Postanowienie o odmowie TK z 27 marca 2025 r., Ts 186/24

Wydany

27 marca 2025 r.

Sentencja

18. sygn. akt Ts 186/24 Komparycja Tenor postanawia

Uzasadnienie

• część historyczna
• uzasadnienie prawne

Metryka orzeczenia

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie o odmowie

Data 27 marca 2025

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2026, poz. 121

Skład

Sędzia Funkcja

Krystyna Pawłowicz 121/B/2026

Postanowienie

z dnia 27 marca 2025 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Krystyna Pawłowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej W.S. o zbadanie zgodności:

art. 42.1 w związku z art. 43.2 oraz 11.8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. Urz. UE. L 338 z 23 grudnia 2003 r., s. 1 – Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne, rozdział 19, t. 6, s. 243, ze zm.), z art. 72 ust. 3, art. 47 (mylnie wskazanym jako art. 45), art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia:

odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 września 2024 r. (data nadania) W.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia w związku z następującym stanem faktycznym.

Skarżący ze związku małżeńskiego z obywatelką F. ma trzech małoletnich synów: N. i P. W czerwcu 2021 r. skarżący zabrał synów do Polski nie pytając o zgodę ich matki.

Postanowieniem z 29 listopada 2021 r. (sygn. akt […]) w sprawie z wniosku P.M.H. Sąd Okręgowy w W. nakazał W.S. powrót małoletnich synów do F. Skarżący złożył apelację od powyższego postanowienia. Sąd Apelacyjny w W. Wydział I Cywilny postanowieniem z 1 kwietnia 2022 r. oddalił wniosek.

Jednocześnie w sprawie dotyczącej opieki nad dziećmi, ustalenia miejsca ich zamieszkania oraz widzeń i alimentów, toczyło się postępowanie przed sądami fińskimi.

Postanowieniem z 12 listopada 2021 r. Sąd Rejonowy dla prowincji P. w sprawie o sygn. akt […] przyznał samodzielną opiekę nad dziećmi P.M.H. oraz ustalił miejsce ich zamieszkania u matki.

Sąd Rejonowy dla P.P.K. postanowieniem z 13 marca 2023 r. w sprawie o sygn. akt […] przyznał prawo do wyłącznej opieki nad

P.S. W.S. pozostawiając R. i N.S. pod wyłączną opieką P.M.H.

Skarżący złożył wniosek o uchylenie powyższego postanowienia. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w T. z 12 lutego 2024 r. (sygn. akt […]) utrzymano wydane postanowienie w mocy. Wyrokiem Sądu Najwyższego z 10 maja 2024 r. (nr dziennika […]) nie wydano skarżącemu zgody na zaskarżenie wyroku Sądu Apelacyjnego w T. 8

Jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji skarżący wskazał wyrok Sądu Apelacyjnego w T. z 12 lutego 2024 r. (sygn. akt […]), doręczony mu 27 czerwca 2024 r. 9

Skarżący wnosi o uznanie, że niezgodne ze wskazanymi przepisami Konstytucji jest pozbawienie jego dzieci przez fiński sąd prawa do bycia wysłuchanymi. Narusza to prawo do sprawiedliwości proceduralnej oraz godzi w prawa stron do korzystania z praw i gwarancji procesowych oraz rzetelnego i merytorycznego rozpoznania sprawy.

Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2024 r. (doręczonego pełnomocnikowi skarżącego 6 listopada 2024 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej przez doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym w odniesieniu do sprawy, w związku z którą złożona została skarga konstytucyjna, pod rygorem ujemnych skutków procesowych.

We wniesionym do Trybunału 13 listopada 2024 r. (data nadania) piśmie procesowym skarżący wykonał powyższe zarządzenie, przesyłając prawidłowe pełnomocnictwo.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom.
2. Na wstępie należy zauważyć, że „z art. 8 ust. 1, traktowanego łącznie ze wstępem do konstytucji, wynika, że konstytucja jest ustawą zasadniczą Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa polskiego. Uchwalona została przez naród polski, ściślej w jego imieniu i na jego rzecz przez Zgromadzenie Narodowe i zaakceptowana przez naród w głosowaniu powszechnym stosownie do postanowień ustawy konstytucyjnej o trybie przygotowania i uchwalenia Konstytucji RP z 1992 r. Jej rodowód, scharakteryzowany w »historycznej części« wstępu do konstytucji, sięga głęboko do narodowej historii i tradycji, w szczególności okresu Pierwszej i Drugiej Rzeczypospolitej. Jest jednak konstytucja 1997 r. » prawem podstawowym dla państwa, którym jest Trzecia Rzeczpospolita«” (zob. K. Działocha [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II, red. L. Garlicki, M. Zubik, Warszawa 2016, art. 8).

Pogląd ten znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie: „najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej jest Konstytucja

RP, co znalazło bezpośrednie odzwierciedlenie w treści art. 8 ust. 1 Konstytucji RP” (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16.02.2022 r., sygn. akt […]).

Skoro zatem Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje tylko na terenie Polski, Trybunał Konstytucyjny nie jest właściwy do badania zgodności wyroku sądu innego państwa z zawartymi w niej normami.

3. Trybunał nadto miał na uwadze, że zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji wyrok negatoryjny Trybunału ma dwa konstytucyjnie określone skutki: utrata mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu oraz prawo do skorzystania z procedur weryfikacyjnych (sanacyjnych) przewidzianych w przepisach właściwych dla poszczególnych postępowań sądowych i administracyjnych. Jednak podkreślić należy, że orzekanie w sprawie, w której jako orzeczenie ostateczne wskazano wyrok sądu zagranicznego, znajduje się poza jurysdykcją polskiego Trybunału Konstytucyjnego.
4. Powyższe okoliczności przemawiają przeciwko nadaniu dalszego biegu analizowanej skardze konstytucyjnej z powodu braku orzeczenia ostatecznego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, tj. wydanego przez polski sąd. Czyni to zarzuty skargi bezzasadnymi, dlatego – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK – postanowiono jak w sentencji.
5. Odmowa przekazania skargi do merytorycznej oceny czyni bezprzedmiotowym rozpoznanie sformułowanego w piśmie z 13 lutego 2025 r. (data wpływu) wniosku o „wstrzymanie wykonania prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w T. z dnia 12 lutego 2024 r. nr akt: […] w sprawie, której skarga konstytucyjna [s]karżącego z dnia 26 września 2024 r. dotyczyła, do czasu rozpoznania przedmiotowej sprawy”.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE 22

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia.

Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo]

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Twoja sesja wygasła!

Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej