Postanowienie WSA w Warszawie z 11 marca 2004 r., I SA 949/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 11 marca 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w W. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 1995 r. Nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste lub zarząd gruntów postanawia odrzucić skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) NSA Joanna Runge – Lissowska
Inga Szcześniak protokolant

Uzasadnienie

I SA 949/03

Rada Gminy W. w dniu [...] czerwca 1995 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste lub zarząd gruntów stanowiących własność Gminy W. przeznaczonych pod budowę lub zabudowanych garażami lub parkingami jednopoziomowymi. W uchwale tej na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tj. Dz.U. z 1991 Nr 30, poz. 127 ze zm.) przyjęto, że wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste lub zarząd gruntu przeznaczonego pod budowę garaży lub parkingów jednopoziomowych bądź zabudowanego garażami lub parkingami jednopoziomowymi wynosi 8 % ceny ustalonej na podstawie art. 39 powołanej ustawy (§ 1 ust. 1), opłata określona w ust.1 za grunty przeznaczone lub zabudowane garażami lub parkingami wielopoziomowymi nie ulega zmianie (§ 1 ust. 2). Zgodnie z § 4 uchwała weszła w życie z dniem ogłoszenia.

W dniu 22 kwietnia 2003 r. pełnomocnik Spółdzielni Domków [...] w W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art.16 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w której zaskarżył powyższą uchwałę w całości i wniósł o jej zmianę w ten sposób, iż wysokość opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntów przeznaczonych pod garaże i place wynosi 1 % ewentualnie 3 % ceny gruntu.

W uzasadnieniu zarzucono, iż w odniesieniu do gruntów oddanych Spółdzielni w użytkowanie wieczyste umową notarialną z dnia 4 lipca 1997 r. (akt notarialny rep. [...]) Gmina W. bezpodstawnie nalicza opłatę w wysokości [...] % ceny gruntu nie tylko za grunty przeznaczone pod garaże, co wynika z powyższej uchwały, ale również za place, których uchwała nie zaliczyła do tej kategorii. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste gruntów przeznaczonych pod garaże winna być ustalona w wysokości 1 %, ewentualnie 3 % ceny. Zauważono, że wprawdzie obowiązują przepisy art. 221 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym przepisy art. 72 ust. 3 stosuje się odpowiednio do nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste przed dniem 1

I SA 949/03 stycznia 1998 r., z wyjątkiem nieruchomości, dla których stawki procentowe opłat rocznych zostały ustalone w wysokości powyżej 3 %, nie mniej jednak wysokość procentowej stawki opłaty rocznej określona w akcie notarialnym z dnia 4 lipca 1997 r. jest rażąco wysoka w stosunku do stawek wynikających w art. 72 powołanej ustawy. Ponadto zgodnie z § 2.1 umowy grunt objęty umową użytkowania wieczystego został przeznaczony pod funkcje mieszkaniowo – usługowe, w rzeczywistości realizowany jest tylko i wyłącznie cel mieszkaniowy. Stawka opłaty winna być zmniejszona jako naruszająca zasady współżycia społecznego.

Na rozprawie w dniu 11 marca 2004 r. pełnomocnik strony skarżącej, popierając skargę oświadczył, że pismo Spółdzielni z dnia 21 lutego 2003 r., zatytułowane wniosek o zmianę celu przeznaczenia gruntu i zmianę stawek procentowych opłaty rocznej, które wpłynęło do Urzędu Dzielnicy [...] W. w dniu 13 marca 2003 r. stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Na pismo to organ nie udzielił Spółdzielni odpowiedzi.

Rada W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który stanowił, że stawka procentowa opłaty rocznej może ulec podwyższeniu w drodze uchwały Rady Gminy w odniesieniu do gruntów stanowiących własność gminy dawał Radzie Gminy W. w odniesieniu do gruntów stanowiących własność gminy możliwość podjęcia uchwały o kwestionowanej w skardze treści. Przyjęcie stawki w wysokości [...] % nie naruszyło powołanego w uchwale przepisu.

Pełnomocnik Rady Miasta W. na rozprawie w dniu 11 marca 2004 r., wobec treści oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej, wniósł o odrzucenie skargi jako niespełniającej wymogów formalnych, gdyby zaś Sąd stanowiska tego nie podzielił o jej oddalenie.

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), który to przepis wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. sprawy, w których skargi zostały wniesione

I SA 949/03 do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Jak podała strona skarżąca w sprawie niniejszej, w której skarga dotyczy uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 1995 r., powyższe wezwanie stanowi pismo pełnomocnika Spółdzielni z dnia [...] lutego 2003 do Urzędu Dzielnicy [...] W.– Wydział Geodezji, które wpłynęło do adresata 13 marca 2003 r. i na które dotychczas nie udzielono odpowiedzi.

W świetle powyższego podzielić należało stanowisko pełnomocnika Rady Miasta W. która w związku z wejściem w życie z dniem 27 października 2002 r. przepisów ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361) jest właściwa w sprawie, że skarga nie spełnia wymogów formalnych.

Pismo z dnia 21 lutego 2003 r. adresowane do Wydziału Geodezji Urzędu Dzielnicy [...] w W. zatytułowane wniosek o zmianę celu przeznaczenia gruntu i zmianę stawki procentowej opłaty rocznej zawiera wniosek Spółdzielni [...] o zmianę celu przeznaczenia gruntu określonego w umowie z dnia 4 lipca 1997 r. (Rep. [...]) i zmianę stawki procentowej opłaty rocznej, jaką określono w tej umowie na stawki określone w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Pismo to nie zawiera natomiast wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.

Ponadto stwierdzić należało, że skarga została wniesiona do Sądu z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 maja 1998 r., sygn. akt F PS 1/98 (ONSA 1998/3/78) wyraził pogląd, że w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z

I SA 949/03 dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie

Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego do rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu. Skład orzekający w sprawie pogląd ten podziela, z tym, że zaznaczyć należy, że od dnia 1 stycznia 2004 r. wobec zmiany przepisów w miejsce terminu określonego w art. 35 ust. 1 ustawy o NSA stosuje się analogiczny 30 dniowy termin określony w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skoro pismo z dnia 21 lutego 2003 r. złożone zostało w dniu 13 marca 2003 r. i nie udzielono na nie odpowiedzi, to nawet gdyby spełniało ono wymogi wezwania do usunięcia naruszenia prawa skarga musiałaby być uznana za przedwczesną, skoro skierowano ją do sądu w dniu 22 lutego 2003 r.

Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.