Postanowienie o odmowie Trybunału Konstytucyjnegoz 8 listopada 2023 r., sygn. akt Ts 127/23

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 maja 2023 r. (data nadania) K.K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o stwierdzenie, że art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, ze zm.) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Skarżący zarzucił, że zakwestionowany przepis narusza jego prawo nabyte, tj. posiadane od ponad 30 lat prawo „do wykonywania zawodu trenera piłki ręcznej w oparciu o nadane i poświadczające bezterminowe posiadanie przez skarżącego, zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 3) Ustawy o sporcie «wiedzy i umiejętności», jako przesłanek niezbędnych do spełnienia w toku nadawania przez polski związek sportowy – Związek Piłki Ręcznej w Polsce (dalej: ZPRP), czasowych licencji trenerskich uprawniających do wykonywania zawodu trenera piłki ręcznej w ramach reglamentowanego ustawą na zasadach monopolu współzawodnictwa sportowego organizowanego przez ZPRP” (s. 1 i 2 pisma z 6 października 2023 r.).

Zdaniem skarżącego wynikająca z art. 2 Konstytucji zasada ochrony praw słusznie nabytych gwarantuje, że posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe, potwierdzone dyplomem ukończenia wyższej uczelni, poświadczają bezterminowo posiadaną „wiedzę i umiejętności”, o których mowa w art. 41 ust. 3 pkt 3 ustawy o sporcie. Przesłanka ta, jak zarzucił, nie może być kwestionowana przez „kogokolwiek”.

Nie można więc odbierać ważności kwalifikacji – tak jak miało to miejsce w sprawie, w związku z którą skarżący wystąpił do Trybunału – i w związku z tym „zmuszać” trenerów do uczęszczania na „płatne kursy wyrównawcze”.

Postanowieniem z 8 listopada 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 13 listopada 2023 r.) Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdziwszy, że nie spełnia ona podstawowego warunku wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK.

Trybunał wskazał, że zgodnie z dotychczasową linią orzeczniczą sądu konstytucyjnego art. 2 Konstytucji nie może być samodzielnym wzorcem kontroli dla zakwestionowanego w skardze przepisu. Wynikająca z niego zasada ochrony praw słusznie nabytych, której naruszenie skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, ma charakter zasady przedmiotowej, wyznaczającej granice ingerencji władzy publicznej w sferę praw podmiotowych. Jej naruszenie może uzasadniać zarzut niedopuszczalnego wkroczenia przez władzę w sferę konstytucyjnie chronionych praw lub wolności jednostki. Obowiązkiem skarżącego jest zatem wskazanie, w zakresie jakich praw lub wolności konstytucyjnych sąd lub inny organ władzy publicznej wydał orzeczenie sprzeczne z zasadą ochrony praw słusznie nabytych. Sformułowanie w skardze zarzutu naruszenia Konstytucji w odniesieniu do zasady ochrony praw słusznie nabytych (art. 2 Konstytucji) jest więc zasadniczo dopuszczalne, o ile dotyczy praw jednostki chronionych konstytucyjnie. Wskazane przez skarżącego prawo „do wykonywania zawodu trenera piłki ręcznej” nie ma jednak – jak stwierdził Trybunał – takiego charakteru.

