasadnienia wyroku są rzeczowe i przekonujące. Podobnie rzecz ma się, jeśli chodzi o zarzut z pkt I tiret 9 kasacji, dotyczący nienależytego rozważenia zarzutu błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przypisania skazanemu sprawstwa włamania do mieszkania pokrzywdzonego. W swych rozważaniach na s. 10 uzasadnienia wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, że akceptuje ustalenia dokonane w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji, jako oparte na wiarygodnych zeznaniach świadków C. C. i Z. H., a ponadto najbardziej zbieżne z doświadczeniem życiowym. Zarzut ten został więc rozważony z podaniem przekonującej argumentacji, co czyni zadość wymogom art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k.
Zarzut zawarty w pkt II kasacji, dotyczy naruszenia prawa materialnego, mianowicie przepisów dotyczących wymiaru kar, zarówno jednostkowych, jak i kary łącznej. Jak już powiedziano, kasacja jest środkiem zaskarżenia, który służy korygowaniu errores iuris pojawiających się w postępowaniu odwoławczym.
Tymczasem wymiar kar jednostkowych, jak i kary łącznej wymierzonej skazanemu nastąpił w postępowaniu przed sądem I instancji i nie był przez II instancję w żaden sposób korygowany. Zarzut naruszenia art. 53 § 1 i 2, art. 58 i 85 k.k. może być w niniejszej sprawie sensownie stawiany jedynie orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, nie zaś orzeczeniu Sądu odwoławczego. Gdyby zaś zarzut z pkt II kasacji potraktować – stosownie do dyrektywy art. 118 § 1 k.p.k. – jako zarzut nienależytej kontroli odwoławczej Sadu Apelacyjnego w zakresie wymiaru kary, to i tak rozumiany nie może być skuteczny.
Po pierwsze, apelacja nie zawierała żadnego zarzutu dotyczącego wymiaru kary. Po drugie, Sąd Apelacyjny z urzędu – wobec zaskarżenia wyroku I instancji w całości – poddał kontroli także i tę część 4 rozstrzygnięcia, i na s. 16-17 uzasadnienia wyroku wskazał, dlaczego zarówno wymiar kar jednostkowych, jak i kary łącznej, jest w sprawie poprawny. W tym stanie rzeczy zarzut z pkt II kasacji jawi się jako oczywiście bezzasadny.
W końcu w kasacji zawarto zarzut rażącej niewspółmierności kary, który w postepowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalny (art. 523 § 1 in fine k.p.k.).
W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.