Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 października 2021 r. (data nadania) A.K.M. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, umocowanego przez swojego przedstawiciela ustawowego, wystąpił z żądaniem przedstawionym w komparycji niniejszego postanowienia.
Pismem z 17 listopada 2021 r. (data nadania) skarżący wykonał zarządzenie Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2021 r. wzywające skarżącego do: 1) doręczenia prawidłowego pełnomocnictwa szczególnego uprawniającego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym w odniesieniu do sprawy, w związku z którą złożona została skarga konstytucyjna; 2) podania, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia oraz 3) doręczenia odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wszystkich załączników złożonych ze skargą konstytucyjną wraz z odpisem skargi konstytucyjnej.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 marca 2022 r. skarżący został wezwany do: 1) wskazania, która – wynikająca z art. 32 Konstytucji – wolność lub prawo skarżącego oraz w jaki sposób zostały jego zdaniem naruszone przez wydanie na podstawie kwestionowanych w skardze przepisów, wyroku Sądu Okręgowego w W. z 29 lipca 2021 r. (sygn. akt […]) oraz 2) uzasadnienia niezgodności kwestionowanych w skardze przepisów z konstytucyjnymi wolnościami lub prawami skarżącego, wskazanymi w skardze jako wzorzec kontroli.
Pismem z 15 marca 2021 r. (data nadania) skarżący cofnął wniesioną skargę konstytucyjną.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) do rozpoczęcia rozprawy skarżący może wycofać skargę konstytucyjną.
W myśl art. 59 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK cofnięcie skargi konstytucyjnej powoduje konieczność umorzenia postępowania (zob. postanowienie TK z 16 czerwca 2020 r., sygn. SK 27/20, OTK ZU A/2020, poz. 24) również wówczas, gdy do cofnięcia dojdzie na etapie wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej (zob. postanowienia TK z: 29 lutego 2016 r., sygn. Ts 254/14, OTK ZU B/2016, poz. 144; 28 czerwca 2017 r., sygn. Ts 35/17, OTK ZU B/2017, poz. 136; 3 października 2019 r., sygn. Ts 108/18, OTK ZU B/2020, poz. 25).
Trybunał w swoim orzecznictwie wyjaśniał bowiem, iż prawo do cofnięcia skargi konstytucyjnej przed rozpoczęciem rozprawy, mieści się w granicach swobodnego uznania skarżącego i stanowi odzwierciedlenie zasady dyspozycyjności, na której opiera się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym (zob. postanowienia TK z: 4 marca 1999 r., sygn. SK 16/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 26; 7 lipca 2011 r., sygn. Ts 207/09, OTK ZU nr 4/B/2011, poz. 301; 6 sierpnia 2012 r., sygn. Ts 146/12, OTK ZU nr 4/B/2012, poz. 387; 1 lipca 2015 r., sygn. Ts 248/14, OTK ZU nr 4/B/2015, poz. 387; 13 marca 2018 r., sygn. Ts 217/17, OTK ZU B/2018, poz. 79; 6 lutego 2019 r., sygn. Ts 30/18, OTK ZU B/2019, poz. 75).
Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
Na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie.