Postanowienie o odmowie TK z 3 września 2025 r., Ts 72/25

Wydany

3 września 2025 r.

Sentencja

18. sygn. akt Ts 72/25 Komparycja Tenor postanawia

Uzasadnienie

• część historyczna
• uzasadnienie prawne

Metryka orzeczenia

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie o odmowie

Data 3 września 2025

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2026, poz. 138

Skład

Sędzia Funkcja

Stanisław Piotrowicz 138/B/2026

Postanowienie

z dnia 3 września 2025 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Stanisław Piotrowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Z.J. o zbadanie zgodności:

art. 17 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904, ze zm.) z art. 2, art. 32 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia:

1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu wniesienia skargi konstytucyjnej;
2. odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 marca 2025 r. (data nadania) Z.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującej sprawy.

W dniu 26 września 2023 r. skarżący złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstw przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez imiennie wskazanego prokuratora.

Postanowieniem z 14 listopada 2024 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy w T. II Wydział Karny utrzymał w mocy postanowienie Prokuratury

Okręgowej w G. 5 Wydział Organizacyjny z 17 listopada 2023 r. (sygn. akt […]) odmawiające skarżącemu wszczęcia śledztwa w przedmiocie powyższego zawiadomienia.

Orzeczenie to – doręczone pełnomocnikowi skarżącego 25 listopada 2024 r. – wskazane zostało jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

W skardze konstytucyjnej skarżący zwrócił się jednocześnie o przywrócenie terminu jej wniesienia. W uzasadnieniu wskazał, że terminowi temu uchybił z powodu pobytu za granicą, jednak po powrocie do kraju złożył skargę w możliwie najszybszym terminie.

Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 20 maja 2025 r.) wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) udokumentowanie daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia; 2) złożenie czterech odpisów pełnomocnictwa szczególnego; 3) poinformowanie, czy od wskazanego w skardze ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia.

W piśmie z 27 maja 2025 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania.

Zakwestionowanemu w skardze przepisowi skarżący zarzucił naruszenie: „prawa (…) gwarantowan[ego] w art. 2 Konstytucji”; „praw obywatelskich poprzez złamanie zasady równości obywatela wobec prawa” (art. 32 Konstytucji); „prawa do sprawiedliwego procesu” (art. 45 ust. 1 Konstytucji; błędnie wskazany jako art. 45 § 1).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Musi ona spełniać przesłanki dopuszczalności jej merytorycznego rozpoznania, które zostały uregulowane w art. 79 ust. 1 Konstytucji i doprecyzowane w ustawie z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej:

u.o.t.p.TK). Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: po pierwsze, zaskarżony przepis jest podstawą prawną ostatecznego orzeczenia wydanego przez sąd lub organ administracji publicznej w indywidualnej sprawie skarżącego; po drugie, skarżący uprawdopodobni naruszenie swoich konstytucyjnych wolności lub praw wskazanych w skardze; po trzecie, źródłem naruszenia jest normatywna treść kwestionowanych przepisów, a sposób naruszenia został określony przez samego skarżącego w uzasadnieniu wnoszonej skargi.

W myśl art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Gdy skarga konstytucyjna nie spełnia warunków formalnych, a także gdy jest oczywiście bezzasadna lub gdy jej braki nie zostały usunięte w określonym terminie, Trybunał Konstytucyjny wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu. Wstępne rozpoznanie służy bowiem wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.

2. Trybunał stwierdza, że złożona skarga nie spełnia warunków formalnych, co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.

13 2.1. Skarżący nie dochował trzymiesięcznego terminu wniesienia skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK.

Postanowienie Sądu Rejonowego w T. z 14 listopada 2024 r. (sygn. akt […]), wskazane przez skarżącego jako orzeczenie ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostało doręczone jego pełnomocnikowi 25 listopada 2024 r. Od tego dnia rozpoczął bieg trzymiesięczny termin wniesienia skargi konstytucyjnej. Termin ten upłynął 25 lutego 2025 r. Skarga konstytucyjna została natomiast nadana 17 marca 2025 r., a zatem z przekroczeniem terminu określonego w u.o.t.p.TK.

Okoliczność ta – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

16 2.2. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału trzymiesięczny termin wniesienia skargi konstytucyjnej jest terminem materialnoprawnym, niepodlegającym przywróceniu (zob. m.in. postanowienia TK z 4 kwietnia i 25 czerwca 2014 r., sygn. Ts 5/14,

OTK ZU nr 3/B/2014, poz. 245 i 246). W razie jego upływu uprawnienie skarżącego do wniesienia skargi konstytucyjnej wygasa.

Z tego względu złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu nie może wywołać oczekiwanego przez niego skutku.

Wprawdzie na podstawie art. 36 u.o.t.p.TK, w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie, do postępowania przed Trybunałem stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, ze zm.; dalej: k.p.c.), jednakże niektóre z tych unormowań w ogóle nie znajdują zastosowania − bądź z powodu odmiennej regulacji danego zagadnienia w u.o.t.p.TK, bądź ich nieadekwatności w tym postępowaniu. Materialnoprawny charakter terminu złożenia skargi konstytucyjnej oznacza, że przepisy k.p.c. o przywracaniu terminów (art. 168-172 k.p.c.) nie mają zastosowania. Z tego powodu Trybunał Konstytucyjny odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu wniesienia skargi konstytucyjnej.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE 20

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo]

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Twoja sesja wygasła!

Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej