Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 lipca 2016 r. (dana nadania) H.N. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności, po pierwsze: art. 951 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „nie uznaje za »istotną zmianę w stanie nieruchomości« zmian wartości nieruchomości wynikających ze zmian cen na danym rynku nieruchomości”, z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 20 Konstytucji; po drugie, art. 767 4 § 2 k.p.c. (pomyłkowo oznaczonego w petitum skargi jako art. 767 4 § 1) w zakresie, w jakim „pozbawia stronę prawa do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu egzekucji cywilnej”, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji; 3) art. 767 4 § 3 k.p.c. (pomyłkowo oznaczonego w petitum skargi jako art. 767 4 § 2) w zakresie, w jakim „pozbawia stronę prawa do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawach z zakresu egzekucji cywilnej”, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 77 ust. 1 w zw. z art. 7 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu rozpatrywanej skardze konstytucyjnej.
Trybunał uznał, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego prawa własności. Egzekucja była bowiem prowadzona z nieruchomości niebędących już własnością skarżącego, lecz jego pełnoletnich dzieci. Przede wszystkim jednak Trybunał zauważył, że art. 951 k.p.c. w zakwestionowanym zakresie był podstawą orzeczeń wydanych na dużo wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego – przed przysądzeniem własności (były to prawomocne postanowienia o oddaleniu skarg na odmowę sporządzenia dodatkowego opisu i oszacowania), a nie postanowienia Sądu Okręgowego w G. z kwietnia 2016 r. o oddaleniu zażalenia na postanowienie o przysądzeniu własności, z którym skarżący powiązał naruszenie swoich konstytucyjnych wolności lub praw (i od doręczenia którego policzył trzymiesięczny termin do wniesienia skargi konstytucyjnej).
Trybunał stwierdził również, że skarżący nie przedstawił orzeczenia wydanego na podstawie art. 767 4 § 2 lub art. 767 4 § 3 k.p.c. Dodatkowo Trybunał zwrócił uwagę na to, że z art. 45 Konstytucji nie wynika prawo skarżącego do wniesienia skargi kasacyjnej, a zarzut pozbawienia skarżącego sposobności dochodzenia odszkodowania za niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej w wyniku braku możliwości uzyskania prejudykatu Trybunał uznał – w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego – za nieuzasadniony.
W zażaleniu na postanowienie Trybunału skarżący podniósł, że wynik postępowania egzekucyjnego dotyczył bezpośrednio jego majątku, skoro doszło do uznania przez sąd za bezskuteczne umów darowizny zawartych między nim a członkami jego rodziny (art. 527 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, Dz. U. z 2016 r. poz. 380, ze zm.; dalej: k.c.). Jak to ujął sam skarżący: „był [on] właścicielem nieruchomości, które w celu ukrycia przed wierzycielem przekazał dwójce swoich dzieci, jednakże wierzyciel podważył to przekazanie na podstawie art. 527 k.c.”. Ponadto, zdaniem skarżącego, rozważania Sądu Okręgowego w G. na temat art. 951 k.p.c. stanowiły znaczną cześć postanowienia z kwietnia 2016 r. i były podstawą tego niekonstytucyjnego postanowienia.
Tymczasem, jak zaznaczył skarżący, rozważania na temat art. 998 k.p.c. zajęły tylko pół strony i sąd nie podjął się wykładni tego przepisu. Skarżący zarzucił również Trybunałowi błędne przyjęcie, że „art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wymaga, aby skarżący dokonał zaskarżenia postanowienia na podstawie art. 767 4 § 2 lub 767 4 § 3 k.p.c., podczas gdy byłoby to czynnością, której wprost zabraniają przepisy obowiązującego prawa”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) stosuje się przepisy tej ustawy.
Zgodnie z art. 61 ust. 7 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy o TK Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada – w zakresie zarzutów sformułowanych w tym środku odwoławczym – czy w wydanym postanowieniu prawidłowo ustalił istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
W ocenie Trybunału kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie.
