Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2003 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] odmawiającej zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] róg ul. [...], oznaczonej jako część dawnej działki nr [...] z dawnego obrębu [...], stanowiącej obecnie część działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] m2 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniósł, że Prezydent W. decyzją nr [...] odmówił zwrotu opisanej wyżej nieruchomości, z uwagi iż brak jest przesłanek określonych w art. 136 ust. 3 i 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543) pozwalających na jej zwrot.
Odwołanie od tej decyzji złożyła K. S., podnosząc iż teren ten nie jest wykorzystywany zgodnie z celem wywłaszczenia, w związku z czym wniosła o jego zwrot.
Z akt sprawy wynika, ze opisany wyżej teren o pow. [...] m2 został wywłaszczony na rzecz Państwa decyzją wydaną przez Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] października 1980 r., nr [...] pod budowę ul. [...], zgodnie z decyzją lokalizacyjną nr [...] z dnia [...] lutego 1977 r. Obszar będący przedmiotem wniosku zwrotnego ([...] m2) stanowi powierzchnię działki nr [...]. Zgodnie z definicją ulicy zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ulicę stanowi droga na terenach zabudowanych miast i wsi, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych komunikacji miejskiej wydzielona liniami rozgraniczającymi, która jest przeznaczona do obsługi bezpośredniej otoczenia, oraz umieszczenia urządzeń technicznych nie związanych z ruchem pojazdów lub pieszych. Ustalenia dokonane w toku postępowania jednoznacznie wskazują, że obszar będący przedmiotem wniosku spełnia przesłanki wynikające z tej definicji. Bowiem z pisma Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Gminy [...] z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] wynika, że działka nr [...] ([...] m2) z obrębu [...] znajduje się w liniach rozgraniczających ul. [...] i została zabudowana podziemną infrastrukturą techniczną. Fakt ten potwierdza również pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] marca 2003 r., nr [...]. Cel wywłaszczenia został więc zrealizowany. Z dokumentów wynika też pośrednio, że rozpoczęcie celu wywłaszczenia nastąpiło w terminie określonym w art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Zrealizowanie celu wywłaszczenia oznacza, że wydana w tej sprawie decyzja lokalizacyjna z dnia [...] lutego 1977 r. została "skonsumowana" w toku inwestycji i brak jest podstaw do zwrotu tego terenu. Zgodnie z art. 136 ust. 3 zwrotowi podlega grunt, który stał się zbędny na cel wskazany w decyzji wywłaszczeniowej. Przez zbędność należy rozumieć okoliczności wymienione w art. 137 powołanej ustawy, nie zaś aktualny sposób wykorzystywania gruntu. Zatem rozstrzygniecie przedstawione w zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń merytorycznych i formalnych.
Od decyzji tej skargę do NSA wnieśli D. K., M. A., L. K., K. S., A. W., A. S., I. R. i F. J. wnosząc o jej zmianę poprzez nakazanie zwrotu działki o pow. [...] m2 lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu podnieśli, że w rzeczywistości działka ta nigdy nie została wykorzystana na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej. Obecnie jest tam niedawno wybudowana droga dojazdowa do prywatnych posesji, wykorzystywana jest jako miejsce parkingowe Pana P. i Prywatnego Szpitala [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności mogące mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Podkreślić należy, że Sąd administracyjny stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) jest powołany do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie administracyjnej, co oznacza że może decyzję uchylić bądź stwierdzić jej nieważności wyłącznie w przypadku naruszenia przez jej wydanie przepisów prawa materialnego lub procesowego. Sąd rozpoznaje sprawę w oparciu o dokumenty zebrane w aktach sprawy.
W świetle materiału dokumentacyjnego sprawy zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543) poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej.
Na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 wyżej powołanej ustawy, nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu, albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.
Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że decyzją z dnia [...] października 1980 r., nr [...] Naczelnik Dzielnicy [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa części nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] róg ul. [...] (z ogólnej powierzchni [...] m2), oznaczonej jako część dawnej działki [...] z dawnego obrębu [...], stanowiącej obecnie część działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] m2, będącej współwłasnością F. K. w części 19/20 oraz T. i H. małżeństwa N. w części 1/20, za odszkodowaniem. Ww. część nieruchomości przeznaczona została zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji Nr [...] z dnia [...] lutego 1977 r. pod budowę ul. [...] w W. Z powołanego przez organ pierwszej instancji pisma Wydziału Geodezji I Gospodarki Gruntami Urzędu Gminy [...] z dnia [...] marca 2001 r. wynika, iż przedmiotowy teren znajduje się w liniach rozgraniczających ul. [...] i został zabudowany podziemną infrastrukturą techniczną. Zatem cel wywłaszczenia jakim była budowa ulicy [...] został zrealizowany, gdyż jak słusznie podniósł organ w zaskarżonej decyzji, pod pojęciem ulicy należy rozumieć, zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogę na terenach zabudowanych miast i wsi, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych komunikacji miejskiej, wydzielonej liniami rozgraniczającymi, która jest przeznaczona do obsługi bezpośredniego otoczenia oraz umieszczania urządzeń technicznych nie związanych z ruchem pojazdów lub pieszych. Zatem zarzut skarżących, że w rzeczywistości działka ta nigdy nie została wykorzystana na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej należy uznać za bezpodstawny.
Ponadto podkreślenia wymaga fakt, że przez zbędność należy rozumieć te okoliczności, które zostały wymienione w art. 137 ustawy o gospodarce gruntami, nie zaś aktualny sposób wykorzystania gruntu. Tym samym bez większego znaczenia dla prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji pozostaje, iż na przedmiotowej nieruchomości, na której znajduje się podziemna infrastruktura techniczna, niedawno wybudowano drogę dojazdową do prywatnych posesji i wykorzystywana jest ona jako miejsce parkingowe, co podnosiła strona skarżąca.
W sprawie niniejszej nie zachodzą zatem przesłanki wymienione w art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543), dlatego też zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.