Uzasadnienie
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.S., A.M. i G.K. wnosili o uchylenie w całości decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia... listopada 2002r. nr... utrzymującej w mocy swoją decyzję z dnia... października 2002r. nr... odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody... z dnia... października 2002r. nr..., którą to decyzją utrzymał on w mocy decyzję Starosty... z dnia... sierpnia 2000 r. nr... umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące zwrotu nieruchomości położonej w... przy... oznaczonej jako działka nr... o pow. 220 m².
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, stwierdzając równocześnie,że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności sprawy, ani też nie podniesiono nowych zarzutów.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004r. reformy sądownictwa administracyjnego niniejsza skarga stała się - na zasadzie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr. 153 poz.1271) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w dniu... października 1977r.- na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. nr. 10 poz.64 ze zm.)- pomiędzy skarżącymi (wówczas właścicielami nieruchomości położonej w... przy...) a Zakładami... " P."... została zawarta umowa sprzedaży w/w nieruchomości.
W marcu 1993r. byli właściciele nieruchomości wystąpili o jej zwrot w trybie art. 69 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991r. nr. 30 poz. 127 ze zm.).
W dniu... lutego 1994r. Kierownik Urzędu Rejonowego w... wydał decyzję nr... o odmowie zwrotu nieruchomości z uwagi na brak przesłanki zbędności oraz z uwagi na fakt oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu "P."- w związku z czym nie znajdowała się ona we władaniu Skarbu Państwa.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody... z dnia... kwietnia 1994r. nr....
Pismem z dnia 11 kwietnia 200r. byli właściciele nieruchomości ponownie wystąpili o jej zwrot, wskazując na zaistniałe w latach 1994 – 2000 zmiany w stanie faktycznym i prawnym. Podstawą prawną ich żądania był przepis art. 216 w związku z art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr. 115 poz. 741 ze zm.)
Decyzją z dnia... sierpnia 2000r. nr.... Starosta... umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie powołując się na fakt, że sprawa dotycząca zwrotu nieruchomości została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
Po rozpoznaniu odwołania byłych właścicieli Wojewoda... decyzją z dnia... października 2000r. nr.... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając argumentację zawartą w jej uzasadnieniu.
Skarga byłych właścicieli zastała odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w... z uwagi na nie uiszczenie stałego wpisu sądowego.
W dniu... kwietnia 2002r. (data prezentaty) byli właściciele złożyli do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody... z dnia... października 2000r. nr.... oraz decyzji Starosty... z dnia... sierpnia 2000r. nr.... umarzającej postępowanie administracyjne. Zarzucali oni obu decyzjom rażące naruszenie prawa poprzez przyjęcie tożsamości obu wniosków tj. wniosku z 1993r. i wniosku z 2000r.
Rozpoznając odwołanie skarżących Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia... października 2002r. nr.... odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody... z dnia... października 2000r. nr.....W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami nie stanowią nowej regulacji prawnej w stosunku do art. 69 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, gdyż instytucje zwrotu unormowane w obu ustawach nie różnią się co do zasady - powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2000r. sygn. akt. I SA 90/99. Przyznał on również fakt, że w późniejszym okresie ukształtowało się orzecznictwo sądowe uznające,że ciągłość regulacji prawnej nie została zachowana,bowiem szereg kwestii zastało unormowanych w obu ustawach w sposób odmienny. Uznał jednak,że jest to odmienna interpretacja przepisów prawa, w związku z czym rozstrzygnięcie wynikające z przyjęcia innej interpretacji prawnej nie można potraktować jako rażącego naruszenia prawa – nawet jeżeli później interpretacja ta zostanie uznana za nieprawidłową.
Nie zgadzając się z taką argumentacją byli właściciele złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia... listopada 2002r. nr.... utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia... października 2002r podtrzymując dotychczasową argumentację, że zmiana interpretacji przepisów nie stanowi podstawy do uznania, iż decyzja rażąco narusza prawo.
Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi do Sądu, w której skarżący – powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia... lipca 2001r. sygn. akt.... – wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargę należy uznać za zasadną. Jak wynika z treści uzasadnienia przywołanego w skardze wyroku Sądu Najwyższego nie zachodzi stan rzeczy osądzonej w sytuacji, gdy były właściciel wywłaszczonej nieruchomości wystąpił ojej zwrot opierając swoje żądanie na podstawie art.216 w związku z art. 136 ust.3 i art. 137 ustawy dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr. 115 poz. 741 ze zm.) jeżeli wcześniej wystąpił z żądaniem zwrotu tej samej nieruchomości, ale na innej podstawie prawnej (art. 69 ust. 1 i 3 poprzednio obowiązującej ustawy dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. nr. 30 poz.127 ze zm.) Uzasadnieniem takiego stanowiska była zdecydowana odmienność zawartych w obu ustawach uregulowań prawnych dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W związku zatem z tak znaczącą zmianą stanu prawnego, nie można przyjąć w niniejszej sprawie, że obecne roszczenie skarżących jest tożsame z ich roszczeniem z 1993r. zakończonym prawomocną decyzją. Nie jest to zmiana interpretacji przepisów prawa, lecz zasadnicza zmiana uregulowań prawnych.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd z mocy przepisów art. 145 § 1 pkt. c w zw. z art. 152 i art.200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.