Uzasadnienie
I S.A. 1923/03
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] wydaną na podstawie art.194 ust. 1 i 2 w związku z art. 183 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) orzekł o udzieleniu kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia pośrednikowi w obrocie nieruchomościami M. J. W uzasadnieniu organ podniósł, że pismem z dnia [...] listopada 2002 r. wystąpił do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej o wszczęcie postępowania wyjaśniającego wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami M. J., w związku ze skargą D. K. Pośrednikowi zarzucono, iż zażądał od D. K. zapłacenia prowizji za usługę w sytuacji, gdy lokal wynajęty nie pochodził z oferty prezentowanej przez niego. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej uznała, że M. J. swym postępowaniem uchybił zasadzie szczególnej staranności określonej w art. 181 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i przepisie § 4 Kodeksu Etyki.
M. J. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając niezgodność ustaleń Komisji Odpowiedzialności Zawodowej z zebranymi dowodami, oraz wykraczanie Komisji poza swoje kompetencje.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ ponadto podniósł, że ustosunkowując się do podniesionego we wniosku M. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu, że nałożenie kary w zaistniałej sytuacji może prowadzić do niebezpiecznego procederu usankcjonowania oszukiwania agencji pośredniczących w obrocie nieruchomościami – [...], a tym samym wyeliminowania z rynku agencji nie mających wyłączności na poszczególne [...], należy uznać za nie mające znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem pośrednik został ukarany za brak staranności, a nie za brak umowy na wyłączność.
M. J. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję. Zarzucił w niej daleko idącą nadinterpretację art. 180 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego - podlegała - w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art. 3§ 1 i § 2 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem.
Zgodnie z art. 181 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami przy wykonywaniu działalności zawodowej pośrednik jest obowiązany stosować przepisy prawa i standardy zawodowe, kierować się zasadami etyki zawodowej, a czynności pośrednictwa wykonywać ze szczególną starannością właściwą dla ich zawodowego charakteru. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności.
Ze zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów wynika, że M. J. przy wykonywaniu czynności pośrednictwa na rzecz D. K. nie działał z należytą starannością. Nie zgromadził w trakcie świadczenia usługi na rzecz zleceniodawcy dokumentów oraz dowodów jednoznacznie potwierdzających prawidłowe wykonanie zlecenia. Przekazanie klientowi informacji telefonicznie o wolnych lokalach w kompleksie [...] przy ul. [...] w W. bez wskazania danych konkretnych lokali oraz podmiotów oferujących lokale do wynajęcia nie może stanowić, iż usługa została wykonana z należytą starannością.
W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji wyroku.