Trybunał przypomina, że skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw, służącym zainicjowaniu konkretnej kontroli norm prawnych. Możliwość jej skutecznego wniesienia uzależniona jest od spełnienia konstytucyjnych przesłanek i warunków określonych w Konstytucji oraz ustawie o TK. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucja jest dopuszczalna, jeśli, po pierwsze, zaskarżony przepis jest podstawą prawną ostatecznego orzeczenia wydanego przez sąd lub organ administracji publicznej w indywidualnej sprawie skarżącego, po drugie, skarżący uprawdopodobni naruszenie swoich konstytucyjnych wolności lub praw wskazanych w skardze, po trzecie, źródłem naruszenia jest normatywna treść kwestionowanych przepisów, a sposób naruszenia został określony przez samego skarżącego w uzasadnieniu wnoszonej skargi.
Trybunał zauważa, że stwierdzenie w stosunku do wierzyciela bezskuteczności czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z osobą trzecią umożliwia wierzycielowi prowadzenie egzekucji z przedmiotu nabytego w drodze tej czynności przez osobę trzecią. Przedmiot ten pozostaje jednak nadal w majątku osoby trzeciej, nie wraca do dłużnika. W związku z tym egzekucja prowadzona z nieruchomości przeniesionych w drodze darowizny na dzieci skarżącego nie mogła naruszyć jego prawa własności.
W odniesieniu do art. 951 k.p.c. Trybunał uznaje, że obszerność wywodu Sądu Okręgowego w G. nie ma znaczenia dla kwalifikacji tego przepisu jako podstawy ostatecznego orzeczenia, z którego wydaniem skarżący wiąże naruszenie swoich konstytucyjnych wolności lub praw. Istotne jest to, że w postanowieniu z kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w G. stwierdził, iż należało zastosować art. 998 § 2 k.p.c., co było wyrazem dominującego poglądu, zgodnie z którym w sprawie skarżącego zarzut naruszenia art. 951 k.p.c. nie mógł być podstawą zażalenia na postanowienie o przysądzeniu własności. Przepis ten nie był zatem – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – podstawą postanowienia Sądu Okręgowego w G. z kwietnia 2016 r. Poza tym skarżący miał możliwość kwestionowania konstytucyjności art. 951 k.p.c. na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego – w związku z wydaniem prawomocnych postanowień o oddaleniu skarg na odmowę sporządzenia dodatkowego opisu i oszacowania. Powyższe zaniechanie skarżącego pozbawiło go możliwości wniesienia skargi konstytucyjnej, bowiem upłynął już trzymiesięczny termin od doręczenia tych postanowień.
Jeśli chodzi o wymóg przedstawienia przez skarżącego ostatecznego orzeczenia wydanego na podstawie zakwestionowanego przepisu, to wynika on wprost z art. 79 ust. 1 Konstytucji i znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Trybunału (zob. postanowienie TK z 10 marca 2015 r., SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35).
Na koniec Trybunał zauważa, że w zażaleniu skarżący w ogóle nie odniósł się do stanowiska Trybunału w kwestii zarzutu zamknięcia skarżącemu w postępowaniu egzekucyjnym drogi do złożenia skargi kasacyjnej oraz zarzutu pozbawienia skarżącego sposobności dochodzenia odszkodowania za niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej. To zaś – niezależnie od braku orzeczenia wydanego na podstawie zaskarżonych przepisów – przesądziło o odmowie nadanie skardze dalszego biegu w odniesieniu do art. 767 4 § 2 i art. 767 4 § 3 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Trybunał postanowił jak na wstępie.
Postanowienie
z dnia 5 grudnia 2016 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Stanisław Rymar, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej H.N. w sprawie zgodności:
- 1) art. 951 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.) z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- 2) art. 767 4 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- 3) art. 767 4 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 77 ust. 1 w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 lipca 2016 r. (data nadania) H.N. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności: 1) art. 951 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.;
dalej: kpc) w zakresie, w jakim „nie uznaje za »istotną zmianę w stanie nieruchomości« zmian wartości nieruchomości wynikających ze zmian cen na danym rynku nieruchomości”, z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 20 Konstytucji;
2) art. 767 4 § 2 kpc (pomyłkowo oznaczony w petitum skargi jako art. 767 4 § 1) w zakresie, w jakim „pozbawia stronę prawa do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu egzekucji cywilnej”, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji; 3) art. 767 4 § 3 kpc (pomyłkowo oznaczony w petitum skargi jako art. 767 4 § 2) w zakresie, w jakim „pozbawia stronę prawa do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawach z zakresu egzekucji cywilnej”, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 77 ust. 1 w zw. z art. 7 Konstytucji.
