Uzasadnienie
Pismem z 26 listopada 1998 r., (...) Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki poinformował Andrzeja W. o odwołaniu go ze składu Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie.
Pismo to zostało zaskarżone poprzez wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku tym Andrzej W. stanął na stanowisku, że zaskarżone pismo jest w swej istocie decyzją administracyjną i zarzucił jej naruszenie licznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, art. 93 ust. 2 Konstytucji RP oraz par. 1-4 zarządzenia Prezesa UKFiT z dnia 8 maja 1997 r. w sprawie powołania Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie /M.P. nr 34 poz. 330/ w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej /Dz.U. nr 25 poz. 113 ze zm./.
Po rozpoznaniu powyższego wniosku Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki postanowieniem z 11 lutego 1999 r., (...) stwierdził jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu stwierdzono, że odwołanie członka Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie "nie jest decyzją administracyjną i postępowanie w tym zakresie nie jest normowane kodeksem postępowania administracyjnego, a tym samym brak jest podstaw ustawowych do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 127 par. 3 Kpa i dlatego na mocy art. 134 Kpa należało uznać ten wniosek za niedopuszczalny".
W skardze do NSA na to postanowienie Andrzej W. wniósł o jego uchylenie względnie stwierdzenie nieważności, podtrzymując zarzuty podniesione wcześniej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podtrzymał stanowisko, że akt odwołujący go z funkcji członka Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kpa, która została podjęta z licznymi uchybieniami przepisów prawa materialnego, jak procesowego. Przede wszystkim skarżącego pozbawiono możliwości czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym jego sprawy, jak również nie zasięgnięto opinii organu współdecydującego /Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej/, czym naruszono postanowienia zawarte w art. 106 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Prezes UKFiT stwierdził, że skarga nie jest zasadna i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodał, że zarządzenie Prezesa UKFiT z dnia 8 maja 1997 r. w sprawie powołania Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie zostało wydane bez upoważnienia ustawowego, a więc jest aktem normatywnym samoistnym, w konsekwencji zatem nie może stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji w sprawach powoływania lub odwoływania członków tej Komisji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Prawidłowo przyjął Przewodniczący UKFiT, że jego pismo z 26 listopada 1998 r., nr DP - 073/1231/98 informujące Andrzeja W o odwołaniu go ze składu Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie nie jest decyzją administracyjną. Jak bowiem wynika z treści art. 48 i art. 49 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie jest organem podległym Prezesowi UKFiT. W sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami państwowymi i innymi państwowymi jednostkami organizacyjnymi przepisów Kpa nie stosuje się /art. 3 par. 3 Kpa/. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie nie miał również zastosowania art. 134 Kpa Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w takich sytuacjach, gdy odwołanie wniesiono w sprawie rozpoznawanej w trybie postępowania administracyjnego /art. 1, art. 3 i art. 4 Kpa/, ale jednocześnie wystąpiły szczególne okoliczności powodujące niedopuszczalność odwołania w tej właśnie sprawie.
Sprawa objęta żądaniem Andrzeja W. nie podlega natomiast załatwieniu na drodze postępowania administracyjnego, lecz w trybie postępowania w sprawach skarg i wniosków /Dział VIII Kpa/. Złożony przez niego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 8 grudnia 1998 r. jest w swej istocie skargą w rozumieniu art. 227 Kpa, że odwołanie skarżącego ze składu Komisji nastąpiło z naruszeniem prawa i interesu skarżącego. Z tego powodu należało przyjąć, że wydanie postanowienia o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło bez podstawy prawnej, a zatem postanowienie to dotknięte było wadą nieważności wskazaną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono według art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.