Uzasadnienie
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku Skarżącej, na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] r. przez wierzyciela tj. P. P.S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w B., obejmującego zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych w kwocie należności głównej w wysokości 688,50 zł.
W celu wyegzekwowania zaległości, zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., jako organ egzekucyjny, dokonał zajęcia wierzytelności w Banku PKO BP S.A. Egzemplarz powyższego zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone Skarżącej w dniu 26 marca 2018 r.
W konsekwencji czynności podjętych w toku postępowania egzekucyjnego pismem z dnia 29 marca 2018 r. Skarżąca zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku, określony w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W treści podania Skarżąca wniosła o wyjaśnienie, jakiej sprawy dotyczy postępowanie egzekucyjne oraz jakiego rodzaju należności stanowią podstawę wszczęcia przedmiotowego postępowania.
Wykonując dyspozycję art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów.
Postanowieniem z dnia [...] r. P.P. S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w B. uznał zarzut Skarżącej za niezasadny. W uzasadnieniu stwierdzono, iż podstawę prawną dochodzonych należności stanowią przepisy ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.), zgodnie z którą, na podstawie art. 7 ust. 1 i 3 Poczta Polska S.A. jest uprawniona do żądania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym.
Pismem z dnia 22 sierpnia 2018 r. P.P. S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w B. powiadomił Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.o niewniesieniu przez Skarżącą zażalenia na postanowienie wierzyciela z dnia [...]r. w wyznaczonym terminie, wobec czego rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji.
Dysponując ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., postanowieniem z dnia [...] r. uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wyżej wskazanego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny stwierdził, iż zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Postanowienie to zostało doręczone Skarżącej w dniu 13 września 2018 r., na które pismem z dnia 17 września 2018 r. Skarżąca złożyła zażalenie w przewidzianym ustawowo terminie. Skarżąca wyjaśniła, że doszło do oczywistej pomyłki w zakresie zaległości z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2010 r. do marca 2013 r. Wskazała, że jest właścicielem lokalu przy ul. T. [...] w B. od 2011 roku, a lokal zakupiła od innego właściciela. Natomiast po przeprowadzonym remoncie Skarżąca zamieszkała w lokalu dopiero w roku 2012. Dodała, że nigdy nie zawierała umowy z wydziałem abonamentu rtv P. P. S.A. w B.w zakresie użytkowania odbiorników rtv pod wskazanym wyżej adresem.
Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B.utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie stwierdzając, iż zarówno organ egzekucyjny, jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. są związani stanowiskiem wierzyciela i dlatego uznali zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.
Pismem z dnia 10 grudnia 2018 r. (data nadania - 12 grudnia 2018 r.) Skarżąca wniosła o zmianę decyzji w sprawie zajęcia egzekucyjnego. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.udzielił Skarżącej odpowiedzi pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. wskazując, że postanowienie w sprawie zarzutu jest ostateczne w administracyjnym toku instancji, a postępowanie egzekucyjne zakończyło się w związku z wyegzekwowaniem dochodzonej należności. Wszelkie wątpliwości w przedmiotowej sprawie należy wyjaśniać z wierzycielem, którym jest P. P. S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej.
W dniu 11 lutego 2019 r. Skarżąca osobiście złożyła pismo, z którego wynika, że wnosi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie określone w przedmiotowym piśmie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje;
Stosownie do unormowania art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.).
Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Zatem z zestawienia powyższych przepisów wynika, że aby skutecznie wnieść do sądu skargę na orzeczenie organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem tego organu, w terminie prawem przewidzianym. Wprawdzie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, co się dzieje w sytuacji, gdy skarżący złoży skargę bezpośrednio do sądu czy innego organu, jednakże powyższą lukę uzupełnia orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym dominuje pogląd, iż w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu czy organu niewłaściwego, sąd czy też organ, do którego wniesiono skargę powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania dalszego biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd bądź organ administracji w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (porównaj: postanowienia NSA: z dn. 12.01.2009 r., sygn. akt II OSK 1918/08, z dn. 11.03.2009r., sygn. akt I OSK 234/09 czy z dn. 10.10.2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca otrzymała zaskarżone postanowienie w dniu 29 października 2018r., zatem termin do wniesienia skargi rozpoczął dla niej bieg w dniu 30 października 2018 r. i upłynął w dniu 28 listopada 2018 r.
Tymczasem Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r. do organu
I instancji (Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.) w dniu 11 lutego 2019r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. przekazał skargę zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w dniu 19 lutego 2019r. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B.przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do tut. Sądu w dniu 21 marca 2019r. Zatem za datę wniesienia skargi należy przyjąć dzień nadania skargi przez organ I instancji na adres właściwego organu administracji publicznej (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) tj. 19 lutego 2019r.
W konsekwencji, pomimo prawidłowego pouczenia o trybie i terminie zaskarżenia decyzji, skarga na nią została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Na marginesie zauważyć należy, że nawet gdyby przyjąć, że już wcześniejsze pismo Skarżącej z dnia 10 grudnia 2018r. (nadane 12 grudnia 2018r.) stanowiło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, to i tak byłaby ona spóźniona, bowiem termin do wniesienia skargi upływał w przedmiotowej sprawie w dniu 28 listopada 2018r.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.