Wyrok WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2004 r., I SA 2893/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie pomocy społecznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska Sędziowie WSA Monika Nowicka NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.)
Inga Szcześniak protokolant

Uzasadnienie

I SA 2893/03

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...].11.2003 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Państwowego Centrum Pomocy Rodzinie w M. z dnia [...].09.2003 r. nr [...] zmieniającą decyzję tego Centrum z dnia [...].10.1999 r. nr [...] w sprawie skierowania K. B. do Domu Pomocy Społecznej w O. w części dotyczącej pobytu, który z czasu nieokreślonego oznaczono na dzień [...].10.2003 r. Zmiana decyzji, której podstawą prawną był art. 43 ust. 2 a i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) poprzez określenie daty, do której przyznaje się K. B. Dom Pomocy Społecznej została uzasadniona nagannym zachowaniem tego ostatniego, co - jak podkreśliło Kolegium- znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy (raporty pielęgniarskie, pismo Komendy Miejskiej Policji w O.), a także zmianie sytuacji jego zdrowotnej i braku konieczności udzielenia całodobowej opieki.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium wniósł K. B. opisując w niej, a także pismach procesowych, swój pobyt w Domu Pomocy Społecznej, odpierając zarzuty i usprawiedliwiając swoje postępowanie, swojepotrzeby a także przedstawiając niewłaściwą - jego zdaniem - działalność kierownictwa i personelu placówki oraz nie zgadzając się z tym, iż stan jego zdrowia nie wymaga całodobowej opieki.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone rozpoznawane są przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 43 ust. 2 a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z zm.) upoważnia do zmiany lub uchylenia decyzji o pomocy społecznej na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku m.in. wówczas gdy wystąpiły przesłanki, o których mowa w art.

6. Organy uznały, na podstawie materiału dowodowego sprawy, zgromadzonego prawidłowo, że wystąpiła przesłanka, przewidziana w art. 6 ust.

1. Stanowi on, iż ograniczenia świadczeń pomocy społecznej do niezbędnego minimum lub też odmowa ich przyznania może wystąpić w razie stwierdzenia marnotrawstwa przyznanych świadczeń, ich celowego zniesienia bądź też marnotrawstwa własnych zasobów materialnych.

Naganne postępowanie skarżącego, co wynika z akt sprawy, wyczerpuje zaistnienie przesłanki z art. 6 ust. 1 marnotrawstwa przyznanej pomocy, jednakże organ II-ej instancji nie wziął pod uwagę faktu, że jego obowiązkiem jest ustosunkowanie się do meritum sprawy, w każdym jej aspekcie. W niniejszej sprawie nastąpiła w istocie odmowa przyznania świadczenia, bowiem organ I-ej instancji zakreślił termin, do którego skarżący miał przebywać w Domu Pomocy Społecznej w O.. Termin ten upłynął w trakcie trwania postępowania odwoławczego i Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno było ustosunkować się do tej okoliczności w swoim rozstrzygnięciu. Nie uczyniło tego i utrzymało w mocy decyzję, której termin wykonania już upłynął, a decyzja ta nie była ostateczna.

W ponownym postępowaniu organ wezwie tę okoliczność pod uwagę, przy czym może okazać się, że skarżący o tyle poprawił swoje postępowanie, iż nie będzie podstaw do zmiany decyzji z 11.10.1999 r.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).