Uzasadnienie
1 15 października 2018 r. do Trybunału Konstytucyjnego została wniesiona skarga konstytucyjna W.Ł. (dalej: skarżący). Skarga została wniesiona „w związku z naruszeniem konstytucyjnych wolności i praw przez nie zastosowanie art. 6. 1. pkt 6 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe Dz. U Nr 140 poz. 939”.
Skarżący wskazuje, że „poniósł znaczne straty związane z brakiem wyznaczonego doradcy bankowego, nieodpowiednich warunków lokalowych nieadekwatnych do wieku i stanu zdrowia skarżącego”.
Skarżący zobowiązał się w skardze, że w przeciągu 7 dni uzupełni jej braki bez konieczności wzywania go do tego.
Na dzień wydania niniejszego postanowienia, do Trybunału nie wpłynęło żadne dodatkowe pismo procesowe skarżącego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Służy ono wyeliminowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub jest oczywiście bezzasadna.
- 2. Trybunał stwierdza, że skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2-6 i ust. 2 u.o.t.p. TK.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący nie wskazał, która jego konstytucyjna wolność lub prawo, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK). W konsekwencji nie sformułował również zarzutu niekonstytucyjności normy prawnej (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem modyfikacja skargi, w tym powoływanie nowych wzorców kontroli lub stawianie nowych zarzutów (w niniejszej sprawie po raz pierwszy), po upływie przepisanego terminu do jej wniesienia jest niedopuszczalna (zob. wyrok TK z 7 marca 2006 r., sygn. SK 11/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 27 oraz postanowienia TK z: 12 listopada 2001 r., sygn. Ts 139/01, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 106, 14 maja 2003 r., sygn. Ts 29/03, OTK ZU nr 1/B/2004, poz. 28 oraz 17 listopada 1999 r., sygn. SK 17/99, OTK ZU nr 7/1999, poz. 168). Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia skargi, termin do jej wniesienia upłynął 15 października 2018 r., co oznacza, że uzupełnienie jej o powyższe elementy jest już niedopuszczalne.
Skarżący nie wskazał również, jak też nie dołączył do skargi ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie kwestionowanego przepisu (art. 53 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p. TK) i w konsekwencji:
- 1) nie udokumentował daty jego doręczenia (art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p. TK);
- 2) nie wskazał czy został wniesiony od niego nadzwyczajny środek zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p. TK);
- 3) nie dołączył orzeczeń, które świadczyłyby o wyczerpaniu drogi prawnej (art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p. TK).
Ponadto, skarżący nie przedstawił stanu faktycznego (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p. TK) oraz nie dołączył do skargi pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia tego środka prawnego, a także do reprezentowania go w postępowaniu przed Trybunałem (art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK).
Powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, stanowią podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
3. Na marginesie Trybunał zwraca uwagę, że skarżący jako zaskarżony przepis wskazał „art. 6. 1. pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe Dz. U Nr 140 poz. 939”. Taki zapis zaskarżonego przepisu nie pozwala na precyzyjne określenie zakwestionowanego przepisu, Trybunał zaś nie może domniemywać, który przepis kwestionuje skarżący.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 19
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.