Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 lipca 2018 r. (data nadania) E.S. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego M.S., zarzuciła, że art. 97 § 2 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (ówcześnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, ze zm.; dalej: k.p.) jest niezgodny z art. 2, art. 24, art. 31 ust. 3, art. 37 ust. 1 i 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, gdyż „reguluje zbyt wąsko zakres zastosowania normy prawnej ograniczając przedmiotowo możliwość wszczęcia postępowania”. Zdaniem skarżącej, zaskarżony przepis uniemożliwił sprostowanie świadectwa pracy przez sąd tak, aby odpowiadało ono rzeczywistemu charakterowi pracy, a nie wykazywało umowę o pracę na czas określony.
W ocenie skarżącej, orzeczenie wydane na podstawie zaskarżonego przepisu godzi w zasadę sprawiedliwości społecznej i zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), a także w zasadę uniwersalności korzystania z wszystkich konstytucyjnych wolności i praw (art. 37 ust. 1 Konstytucji). Zaskarżony przepis ograniczył do terminu 7 dni, bez uzasadnienia i konieczności, prawa pracownika do domagania się naprawienia błędu w wydanym przez pracodawcę dokumencie. Skarżąca została „ograniczona w dostępie do środków prawnych za pomocą których mogła dochodzić zbadania faktu wystąpienia błędu w świadectwie pracy w postępowaniu sądowym” (art. 45 Konstytucji), co „tworzy regulację w kształcie uniemożliwiającym jej rzetelne i sprawne działanie, naruszając zasadę państwa prawa oraz racjonalności ustawodawcy, sankcjonując błędy i nieprawidłowości (art. 2 Konstytucji)”.
Postanowieniem z 16 lipca 2019 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 23 lipca 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, że nie spełnia ona podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Trybunał ustalił bowiem, że skarżąca nie wskazała naruszenia praw podmiotowych przez kwestionowany przepis. Jak wskazano, art. 24, art. 37 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli w analizowanej sprawie.
Natomiast wynikające z art. 2 Konstytucji zasady demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej mogą zostać wyjątkowo przyjęte za samoistny konstytucyjny wzorzec jedynie pod warunkiem wykazania naruszenia konkretnych praw lub wolności, czego skarżąca nie uczyniła. Zarzut naruszenia art. 45 i art. 77 Konstytucji w ocenie Trybunału był ponadto nieuzasadniony.
W zażaleniu złożonym 29 lipca 2019 r. (data nadania) skarżąca podniosła, że Trybunał nie wskazał, których przesłanek, wymaganych dla nadania dalszego biegu, skarga nie spełniła. Zarzuciła, że Trybunał koncentrował się na omówieniu przywołanych przez skarżącą wzorców kontroli bez powiązania ich ze stanem faktycznym sprawy oraz bez uwzględnienia przywołanej w skardze argumentacji.
Tym samym – zdaniem skarżącej – przekroczono zakres wstępnej kontroli. Niecelowo i niesłusznie – jej zdaniem – Trybunał wskazał, że przedmiotowa sprawa mogła zostać rozstrzygnięta na podstawie innych przepisów.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przedstawione w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu.
Odnosząc się do sformułowanych przez skarżącą zarzutów stwierdzić należy, iż wbrew jej twierdzeniom Trybunał sprecyzował, których przesłanek niezbędnych do nadania dalszego biegu skarga nie spełniła. Wyraźnie podkreślono, że skarżąca nie wypełniła podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a uszczegółowionego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK. Nie wskazała bowiem naruszenia konstytucyjnej wolności lub prawa, których ochronie służy skarga konstytucyjna.
Przedmiotem rozpoznania w postępowaniu skargowym może być zarzut naruszenia jedynie tych przepisów Konstytucji, które gwarantują prawa i wolności człowieka i obywatela. Skarga konstytucyjna nie jest takim samym środkiem prawnym jak wniosek o dokonanie abstrakcyjnej kontroli norm, składany przez podmiot mający legitymację ogólną do inicjowania postępowania przed Trybunałem.
