Prosto w prawo Dla profesjonalisty

Postanowienie SN z 5 grudnia 2013 r., V KZ 83/13

PostanowienieSąd Najwyższy·5 grudnia 2013 r.

Powołane przepisy

Wydany
5 grudnia 2013 r.
Sąd
Sąd Najwyższy
Sprawa
w sprawie z wniosku P. N. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 października 2009 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 maja 2009 r., Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 4 października 2013 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Skład
SSN Małgorzata Gierszon
Rozpoznanie
w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 grudnia 2013 r., zażalenia skazanego Piotra Nowaka na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Zaskarżonym, przywołanym powyżej, zarządzeniem Zastępca

Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówił przyjęcia wniosku skazanego P. N. – w powyżej wskazanej sprawie – wobec tego, że nie spełnił on warunków formalnych jego dopuszczalności. Jako podstawę prawną tego orzeczenia wskazał przepisy art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.

Na to zarządzenie skazany Piotr Nowak złożył zażalenie, w którym domagał się uchylenia skarżonego orzeczenia.

Zarzucił „Sądowi, że nie dokonał należytej analizy akt”, podnosząc, że nie powinien był też „bazować na opinii adwokata, który pisze bzdury, myli fakty i daty rozpraw, względem których podnoszone są zarzuty, wskazujące na wymóg wznowienia postępowania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym.

Podnoszone w nim okoliczności nie mają znaczenia dla oceny zaskarżonego zarządzenia. Przedmiotem niniejszej kontroli instancyjnej jest bowiem tylko to zaskarżone zarządzenie, nie zaś prawidłowość i rzetelność przeprowadzonego w sprawie skazanego procesu.

Dokonując więc oceny zaskarżonego zarządzenia uznać należało jego trafność i zasadność.

Nie ulega wszak wątpliwości, iż wniosek o wznowienie postępowania może być przyjęty do merytorycznego rozpoznania tylko o tyle, o ile został sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego. Taki wymóg wprost stanowi przepis art. 545 § 2 k.p.k.

Skazany był świadomy tych ograniczeń, był bowiem wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata, ale tego nie uczynił (k 38, 39, 43). Przy czym, to wezwanie otrzymał w sytuacji gdy, wcześniej wyznaczony z urzędu obrońca przedłożył opinię co do braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w jego sprawie.

Twierdzenia skazanego, zawarte w zażaleniu, iż Sąd nie powinien bazować na tej opinii adwokata i rozpoznać jego wniosek o wznowienie, są bezprzedmiotowe w świetle powyżej przytoczonych regulacji ustawowych. Sąd przecież mógłby to zrobić tylko wtedy, gdyby był on sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego.

Zauważyć też należy, iż wbrew wywodom skazanego, obrońca odniósł się w swojej opinii do tych okoliczności, które on sam przytoczył w sporządzonym osobiście wniosku o wznowienie i ocenił ich znaczenie z punktu widzenia, wskazanych w art. 540 § 1-3 k.p.k. oraz art.540 a k.p.k., podstaw wznowieniowych.

Z tych to względów, postanowiono jak wyżej.

Źródło: SAOS (System Analizy Orzeczeń Sądowych) ↗, pobrane 26.09.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.

Zapytaj o swoją sytuację

5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.