Skargę sformułowano na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Z wniosku wierzyciela toczyło się uproszczone postępowanie egzekucyjne z dwóch nieruchomości, których współwłaścicielami ujawnionymi w księgach wieczystych są dzieci skarżącego. Uczestnikami tego postępowania był skarżący, jego żona i dzieci, w sprawie toczyło się bowiem wcześniej postępowanie o uznanie za bezskuteczne umów darowizny zawartych między skarżącym i członkami jego rodziny. 16 października 2012 r. komornik sporządził opis i oszacowanie nieruchomości. Skarżący złożył skargę na tę czynność komornika. Została ona oddalona przez Sąd Rejonowy w S. (dalej: Sąd Rejonowy w S.) postanowieniem z grudnia 2012 r. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w G. (dalej: Sąd Okręgowy w G.) postanowieniem z kwietnia 2013 r. W dniu 27 sierpnia 2013 r. skarżący złożył kolejną skargę na opis i oszacowanie, która została odrzucona przez Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z września 2013 r. Postanowienie to uprawomocniło się 3 maja 2014 r. 15 grudnia 2014 r. skarżący wniósł skargę na czynności komornika − odmowę wykonania dodatkowego opisu i oszacowania
- − która została oddalona postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z czerwca 2015 r. 14 lipca 2015 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił kolejną skargę na postanowienie komornika z grudnia 2014 r. o oddaleniu wniosku skarżącego o zawieszenie licytacji i sporządzenie dodatkowego opisu i oszacowania. Sprzedaż licytacyjna została przeprowadzona przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. 22 grudnia 2014 r. Jeszcze w dniu licytacji skarżący złożył skargę na czynności komornika − opis i oszacowanie nieruchomości, która została odrzucona przez Sąd Rejonowy w S. postanowieniem ze stycznia 2015 r. Na postanowienie o odrzuceniu skargi skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w G. 24 grudnia 2014 r. skarżący złożył skargę na postanowienie o przybiciu z 22 grudnia 2014 r., która została odrzucona przez Sąd Rejonowy w S. postanowieniem ze stycznia 2015 r. jako złożona po terminie. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie, które zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z maja 2015 r. Postanowieniem ze stycznia 2015 r. Sąd Rejonowy w S. przysądził na rzecz nabywcy licytacyjnego udział w wysokości 1/2 części w prawie własności nieruchomości. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z kwietnia 2015 r. uchylił postanowienie ze stycznia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. z uwagi na nieustalenie przez sąd, czy wszystkie skargi dłużnika wniesione przed przybiciem zostały prawomocnie rozpoznane.
Postanowieniem z listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w S. przysądził na rzecz nabywcy udział w wysokości 1/2 części w prawie własności tych nieruchomości. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, które zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z kwietnia 2016 r. 3
Według skarżącego Sąd Okręgowy w G., powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, zastosował „antykonstytucyjną” wykładnię art. 951 kpc. Uznał on bowiem, że „istotna zmiana w nieruchomości” oznacza tylko fizyczną zmianę jej substancji, a tym samym że pojęcie to nie obejmuje globalnego wzrostu cen nieruchomości. Zdaniem skarżącego taka interpretacja abstrahuje od zasad rynku i może prowadzić do zaniżenia wartości nieruchomości i pokrzywdzenia skarżącego przez pozbawienie go „własności dysproporcjonalnie dużej części nieruchomości w stosunku do wysokości zadłużenia”. Co do art. 767 4 § 2 kpc skarżący zarzucił, że zamyka on drogę do złożenia skargi kasacyjnej w każdej sprawie egzekucyjnej bez względu na wartość przedmiotu sprawy. Jak zaznaczył, zgodnie z obecną regulacją „sąd rejonowy może potencjalnie wypowiadać się o sprawie, w której wartość przedmiotu sporu wynosi ponad 75 000 zł, tj. ponad właściwość rzeczową sądu rejonowego”. W tej sytuacji wyłączenie możliwości wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego stanowi – według skarżącego – naruszenie prawa do sądu.