Źródłem konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego chronionych za pomocą skargi konstytucyjnej nie jest także wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasada proporcjonalności. Oceny zgodności zakwestionowanej w skardze regulacji z tym przepisem ustawy zasadniczej Trybunał dokonuje tylko wtedy, gdy potwierdzi się, że w ogóle doszło do ingerencji w treść wolności lub praw wyrażonych w innych przepisach Konstytucji. Skoro – jak zauważył Trybunał – skarżący nie wskazał, która jego konstytucyjna wolność lub prawo zostały naruszone, to Trybunał nie może dokonać oceny zgodności zakwestionowanego przepisu z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W zażaleniu złożonym 20 listopada 2023 r. (data nadania) skarżący zakwestionował powyższe postanowienie w całości. Zarzucił w nim, że Trybunał błędnie uznał, iż w skardze nie zostało wskazane prawo chronione konstytucyjnie. Zdaniem skarżącego jest nim „prawo do wykonywania zawodu trenera w oparciu o kwalifikacje wynikające z dyplomu trenera II klasy, uprawniające do uzyskania licencji trenerskiej Związku Piłki Ręcznej w Polsce”. Jest ono – jak podkreślił skarżący – takim samym prawem, jak prawo każdego obywatela do wykonywania zawodu, którego podstawa ma swoje źródło w posiadanym dyplomie zawodowym. Istotą zarzutów sformułowanych w skardze jest więc niemożność wykonywania zawodu uzyskanego z racji wykształcenia potwierdzonego dyplomem wyższej uczelni.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
2. 2. Trybunał stwierdza, że zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
3. 3. W złożonym środku odwoławczym skarżący nie uwzględnił przede wszystkim tego, że przywołana w skardze zasada ochrony praw słusznie nabytych jest wprawdzie immanentnym elementem klauzuli państwa prawnego, jednak nie przybiera ona postaci konstytucyjnej wolności lub prawa (podmiotowego), które mogłyby korzystać z ochrony realizowanej w trybie skargi konstytucyjnej. W postępowaniu skargowym zarzut naruszenia zasady ochrony praw słusznie nabytych mógłby być rozpoznany przez Trybunał Konstytucyjny tylko wtedy, gdyby skarżący powołał się na to, że niezgodność z tą zasadą spowodowała naruszenie przysługujących mu konstytucyjnych wolności lub praw. Pogląd ten jest utrwalony w dotychczasowym orzecznictwie Trybunału, który za niewystarczające uznaje odwoływanie się w ramach skarg konstytucyjnych do norm prawnych wynikających z art. 2 Konstytucji, gdyż normy te przyjmują postać zasad ustroju, adresowane są przede wszystkim do ustawodawcy i wyznaczają sposób, w jaki powinny być regulowane poszczególne dziedziny życia publicznego (zob. m.in. postanowienie TK z 12 grudnia 2000 r., sygn. Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 59, a także wyrok TK z 12 grudnia 2005 r., sygn. SK 20/04, OTK ZU nr 11/A/2005, poz. 133).
4. 3.1. Na gruncie rozpatrywanego zażalenia podkreślenia wymaga także to, że rozumienie wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady ochrony praw słusznie nabytych wyznacza linię orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego. Ustalenia, będące dorobkiem orzecznictwa Trybunału, tworzą acquis constitutionnel i dorobek ten powinien podlegać ochronie. Jego zmiana, przy zachowaniu porządku konstytucyjnego, musiałaby być podyktowana bardzo silnymi argumentami merytorycznymi. Jak przyjmuje się w judykatach Trybunału, stałość linii orzeczniczej Trybunału Konstytucyjnego jest wartością stanowiącą składnik konstytucyjnej zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (zob. wyrok pełnego składu TK z 26 lipca 2006 r., sygn. SK 21/04, OTK ZU nr 7/A/2006, poz. 88).
5. 3.2. Trybunał w obecnym składzie podziela stanowisko Trybunału zajęte w skarżonym postanowieniu co do nieadekwatności art. 31 ust. 3 Konstytucji jako związkowego wzorca kontroli dla zakwestionowanego w skardze przepisu. Zarzut naruszenia wyrażonej w nim zasady proporcjonalności musi zostać poprzedzony wskazaniem konkretnego prawa lub wolności konstytucyjnej. Skarżący nie wskazał prawa lub wolności konstytucyjnej, która w jego ocenie została nieproporcjonalnie ograniczona; w konsekwencji przywołał art. 31 ust. 3 Konstytucji jako wzorzec samoistny. Nie spełnił więc, wynikającego z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, wymogu wskazania wolności lub prawa.
6. 4. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdza, że niezasadne jest stanowisko skarżącego, jakoby zakwestionowane przepisy uniemożliwiały mu wykonywanie „zawodu trenera w oparciu o kwalifikacje wynikające z dyplomu trenera II klasy, uprawniające do uzyskania licencji trenerskiej Związku Piłki Ręcznej w Polsce”. W prawomocnym wyroku z 9 marca 2023 r. Sąd Apelacyjny, oddalając apelację skarżącego, orzekł, że zmiana przepisów prawa, w związku z którą skarżący łączy naruszenie swych praw, nie miała wpływu na system licencyjny. Zarówno w jednym, jak i drugim porządku prawnym skarżący, aby móc wykonywać zawód trenera w ramach związku sportowego, musiał posiadać licencję, która była przyznawana okresowo i musiała być tym samym odnawialna.

Zmianie uległy jedynie warunki, na podstawie których uzyskuje się licencję. W tym stanie rzeczy należy zatem stwierdzić, że zakwestionowane w skardze przepisy nie pozbawiły skarżącego powyższego prawa, ani jego ekspektatywy.

Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.

Postanowienie

z dnia 8 listopada 2023 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Krystyna Pawłowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.K. o zbadanie zgodności:

art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

postanawia:

odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej z 29 maja 2023 r. (data nadania) K.K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia, sformułowanym na tle następującego stanu faktycznego.

W pozwie z 18 września 2015 r. skarżący domagał się ustalenia istnienia prawa do wykonywania zawodu trenera w klubach Superligi i I ligi piłki ręcznej, jako spełniającego wymogi ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, ze zm.; dalej: ustawa o sporcie) oraz zobowiązania w związku z tym Związku Piłki Ręcznej w Polsce do wydania skarżącemu licencji trenerskiej A Związku Piłki Ręcznej w Polsce.

Sąd Okręgowy w W. III Wydział Cywilny wyrokiem z 6 marca 2018 r. (sygn. akt […]) m.in. oddalił powództwo skarżącego jako niezasadne.

Sąd Apelacyjny w W. VI Wydział Cywilny wyrokiem z 29 listopada 2018 r. (sygn. akt […]), rozpoznawszy apelację skarżącego, zmienił częściowo zaskarżony wyrok m.in. w ten sposób, że w punkcie pierwszym ustalił prawo skarżącego do wykonywania zawodu trenera w pełnym zakresie.

Sąd Najwyższy wyrokiem z 15 grudnia 2021 r. (sygn. akt […]), rozpoznawszy skargę kasacyjną Związku Piłki Ręcznej w Polsce, uchylił zaskarżony wyrok m.in. w punkcie pierwszym i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w W. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 9 marca 2023 r. (sygn. akt […]) m.in. oddalił apelację skarżącego (od wyroku sądu okręgowego z 6 marca 2018 r.). W obszernym uzasadnieniu, mając na względzie wytyczne Sądu Najwyższego, zwrócił uwagę przede wszystkim na to, że w stanie prawnym ukształtowanym przez art. 25 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. poz. 829) za nadawanie odpowiednich uprawnień trenerskich odpowiedzialne są poszczególne związki sportowe. To one obecnie określają w statutach i regulaminach wymagania stawiane przyszłym trenerom oraz dostępność do tego zawodu. Akty te zaostrzają kryteria przyznawania licencji trenerskich określonej kategorii, w szczególności w najwyższych klasach rozgrywkowych piłki ręcznej, w celu stałego podnoszenia kwalifikacji z uwagi na dynamiczny rozwój tej dziedziny sportu.

Skarżący, jak zauważył Sąd Apelacyjny, nie starał się o uzyskanie licencji trenera kategorii A. Uważa bowiem, że powinien ją otrzymać automatycznie z racji posiadanego wykształcenia i odbytego stażu pracy w zawodzie. W związku z tym dla zasady nie ubiegał się o przyznanie licencji zgodnie z Regulaminem. Zdaniem Sądu Apelacyjnego czym innym jest posiadanie dyplomu trenera potwierdzającego jego kwalifikacje związane z wykształceniem oraz posiadanie tytułu zawodowego, a czym innym posiadanie licencji polskiego związku sportowego, wydawanej na wniosek zainteresowanego spełniającego wymagania określone w odpowiednich aktach normatywnych.

W konkluzji uzasadnienia Sąd Apelacyjny stwierdził: „powód pod rządami poprzedniej ustawy, jak i obecnej, aby móc wykonywać zawód trenera w ramach związku sportowego musiał posiadać licencję, która była przyznawana okresowo i musiała być tym samym odnawialna. Różnica polega na tym, że ustawodawca zrezygnował z ustalania zasad licencyjnych cedując to prawo na związki sportowe.

Czyli nie uległ zmianie sam system tylko doszło do zmian warunków, na podstawie których uzyskuje się licencję. Jednocześnie ich zaostrzenie nie powoduje niemożności ich uzyskania, tylko zapewnia klubom sportowym i zawodnikom pewność, że trener posiadający określoną kategorię dysponuje najwyższymi standardami w danej kategorii, zgodnymi z międzynarodowymi federacjami” (s. 36 i 37).

Wyrok Sądu Apelacyjnego, wskazany przez skarżącego jako orzeczenie ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, został doręczony jego pełnomocnikowi 31 marca 2023 r. 9

Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 21 lipca 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 8 sierpnia 2023 r.) wezwał skarżącego do doręczenia pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej w związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 9 marca 2023 r. (sygn. akt […]) oraz reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym (wraz z czterema kopiami), a także odpisu lub poświadczonej przez pełnomocnika skarżącego za zgodność z oryginałem kopii wyroku Sądu Okręgowego z 6 marca 2018 r. (sygn. akt […]).

Skarżący złożył w Trybunale wymagane dokumenty 11 sierpnia 2023 r. (data nadania).

Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 25 września 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 29 września 2023 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) sprecyzowanie wzorców kontroli dla zakwestionowanego w skardze art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 2048, ze zm.;

dalej: ustawa o sporcie) przez wyjaśnienie, czy zarzuca on niezgodność tego przepisu z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji (petitum), czy z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji (s. 3, 5); 2) wskazanie, po wykonaniu punktu pierwszego niniejszego zarządzenia, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego wyrażone w powyższych postanowieniach Konstytucji – i w jaki sposób – zostało naruszone przez zakwestionowany w skardze przepis; 3) uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego w skardze art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o sporcie z wolnością lub prawem, o którym mowa w punkcie drugim niniejszego zarządzenia;

1. 4) doręczenie odpisu lub poświadczonej przez pełnomocnika skarżącego za zgodność z oryginałem kopii (wraz z czterema kopiami):
2. a) wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z 29 listopada 2018 r. (sygn. akt […]) zmieniającego częściowo wyrok Sądu Okręgowego w W. z 6 marca 2018 r. (sygn. akt […]), b) wyroku Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2021 r. (sygn. akt […]) uchylającego powyższe orzeczenie Sądu Apelacyjnego w części i przekazującego sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

W piśmie procesowym złożonym w Trybunale 6 października 2023 r. (data nadania) skarżący wyjaśnił, że kwestionuje art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o sporcie z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Skarżący twierdzi, że zakwestionowany przepis narusza jego prawo nabyte, tj. posiadane od ponad 30 lat prawo „do wykonywania zawodu trenera piłki ręcznej w oparciu o nadane i poświadczające bezterminowe posiadanie przez skarżącego, zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 3) Ustawy o sporcie «wiedzy i umiejętności», jako przesłanek niezbędnych do spełnienia w toku nadawania przez polski związek sportowy – Związek Piłki Ręcznej w Polsce (dalej: ZPRP), czasowych licencji trenerskich uprawniających do wykonywania zawodu trenera piłki ręcznej w ramach reglamentowanego ustawą na zasadach monopolu współzawodnictwa sportowego organizowanego przez ZPRP” (s. 2 pisma z 6 października 2023 r.).

Zdaniem skarżącego wynikająca z art. 2 Konstytucji zasada ochrony praw nabytych gwarantuje, że posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe, potwierdzone dyplomem ukończenia wyższej uczelni, poświadczają bezterminowo posiadaną „wiedzę i umiejętności”, o których mowa w art. 41 ust. 3 pkt 3 ustawy o sporcie. Przesłanka ta, jak zarzucił, nie może być kwestionowana przez „kogokolwiek”.

Nie można więc odbierać ważności kwalifikacji – tak jak miało to miejsce w sprawie, w związku z którą skarżący wystąpił do Trybunału – i w związku z tym „zmuszać” trenerów do uczęszczania na „płatne kursy wyrównawcze”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.

Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie.

1. 2. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skargę może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”.

Warunkiem złożenia skargi nie jest więc każde naruszenie Konstytucji, ale tylko naruszenie wyrażonych w niej norm regulujących wolności lub prawa człowieka i obywatela. Z tego względu w skardze konstytucyjnej trzeba wskazać konkretną osobę, której wolności lub prawa naruszono, przedstawić oznaczone (poręczone, zapewnione, gwarantowane, chronione) w Konstytucji wolności lub prawa, które naruszono oraz określić sposób tego naruszenia (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK). Z kolei art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK zobowiązuje skarżącego do uzasadnienia zarzutu niezgodności przedmiotu skargi ze wskazaną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie.

1. 3. Skarżący twierdzi, że zakwestionowany w skardze art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (obecnie:

Dz. U. z 2023 r. poz. 2048, ze zm.; dalej: ustawa o sporcie) jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą ochrony praw nabytych.

W odniesieniu do powyższego zarzutu należy zauważyć, że Trybunał w swoich orzeczeniach wyraża pogląd, zgodnie z którym art. 2 Konstytucji (i wynikające z niego zasady) nie może być samodzielnym wzorcem kontroli w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną.

W postanowieniu z 19 grudnia 2001 r. (sygn. SK 8/01, OTK ZU nr 8/2001, poz. 272) Trybunał w odniesieniu m.in. do zarzutu naruszenia wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady ochrony praw słusznie nabytych stwierdził, że ma ona charakter zasady przedmiotowej, wyznaczającej granice ingerencji władzy publicznej w sferę praw podmiotowych. Jej naruszenie może uzasadniać zarzut niedopuszczalnego wkroczenia przez władzę w sferę konstytucyjnie chronionych praw lub wolności jednostki. Obowiązkiem skarżącego jest zatem wskazanie, w zakresie jakich praw lub wolności konstytucyjnych sąd lub inny organ władzy publicznej wydał orzeczenie sprzeczne z zasadą ochrony praw słusznie nabytych (zob. także postanowienie z 25 listopada 2009 r., sygn. SK 30/07, OTK ZU nr 10/A/2009, poz. 159 oraz wyrok z 27 stycznia 2010 r., sygn. SK 41/07, OTK ZU nr 1/A/2010, poz. 5).

Sformułowanie w skardze zarzutu naruszenia Konstytucji w odniesieniu do zasady ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji) jest więc zasadniczo dopuszczalne, o ile dotyczy praw jednostki chronionych konstytucyjnie. Wskazane przez skarżącego prawo „do wykonywania zawodu trenera piłki ręcznej” nie ma jednak takiego charakteru.

Źródłem konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego chronionych za pomocą skargi konstytucyjnej nie jest także wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasada proporcjonalności. Oceny zgodności zakwestionowanej w skardze regulacji z tym przepisem ustawy zasadniczej Trybunał dokonuje tylko wtedy, gdy stwierdzi się, że w ogóle doszło do ingerencji w treść wolności lub praw wyrażonych w innych przepisach Konstytucji. Dopiero wówczas można bowiem zbadać, czy doszło do naruszenia samego art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyrok TK z 29 kwietnia 2003 r., sygn. SK 24/02, OTK ZU nr 4/A/2003, poz. 33).

Skoro skarżący nie wskazał, która jego konstytucyjna wolność lub prawo zostały naruszone, to Trybunał nie może dokonać oceny zgodności zakwestionowanego przepisu z art. 31 ust. 3 Konstytucji (por. postanowienia TK z 25 sierpnia 2011 r., sygn. Ts 62/11, OTK ZU nr 5/B/2012, poz. 431 i z 2 września 2013 r., sygn. Ts 15/13, OTK ZU nr IIB/2014, poz. 882).

4. Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że analizowana skarga nie spełnia podstawowego warunku wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK.

Wskazana okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – podstawą odmowy nadania dalszego biegu rozpatrywanej skardze konstytucyjnej.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE 28

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.