Jest ona instrumentem nadzwyczajnym, który – zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji – przysługuje wyłącznie w sytuacji naruszenia konstytucyjnych praw i wolności. Dlatego przesłanką dopuszczalności skargi nie może być każde naruszenie Konstytucji, ale tylko naruszenie wyrażonych w niej norm regulujących wolności lub prawa człowieka i obywatela (zob. np. postanowienie TK z 24 października 2001 r., sygn. SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225, a także wyroki TK z: 13 stycznia 2004 r., sygn. SK 10/03, OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2 oraz 8 lipca 2002 r., sygn. SK 41/01, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 51).
Skarżąca sformułowała tymczasem w skardze zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji, które, jak prawidłowo stwierdził Trybunał w zakwestionowanym postanowieniu, nie mogą stanowić samodzielnych źródeł wolności i praw jednostki. Powołanie art. 2, art. 24, art. 31 ust. 3 oraz art. 37 Konstytucji jako wzorców kontroli zgodności art. 97 § 2 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (ówcześnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, ze zm.; dalej: k.p.) z Konstytucją powoduje, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie spełniła wymogu wskazania, jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżącej zostały naruszone. Uniemożliwia to tym samym nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał jednocześnie trafnie zauważył – odnosząc się do stanu faktycznego sprawy i argumentacji skarżącej – że sformułowany przez nią zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji jest nieuzasadniony.
Trybunał Konstytucyjny przypomina, że – jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa Trybunału w sprawach skargowych – dopiero wykazanie, iż cała regulacja mająca wpływ na ukształtowanie danego prawa prowadzi do naruszenia konstytucyjnie określonego jego zakresu, mogłoby przesądzać o stwierdzeniu niekonstytucyjności normy zakwestionowanej w skardze konstytucyjnej. W przypadku analizowanej skargi, do naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji doszłoby zatem dopiero wtedy, gdyby przyjęta przez ustawodawcę procedura prowadziła do naruszenia istoty prawa do sądu lub co najmniej przesądzała o tym, że przyjęte rozwiązanie, mimo istniejących możliwości systemowych, nie zapewnia realizacji prawa konstytucyjnego (zob. wyrok TK z 11 grudnia 2006 r., sygn. SK 15/06, OTK ZU nr 11/A/2006, poz. 170).
Tymczasem, jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu z 16 lipca 2019 r., ustawodawca wprowadził instrumenty umożliwiające pracownikom przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy przez sąd, tj. gwarantujące realizację konstytucyjnego prawa do sądu. W konsekwencji mechanizm przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie świadectw pracy powoduje, iż wbrew twierdzeniom skarżącej nie dochodzi do zamknięcia „drogi sądowej do dochodzenia praw i sprostowania błędów wynikających z niedopatrzenia pracodawcy”. Gwarancyjnego charakteru tego mechanizmu nie podważa to, że w konkretnej sytuacji może on okazać się nieskuteczny. Spełnienie przesłanek przywrócenia terminu każdorazowo podlega bowiem ocenie sądu. Z dotychczasowego orzecznictwa Trybunału jednoznacznie wynika, że skuteczność korzystania z gwarancji procesowych zawsze jest pozostawiona ocenie sądu, która należy do płaszczyzny stosowania prawa.
W obowiązującym stanie prawnym Trybunał nie może orzekać o stosowaniu prawa ani też w sposób prawnie doniosły oceniać działalności organów państwa, w tym sądów (zob. postanowienie TK z 2 lutego 2012 r., sygn. SK 14/09, OTK ZU nr 2/A/2012, poz. 17).
W zaskarżonym postanowieniu Trybunał uzasadnił również, dlaczego zarzut naruszenia art. 77 Konstytucji jest nieuzasadniony.
Trybunał w obecnym składzie w pełni zgadza się z tym uzasadnieniem. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Trybunał przywołał istniejące systemowe rozwiązania nie z zamiarem wskazania, że sąd mógłby orzekać na podstawie innych przepisów, ale w celu wykazania niesłuszności sformułowanego w skardze zarzutu. Celem Trybunału było wyjaśnienie, dlaczego w przedmiotowej sprawie nie doszło do pozbawienia skarżącej prawa do dochodzenia wyrządzonej szkody ani do weryfikacji świadectwa pracy.
