Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Wyrok Sądu Najwyższegoz 16 stycznia 2014 r., sygn. akt V KK 363/13

Metryka

Wydany
16 stycznia 2014 r.
Sąd
Sąd Najwyższy
Skład
SSN Henryk Gradzik przewodniczący
SSN Krzysztof Cesarz sprawozdawca
SSN Małgorzata Gierszon
Joanna Sałachewicz protokolant
Uczestnicy
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej,
Sprawa
w sprawie E. Ż. w przedmiocie wyroku łącznego
Rozpoznanie
w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego
Od orzeczenia
od wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 5 czerwca 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej pkt 1 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w N. wyrokiem łącznym z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 110/13, z 10 wyroków opisanych w części wstępnej orzekł karę łączną roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności, powstałą z połączenia kar wymierzonych w sprawach tego Sądu wymienionych w punktach:

  1. VI. z wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r., II K 1383/10, gdzie orzeczono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,
  2. X. z wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., II K 1643/10, w którym orzeczono w rzeczywistości karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a nie roku i 6 miesięcy, jak wpisano w komparycji (pkt 1 sentencji wyroku).

Sąd w pkt 2 – 4 zawarł dalsze, konieczne rozstrzygnięcia.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 15 czerwca 2013 r.

W dniu 4 listopada 2013 r. Prokurator Generalny zaskarżył wyrok w pkt 1 – w części dotyczącej wymierzenia kary łącznej na niekorzyść skazanego.

Skarżący zarzucił „rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 86 § 1 k.k. polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego E. Ż. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 9 miesięcy, tj. niższym od wysokości najwyższej łączonej kary jednostkowej wymierzonej na mocy wyroku Sądu Rejonowego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt II K 1643/10, za pozostające w zbiegu realnym przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności”.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna. Jak już wspomniano, Sąd Rejonowy w pkt X części wstępnej wyroku łącznego błędnie określił wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec E. Ż. na mocy wyroku tego Sądu w sprawie II K 1643/10, bowiem orzeczeniem tym został on skazany na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (k. 17), nie zaś jak wpisano, na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności (k. 30 – 31). Pomyłka ta doprowadziła do rażącego naruszenia art. 86 § 1 k.k., stanowiącego, że sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa. W niniejszym wyroku nie mogła być zatem orzeczona kara łączna w wysokości niższej 3 niż 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wskazana rażąca obraza prawa materialnego doprowadziła do wymierzenia kary niższej o rok od dopuszczalnej, co miało oczywisty wpływ na treść wyroku. Dlatego uwzględniono w całości kasację.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie respektował zasady wymiaru kary łącznej określone w art. 86 § 1 k.k.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.