Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 października 2022 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem zbadania norm wskazanych w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.
Postanowieniem z 16 września 2021 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Prokuratury Rejonowej) Prokuratura Rejonowa w W. odmówiła wszczęcia dochodzenia, wskazując, że czyn określony w zawiadomieniu skarżącego nie zawiera znamion czynu zabronionego.
W związku z zażaleniem skarżącego, Sąd Okręgowy w W. postanowieniami z 27 września 2022 r. (sygn. akt […]) nie uwzględnił wniosku o wyłączenie sędziego sądu okręgowego w sprawie oraz nie uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Jak stwierdzono w złożonej skardze, od orzeczenia Sądu Okręgowego w W. wniesiono zażalenie, któremu nie nadano dalszego biegu.
Zarządzeniem z 16 listopada 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 4 grudnia 2023 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: wyjaśnienie, w jakim charakterze występuje skarżący, wnosząc skargę konstytucyjną, zważywszy, że orzeczenia załączone do skargi odnoszą się do czasopisma,,Centralny Szpital Psychiatryczny” (dalej: czasopismo); w wypadku, gdy skarżący nie występuje we własnym imieniu, tylko w imieniu czasopisma, przesłanie dokumentów wykazujących uprawnienie skarżącego do reprezentowania czasopisma oraz doręczenie wymaganego pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i złożenia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania czasopisma w postępowaniu przed Trybunałem; wskazanie przepisu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.: dalej: k.p.k.), który skarżący kwestionuje,,w zakresie w jakim nie określa zasad zaskarżenia postanowienia Sądu w przedmiocie wniosku o wyłączenie Sędziego”;
doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem rozstrzygnięć odmawiających nadania dalszego biegu zażaleniom skarżącego wniesionym od postanowień Sądu Okręgowego w W. z 27 września 2022 r., sygn. akt: […] oraz […].
W piśmie z 11 grudnia 2023 r. (data nadania) skarżący odniósł się do powyższego zarządzenia. Podniósł, że w literaturze prawniczej istnieje spór, czy redaktor naczelny czasopisma, dokonując czynności prawnej, działa jako osoba fizyczna we własnym imieniu, czy też w imieniu czasopisma. Podtrzymał zarzuty wobec k.p.k. jako całości. Doręczył także poświadczony za zgodność z oryginałem skan pisma Sądu Okręgowego w W. V Wydział Karny (sygn. akt […]) z 2 listopada 2022 r. 6
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia warunków wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK).
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Obowiązek zidentyfikowania rozstrzygnięcia spełniającego te warunki oraz wskazania adekwatnego przedmiotu i wzorców kontroli ciąży na skarżącym (por. art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.t.p.TK).
Skarżący jako orzeczenie ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji wskazał „postanowienie Sądu Okręgowego w W. z 27 września 2022 r. (sygn. akt […])”. Nie sprecyzował jednak, które z postanowień podjętych w tym dniu przez sąd okręgowy w jego sprawie ma na uwadze: nieuwzględniające wniosku o wyłączenie sędziego sądu okręgowego czy też nieuwzględniające zażalenia i utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. W związku z powyższym Trybunał odniósł się do obu tych orzeczeń i stwierdził, że żadne z nich nie orzeka o prawach i wolnościach (w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji), których naruszenie skarżący podnosi. Żadne z powyższych postanowień nie przesądza bowiem o prawie skarżącego do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego.
Z powyższą konkluzją koresponduje fakt, że ani w procesie orzekania w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego sądu okręgowego, ani też rozpatrywania zażalenia, w wyniku których Sąd Okręgowy wydał postanowienia 27 września 2022 r., nie zastosowano zaskarżonych art. 425 i 426 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.).
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
POUCZENIE 13
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.