W postanowieniu z 16 lipca 2019 r. Trybunał zasadnie przyjął, że analizowana skarga nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.o.t.p.TK. W związku z tym, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, prawidłowo odmówił nadania jej dalszego biegu.
Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p.TK – nie uwzględnił zażalenia.
Postanowienie
z dnia 16 lipca 2019 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Wojciech Sych, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej E.S. w sprawie zgodności:
art. 97 § 2 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. Nr 24 poz. 141, ze zm.) w zakresie, w jakim przepis ten:
- 1) „pozbawia pracownika prawa do sprostowania świadectwa pracy na etapie sądowym po upływie siedmiodniowego terminu do wystąpienia z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy” z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 24 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- 2) „nie przyznaje prawa do sprostowania świadectwa pracy w związku z podjętymi czynnościami w sprawie po upływie 7 dniowego terminu do wystąpienia z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy” z art. 2 w związku z art. 37 ust. 1 i art. 24 Konstytucji,
- 3) „poprzez zastosowaną niepełną regulację i zakres przedmiotowy, w sposób niezasadny i nieproporcjonalny różnicuje sytuację prawną obywateli pozbawiając prawa pracownika do wystąpienia z roszczeniem o zbadanie prawidłowości wystawionego świadectwa pracy przez niezawisły sąd, oraz dochodzenia wynagrodzenia szkody, jaka została wyrządzona przez niewłaściwe działanie pracodawcy oraz zamyka drogę sądową dochodzenia praw” z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji,
postanawia:
odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 lipca 2018 r. (data nadania) E.S. (dalej: skarżąca) wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.
Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego.
Skarżąca w okresie od 12 do 18 października 2015 r. oraz od 17 stycznia 2015 r. do 18 października 2015 r. była zatrudniana w spółce będącej agencją pracy tymczasowej (dalej: pracodawca). W związku ze zmianą po stronie pracodawcy, 29 stycznia 2016 r. skarżącej wydane zostało świadectwo pracy, gdzie nie wyszczególniono okresów pracy, którego podstawę stanowiło 11 następujących po sobie umów o pracę na czas określony, zawartych ze skarżącą jako pracownikiem tymczasowym.
Pismem z 31 marca 2017 r. skarżąca zwróciła się do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy poprzez wyszczególnienie każdego okresu zgodnie z zawieranymi umowami na czas określony.
Pracodawca pismem z 21 kwietnia 2017 r. odmówił sprostowania świadectwa pracy skarżącej wskazując, iż między zawieranymi umowami nie wystąpiły przerwy w zatrudnieniu. W związku z tym 4 maja 2017 r. skarżąca złożyła pozew o zapłatę odszkodowania z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy i o jego sprostowanie.
Wyrokiem z 8 sierpnia 2017 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy IV Wydział Pracy w B. oddalił powództwo. Następnie skarżąca złożyła apelację, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w L. VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 22 marca 2018 r. (sygn. akt […]).
Skarżąca zarzuciła, że art. 97 § 2 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (ówcześnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, ze zm.; dalej: k.p.) jest niezgodny z art. 2, art. 24, art. 31 ust. 3, art. 37 ust. 1 i 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, gdyż „reguluje zbyt wąsko zakres zastosowania normy prawnej ograniczając przedmiotowo możliwość wszczęcia postępowania”. Zdaniem skarżącej zaskarżony przepis uniemożliwił dochodzenie sprostowania świadectwa pracy przez sąd tak, aby odpowiadało ono rzeczywistemu charakterowi pracy, a nie wykazywało umowę o pracę na czas określony.
W ocenie skarżącej orzeczenie wydane na podstawie zaskarżonego przepisu godzi w zasadę sprawiedliwości społecznej i zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), a także zasadę uniwersalności korzystania z wszystkich konstytucyjnych wolności i praw (art. 37 ust. 1 Konstytucji). Zaskarżony przepis „ograniczył bez uzasadnienia i konieczności do terminu 7 dni prawa pracownika domagania się naprawienia błędu w wydanym przez pracodawcę dokumencie”. Skarżąca została „ograniczona w dostępie do środków prawnych, za pomocą których mogłaby dochodzić zbadania faktu wystąpienia błędu w świadectwach pracy w postępowaniu sądowym” (art. 45 Konstytucji), co „tworzy regulację w kształcie uniemożliwiającym jej rzetelne i sprawne działanie, naruszając zasadę państwa prawa oraz racjonalności ustawodawcy, sankcjonując błędy i nieprawidłowości” (art. 2 Konstytucji).
W zarządzeniu z 23 października 2018 r. (doręczonym 29 października 2018 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W piśmie procesowym złożonym 5 listopada 2018 r. skarżąca odniosła się do zarządzenia, przedkładając wyrok Sądu Rejonowego w B. IV Wydział Pracy z 8 sierpnia 2017 r. (sygn. akt […]) wraz z czterema kopiami. Wskazała na naruszenie prawa podmiotowego „do zbadania sprawy przez sąd bez konieczności wynikających z demokratycznego państwa, takich jak bezpieczeństwo, porządek publiczny czy prawa i wolności innych osób”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
- 1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej jest ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Na etapie wstępnej kontroli Trybunał Konstytucyjny bada, czy skarga spełnia przesłanki, o których mowa w przywołanym przepisie Konstytucji oraz wymagania wskazane w art. 44, art. 53 i art. 77 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p.TK), a także, czy nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK.
- 2. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego rozpatrywana skarga konstytucyjna nie spełnia tych warunków.
- 3. Trybunał Konstytucyjny podkreśla, że art. 24 Konstytucji, znajdujący się w rozdziale I: „Rzeczpospolita”, nie jest źródłem żadnych praw ani wolności jednostki, lecz jest adresowany do ustawodawcy, a zatem nie może być wzorcem kontroli w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną. Z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika zaś, iż skarga konstytucyjna przysługuje tylko w wypadku, gdy zostały naruszone wolności lub prawa określone w Konstytucji.
W odniesieniu do art. 37 Konstytucji należy przypomnieć, że przepis ten w ust. 1 statuuje tzw. zasadę uniwersalności korzystania z wszystkich konstytucyjnych wolności i praw przez „każdego” („kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej”), zaś w ust. 2 dopuszcza wyjątki od tej zasady w odniesieniu do cudzoziemców. Nie jest on jednak źródłem konstytucyjnych praw podmiotowych (zob. np. postanowienie TK z 10 października 2012 r., sygn. Ts 145/12, OTK ZU nr 1B/2013, poz. 116) 15
Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdza również, że powołane przez skarżącą normy wynikające z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli w analizowanej sprawie.
Samodzielną podstawą skargi nie może być art. 31 ust. 3 Konstytucji. Nie wyraża on bowiem w sposób pełny odrębnych wolności lub praw, a czyni to jedynie w sposób cząstkowy i uzupełniający, ściśle związany z innymi normami konstytucyjnymi. Jak wynika z tytułu rozdziału Konstytucji, w którym został umiejscowiony, wyraża on ogólną zasadę dotyczącą konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela. Zasada ta odnosi się do „ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw”, nie jest więc podstawą odrębnego typu wolności lub prawa. Wynika z tego, że przepis ten nie formułuje samoistnego prawa podmiotowego o randze konstytucyjnej i zawsze musi być współstosowany z innymi normami Konstytucji (zob. postanowienie pełnego składu TK z 23 stycznia 2002 r., sygn. Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60).
Przepis art. 2 Konstytucji również nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli rozpatrywanej skargi konstytucyjnej w odniesieniu do zakwestionowanego przepisu. Wynikające z art. 2 Konstytucji zasady demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej mogą zostać wyjątkowo przyjęte za samoistny konstytucyjny wzorzec kontroli kwestionowanego przepisu tylko wówczas gdy „skarżący wskaże wynikające z tych zasad konkretne prawa lub wolności mające postać normatywnych praw podmiotowych. Normatywne prawa podmiotowe muszą precyzyjnie określać zarówno ich adresata, jak i jego sytuację prawną powiązaną z możnością wyboru sposobu zachowania się” (postanowienia TK z: 6 marca 2001 r., sygn. Ts 199/00, OTK ZU nr 4/2001, poz. 107 oraz 23 stycznia 2002 r., sygn. Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60). W analizowanej sprawie skarżąca nie wskazała takich konkretnych praw lub wolności.
4. Skarżąca podnosi, że art. 97 § 2 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, ze zm.; dalej: k.p.) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis ten poprzez zastosowaną niepełną regulację i zakres przedmiotowy, w sposób niezasadny i nieproporcjonalny różnicuje sytuację prawną obywateli, pozbawiając pracownika prawa do wystąpienia z roszczeniem o zbadanie prawidłowości wystawionego świadectwa pracy przez niezawisły sąd, oraz do dochodzenia wynagrodzenia szkody, jaka została wyrządzona przez niezawisłe działanie pracodawcy, zamykając drogę sądową dochodzenia praw.
Zdaniem skarżącej zostały naruszone prawa podmiotowe takie jak: „prawo do rozpatrzenia sprawy przez sąd, a więc możność merytorycznego zbadania błędów popełnionych przez pracodawcę wydającego świadectwo pracy”, prawo do „zbadania sprawy przez sąd bez konieczności wynikających z zasady demokratycznego państwa, takich jak bezpieczeństwo, porządek publiczny czy prawa i wolności innych osób”.
W ocenie skarżącej „skarżony przepis zamknął drogę sądową (…) do dochodzenia prawa i do sprostowania błędów wynikających z niedopatrzenia pracodawcy oraz zadośćuczynienia w związku z ponoszonymi przez nią konsekwencjami”.
- 5. Trybunał stwierdza, że zarzut naruszenia art. 45 ust. 1w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji jest nieuzasadniony.
Trybunał podkreśla, że roszczenie o sprostowanie świadectwa pracy nie wyłącza interesu prawnego w ustaleniu rzeczywistej treści stosunku prawnego na podstawie art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.). Skarżąca może zatem po upływie terminu do sprostowania świadectwa pracy dochodzić interesu prawnego w ustaleniu rzeczywistej treści stosunku pracy i na tej podstawie może również dojść do zmiany treści świadectwa pracy. Art. 99 § 4 k.p. nakazuje ponadto pracodawcy sprostować świadectwo w terminie 3 dni od uprawomocnienia się wyroku zasądzającego odszkodowanie z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy lub niewydania go w terminie. Nie dochodzi zatem do pozbawienia skarżącej prawa do dochodzenia wyrządzonej szkody ani do weryfikacji świadectwa pracy zgodnego z rzeczywistością.
Prawo do dochodzenia od pracodawcy naprawienia szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy innej niż utrata zarobków w związku z pozostawaniem bez pracy, przysługuje natomiast pracownikowi na podstawie art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, ze zm.) w związku z art. 300 k.p. niezależnie od wniosku o sprostowanie świadectwa pracy.
Trybunał stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 265 § 1 k.p., w razie przekroczenia przez pracownika, bez jego winy, terminu 7 dni od wystąpienia do sądu o sprostowanie świadectwa pracy sąd na jego wniosek przywróci ten termin.
6. Skarżąca nie wskazała żadnych innych zarzutów ani argumentów, które mogłyby uzasadnić twierdzenie o niekonstytucyjności zakwestionowanych przepisów. W konsekwencji – nie wskazała naruszenia praw podmiotowych, jak wymaga tego art. 53 ust 1 pkt 2 u.o.t.p.TK 25
Mając powyższe na względzie Trybunał stwierdza, że analizowana skarga nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, wobec czego, nadanie skardze dalszego biegu nie jest możliwe.
Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 28
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.