Uzasadnienie
I SA 2118/03
Decyzją z dnia [...]05.2003 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany decyzji Wojewody [...] z dnia [...]11.1998 r., Nr [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez C. w K. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w S. w obrębie [...] oraz prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie, w części dotyczącej zobowiązania Kierownika Urzędu Rejonowego w O. do ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego tego gruntu.
- w K. żądanie zmiany decyzji z dnia [...]11.1998 r. wywodzi z decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] stycznia 1977 r. Nr [...] dotyczącej zmiany wymiaru opłaty rocznej z tytułu użytkowania terenu położonego w S. o łącznej powierzchni [...] ha z jednoczesnym ustaleniem, że czynsz roczny został wpłacony na [...] lata z góry, biorąc pod uwagę własne środki finansowe Centrali wydatkowane na nabycie w 1975 r. gruntu położonego w S. o powierzchni [...] ha.
Wojewoda [...] odmawiając zmiany decyzji z dnia [...]11.1998 r. stwierdził, że nie ustalono w niej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, a jedynie zobowiązano do jej ustalenia organ właściwy, tj. Kierownika Urzędu Rejonowego w O., zgodnie z przepisami art. 23, art. 67-81 i art. 221 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741). Skoro w decyzji tej nie naliczono opłaty rocznej to nie ma, zdaniem organu I instancji, możliwości jej zmiany w tym zakresie. Ponadto wniosek o zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłat z tytułu użytkowania wieczystego nie mógł być uwzględniony, bowiem nie znajduje on podstawy w przepisach prawnych.
W odwołaniu od powyższej decyzji C. w K. podniosła, że oświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...]02.1992 r. w sprawie aktualizacji opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego, wydane w wykonaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...]11.1998 r., narusza prawo ponieważ nie uwzględnia faktu istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o zwolnieniu z opłat oraz praw słusznie nabytych na jej podstawie.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po rozpatrzeniu odwołania C. S.A. w K. decyzją z dnia[...] 08.2003 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 05.2003 r., stwierdzając w uzasadnieniu, że skoro decyzja Wojewody [...] z dnia [...]11.1998 r. dotyczyła nabycia z mocy prawa przez C. W K. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w S. i nie określała opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, to nie istnieje możliwość zmiany tej decyzji z uwagi na brak przedmiotu orzekania.
W skardze na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]08.2003 r. C. S.A. w K. wniosła o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, zarzucając organom I i II instancji bezpodstawne nieuwzględnienie w prowadzonym przez nie postępowaniu zgłoszonych przez C. S.A. w K. wniosków.
W odpowiedzi na skargę C. S.A. w K. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skargę C. S.A. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] 08.2003 r. należy uwzględnić, bowiem nie są trafne argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...]11.1998 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez C. w K. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa oraz prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie zobowiązał właściwy organ, tj. Kierownika Urzędu Rejonowego w O. do ustalenia opłaty rocznej, zgodnie z przepisami art. 23, art. 67-81 i art. 221 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741). Powyższym stwierdzeniem Wojewoda [...] przesądził tym samym o obowiązku ustalenia przedmiotowej opłaty rocznej oraz o organie właściwym w tej sprawie. Nie można więc podzielić poglądu Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, że nie istnieje możliwość zmiany tej decyzji z uwagi na brak przedmiotu orzekania. Należy mieć przy tym na uwadze, że C. w K. wnosiła o zmianę decyzji nie tylko w części dotyczącej zobowiązania Kierownika Urzędu Rejonowego w O. do ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego tego gruntu, ale również domagała się zwolnienia w tej decyzji z obowiązku ponoszenia opłat z tytułu użytkowania wieczystego.
Z przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony, i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne.
Organy administracji I i II instancji przed wydaniem zaskarżonych decyzji odmawiających zmiany decyzji Wojewody [...] z dnia [...]11.1998 r. nie ustaliły przepisu, który sprzeciwiałby się zmianie tej decyzji i nie wskazały go w uzasadnieniu wydanych przez siebie decyzji. Organy obu instancji nie dokonały również analizy zgromadzonego w aktach materiału dowodowego w zakresie wystąpienia przesłanek do zmiany przedmiotowej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać tylko na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 11.1998 r. Przedmiotowa sprawa nie została więc należycie wyjaśniona, a zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.
Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) oraz art. 200 tej ustawy w części dotyczącej kosztów postępowania, orzekł jak w sentencji wyroku.