Skarżący zakwestionował również konstytucyjność art. 767 4 § 3 kpc, ponieważ – jego zdaniem – zamyka on „drogę do stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wydanych w sprawach egzekucyjnych”, a w konsekwencji pozbawia prawa do odszkodowania przez to, że zamyka drogę do uzyskania tzw. prejudykatu.
Zarządzeniem z 11 sierpnia 2016 r. sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: 1) doręczenie odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w S. z listopada 2015 r. wraz z uzasadnieniem oraz odpisów orzeczeń (wraz z uzasadnieniami) wydanych na skutek zaskarżenia przez skarżącego: opisu i oszacowania nieruchomości, odmowy dokonania dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości, udzielenia przybicia wraz z 5 kopiami, 2) doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym wraz z 5 kopiami.
Zarządzenie to zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego 17 sierpnia 2016 r. W odpowiedzi na nie 24 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł pismo, do którego dołączył odpisy postanowień Sądu Rejonowego w S. ze stycznia 2015 r., stycznia 2015 r., czerwca 2015 r., lipca 2015 r. i listopada 2015 r. oraz odpis postanowienia Sądu Okręgowego w G. z kwietnia 2015 r. wraz z 5 kopiami. Do pisma dołączył pełnomocnictwo substytucyjne. 25 sierpnia 2016 r. skarżący przesłał pełnomocnictwo do sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania go w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 37 ust. 1 w związku z art. 50 ustawy o TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymaganiom, a także czy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o TK. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi może być wyłącznie ten przepis, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał ostateczne orzeczenie, które doprowadziło do naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego.
Trybunał podkreśla, że nie każdy przepis, który został przywołany przez sąd w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, jest podstawą orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji (zob. wyrok TK z 12 stycznia 2010 r., sprawa SK 2/09, OTK ZU nr 1/A/2010, poz. 1). Przedmiotem kontroli zainicjowanej wniesieniem skargi konstytucyjnej nie może być taki przepis, który został przywołany w rozstrzygnięciu tylko posiłkowo czy incydentalnie. Nadawałoby to bowiem skardze charakter powszechny (actio popularis; zob. postanowienie TK z 22 maja 2007 r., sprawa SK 38/05, OTK ZU nr 6/A/2007, poz. 59).
Trybunał stwierdza, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego prawa własności. Egzekucja była bowiem prowadzona z nieruchomości niebędących już własnością skarżącego. W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji skarżący nie ma legitymacji do występowania ze skargą konstytucyjną w obronie praw lub wolności konstytucyjnych innych podmiotów, nawet jeśli są to jego dzieci (pełnoletnie).
Ponadto Trybunał zwraca uwagę na to, że skarżący zakwestionował konstytucyjność art. 951 kpc w zakresie, w jakim „nie uznaje za »istotną zmianę w stanie nieruchomości« zmian wartości nieruchomości wynikających ze zmian cen na danym rynku nieruchomości”.
Naruszenie wskazanych w skardze praw i wolności konstytucyjnych wiąże on z wydaniem przez Sąd Okręgowy w G. postanowienia z kwietnia 2016 r. o oddaleniu zażalenia na postanowienie o przysądzeniu własności. Tymczasem w postanowieniu tym Sąd Okręgowy w G. stwierdził, że należy w sprawie skarżącego stosować art. 998 § 2 kpc. Zgodnie z tym przepisem na postanowienie o przysądzeniu własności przysługuje zażalenie, ale podstawą zażalenia nie mogą być uchybienia sprzed uprawomocnienia się przybicia. W świetle art. 998 § 2 kpc Sąd Okręgowy w G. nie mógł zatem merytorycznie rozpoznać zarzutu naruszenia art. 951 kpc. Uwagi, jakie pomimo tego sąd poczynił na tle art. 951 kpc, mają charakter uwag przedstawionych na marginesie. Z samego faktu, że przepis ten pojawił się w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w G., nawet jeżeli sąd ten zajął stanowisko w kwestii jego wykładni, nie można wyprowadzić wniosku, że był on podstawą orzeczenia tego sądu w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał zaznacza przy tym, że za dominujący można uznać pogląd, zgodnie z którym w przypadku uproszczonej egzekucji z nieruchomości podstawą zażalenia na postanowienie o przysądzeniu własności nie mogą być uchybienia, które były już przedmiotem rozpoznania sądu na wcześniejszym etapie postępowania.
Nawet bowiem zwolennicy poglądu o generalnym wyłączeniu stosowania art. 998 § 2 kpc do uproszczonej egzekucji z nieruchomości argumentują, że strona może podnosić w zażaleniu na postanowienie o przysądzeniu własności wszystkie te (ale tylko te) zarzuty, które nie były dotychczas przedmiotem kontroli sądu (zob. A. Wiśniewski, komentarz do art. 1013 6 kpc, [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Tom II. Komentarz. Art. 730−1217, red. J. Jankowski, Warszawa 2015). Potwierdza to tezę, że w sprawie skarżącego zarzut naruszenia art. 951 kpc nie mógł być podstawą zażalenia na postanowienie o przysądzeniu własności.
Trybunał przypomina, że na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego – przed przysądzeniem własności – sąd prawomocnie rozpoznawał liczne zarzuty podniesione przez skarżącego, w tym te dotyczące odmowy sporządzenia przez komornika dodatkowego opisu i oszacowania na podstawie art. 951 kpc. Przepis ten był zatem podstawą prawomocnych postanowień o oddaleniu skarg na odmowę sporządzenia dodatkowego opisu i oszacowania. To z wydaniem tych postanowień można było wiązać zarzut niekonstytucyjności art. 951 kpc. Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi konstytucyjnej liczony od doręczenia stronom tych postanowień został jednak przekroczony.
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez skarżącego względem art. 767 4 § 2 i art. 767 4 § 3 kpc, Trybunał stwierdza, że postanowienie Sądu Okręgowego w G. z kwietnia 2016 r., z którym skarżący wiąże naruszenie konstytucyjnych wolności lub praw, nie zostało wydane na podstawie żadnego z tych przepisów. W postanowieniu tym sąd nie orzekł, że skarga kasacyjna czy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia skarżącemu nie przysługują. Skarżący nie przedstawił tym samym ostatecznego orzeczenia wydanego na podstawie art. 767 4 § 2 i art. 767 4 § 3 kpc, co oznacza, że nie spełnił przesłanki wynikającej z art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Ponadto co do zarzutu zamknięcia skarżącemu w postępowaniu egzekucyjnym drogi do złożenia skargi kasacyjnej na postanowienia sądu drugiej instancji Trybunał przypomina, że z art. 45 Konstytucji nie wynika prawo skarżącego do wniesienia tego nadzwyczajnego środka prawnego (zob. postanowienie TK z 19 lipca 2005 r., sprawa SK 37/04, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 87). Po analizie zaś zarzutu pozbawienia skarżącego sposobności dochodzenia odszkodowania za niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej w wyniku braku możliwości uzyskania prejudykatu Trybunał uznaje go za nieuzasadniony. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Sądu Najwyższego:
„Wobec treści art. 767 4 § 3 kpc uzyskanie prejudykatu pochodzącego od Sądu Najwyższego nie jest warunkiem dochodzenia ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa” (postanowienie SN z 14 kwietnia 2015 r., sprawa IV CNP 62/14).
W związku z powyższym wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Sądu Okręgowego w G. z kwietnia 2016 r. należało pozostawić bez rozpoznania.
W tym stanie rzeczy Trybunał postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 17
Na podstawie art. 37 ust. 4 w zw. z art. 50 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.