Postanowienie TK z 19 października 2009 r., Ts 31/09

Wydany

19 października 2009 r.

Sąd

Trybunał Konstytucyjny

Sprawa

w sprawie zgodności: art. 53 ust. 3 pkt 2 oraz art. 53 ust. 4a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368, ze zm.) z art. 32 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Sentencja

489/6/B/2009

r.

Mirosław Wyrzykowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Rafała K.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej z 5 lutego 2009 r., sporządzonej przez skarżącego, zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 53 ust. 3 pkt 2 oraz art. 53 ust. 4a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368, ze zm.). Kwestionowane przepisy przewidują prawo do nieodpłatnego korzystania z zakwaterowania zastępczego w lokalach będących w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej tylko dla żołnierzy posiadających małżonka, pomijają natomiast żołnierzy żyjących w związkach partnerskich. W opinii skarżącego zakwestionowane przepisy naruszają konstytucyjną zasadę równości wobec prawa w zakresie ochrony własności oraz wyboru miejsca pracy.

Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny.

Skarżący – sędzia Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie – w maju 2005 r. został oddelegowany do pełnienia obowiązków sędziego w Wojskowym Sądzie Okręgowym w Warszawie. Na podstawie skierowania wystawionego przez administrację Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmuje on miejsce w internacie, ponosząc za to miesięczne opłaty. Skarżący zwrócił się do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM o wydanie decyzji w sprawie nieodpłatnego korzystania za zakwaterowanie. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 3 lutego 2008 r. (znak: OReg.-ZM-405-67-3/08), podmiot ten wyjaśnił skarżącemu istniejący stan prawny dotyczący odpłatności za zakwaterowanie żołnierza, wskazał ponadto, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje organów WAM do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o opłatach z tytułu zakwaterowania. Uznawszy, że pisemna odpowiedź Dyrektora Oddziału Regionalnego stanowi decyzję administracyjną, skarżący wystąpił do Prezesa WAM z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie odpłatności za zakwaterowanie Sił Zbrojnych. Prezes WAM pismem z 8 kwietnia 2008 r. wyjaśnił unormowanie tego zagadnienia, podnosząc jednocześnie, że ustalenie wysokości opłat za zakwaterowanie tymczasowe nie jest decyzją administracyjną. Skarżący pismo to objął skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która postanowieniem tego sądu z 3 września 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 872/08) została odrzucona jako niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny – z uwagi na zaskarżenie orzeczenia WSA – postanowieniem z 19 listopada 2008 r. (sygn. akt I OSK 1364/08) oddalił skargę kasacyjną.

Zarządzeniem z 21 kwietnia 2009 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie ostatecznego – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – orzeczenia organu władzy publicznej kształtującego jego sferę prawną.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Nie każda skarga konstytucyjna skierowana do Trybunału Konstytucyjnego może zostać rozpoznana merytorycznie. Jest to środek ochrony wolności lub praw niezwykle sformalizowany i obowiązkiem skarżącego jest spełnienie wymogów warunkujących dopuszczalność skargi, wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z uszczegóławiających Konstytucję art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Zgodnie z przywołanymi regulacjami warunkiem sine qua non uruchomienia procedury kontroli konstytucyjności prawa jest określenie sytuacji prawnej skarżącego przez organ władzy publicznej w drodze indywidualnego i władczego orzeczenia kształtującego zakres praw lub obowiązków skarżącego. Zarzut naruszenia konstytucyjnie chronionych praw i wolności w skardze konstytucyjnej może mieć miejsce tylko wtedy, gdy sąd lub organ administracji publicznej przez wydanie wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia orzekł o tych prawach i wolnościach.

Dokonując analizy warunków formalnych skargi, Trybunał Konstytucyjny nabrał wątpliwości co do prawidłowości spełnienia przez skarżącego warunku dopuszczalności skargi, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK i z tego względu skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi. Zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącemu 2 maja 2009 r. Termin do wykonania tego zarządzenia upłynął więc 9 maja 2009 r. Wbrew ustawowemu obowiązkowi uchybienia formalne skargi nie zostały usunięte, co na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK, skutkuje odmową nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.