Uzasadnienie
- 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 września 2018 r. (data nadania) […] Sp. z o.o. (dalej:
skarżąca) wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
W wyniku postępowania kontrolnego, które wykazało nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z 31 lipca 2015 r. (nr […]) określił skarżącej zobowiązanie podatkowe za miesiące od grudnia 2009 r. do grudnia 2010 r. w kwotach innych niż wykazane w rozliczeniach złożonych za te miesiące.
W wyniku odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał decyzję z 24 stycznia 2017 r. (nr […]), którą uchylił decyzję wydaną w pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2010 r. orzekając jednocześnie podatek za ten okres w innej kwocie. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., który wyrokiem z 6 czerwca 2017 r. (sygn. akt […]) ja oddalił.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 czerwca 2018 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę kasacyjna skarżącej.
- 2. Zdaniem skarżącej zaskarżony przez nią przepis w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie, narusza art. 2 Konstytucji.
- 3. W zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 października 2019 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej m.in. przez wskazanie jakie wolności lub prawa skarżącej, wyrażone w art. 2 Konstytucji, zostały naruszone przez zakwestionowany przepis, a także określenia sposobu ich naruszenia.
- 4. Pismem procesowym z 29 października 2019 r. (data nadania) skarżąca odniosła się do zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Jest sformalizowaną instytucją prawną i musi spełniać przesłanki jej dopuszczalności, które zostały określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowane w ustawie z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej:
u.o.t.p. TK).
Zgodnie z 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, zakwestionować zgodność z Konstytucją przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego prawach lub wolnościach albo obowiązkach określonych w Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że analizowana skarga konstytucyjna nie spełnia wyznaczonych przez Konstytucję i ustawę wymogów.
- 2. Z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK wynika obowiązek skarżącego do wskazania, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone.
Zarzuty postawione w skardze konstytucyjnej dotyczą niezgodności z Konstytucją art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.).
Zdaniem skarżącej przepis ten narusza wolność do rozstrzygnięcia sprawy według wyrażonych w art. 2 Konstytucji zasad: sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa wszystkich podmiotów.
Trybunał Konstytucyjny przypomina, że art. 79 ust. 1 Konstytucji jednoznacznie wskazuje, iż wzorcem kontroli przeprowadzanej w trybie skargi konstytucyjnej mogą być jedynie te postanowienia Konstytucji, które statuują wolności lub prawa o charakterze podmiotowym. Tymczasem wskazany w skardze konstytucyjnej – jako wzorzec kontroli – art. 2 Konstytucji nie jest źródłem praw ani wolności (zob. wydane w pełnym składzie postanowienie TK z 23 stycznia 2002 r., Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60 oraz postanowienia TK z: 10 stycznia 2001 r., Ts 72/00, OTK ZU nr 1/2001, poz. 12; 23 stycznia 2002 r., SK 13/01, OTK ZU nr 1/A/2002, poz. 9; 14 grudnia 2004 r., SK 29/03, OTK ZU nr 11/A/2004, poz. 124 oraz 20 lutego 2008 r., SK 27/07, OTK ZU nr 1/A/2008, poz. 22).
Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że zakres pojęcia konstytucyjnych wolności lub praw, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji został wyznaczony przez obszerny katalog praw i wolności wymienionych w jej rozdziale
II. Zasady ustrojowe, do których należy art. 2 Konstytucji mogą jedynie być pomocne w interpretacji przepisów zawartych w rozdziale II Konstytucji. Nie mogą one jednak być samoistną podstawą skargi konstytucyjnej. Takiej podstawy należy szukać w konkretnych postanowieniach Konstytucji statuujących określone prawo lub określoną wolność.
Art. 2 Konstytucji można zatem powołać jako wzorzec kontroli jedynie wówczas, gdy dekodowana z niego zasada zostanie odniesiona do przepisów Konstytucji, które wyrażają prawa i wolności.
W analizowanej skardze skarżąca nie wskazała wolności ani praw, z którymi łączy naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa wszystkich podmiotów, co stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
3. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK, co przesądza o konieczności odmowy nadania rozpoznawanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 22
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.