Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 grudnia 2020 r. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. Wniosła o zobowiązanie Dyrektora do merytorycznego załatwienia sprawy związanej z uchylonym postanowieniem, do wypełnienia obowiązku wskazanego w uzasadnieniu wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 9 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 221/20 oraz o zobowiązanie Dyrektora do dyscyplinarnego ukarania pracowników organu odpowiedzialnych za niezałatwienie sprawy i wywiązania się z obowiązków nałożonych przez Sąd.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o jej odrzucenie. Organ podał, że w związku z prawomocnym wyrokiem, po ponownym rozpatrzeniu zażalenia z dnia 30 grudnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia [...] r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej z dnia 4 listopada 2019 r. o uchylenie tytułu wykonawczego oraz zwrot zajętych środków finansowych w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi w dniu 29 grudnia 2020 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Końcowo organ odwołując się do treści art. 53 § 2b ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że Skarżąca nie złożyła ponaglenia w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd w każdej sprawie bada w pierwszej kolejności z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wskazanych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej p.p.s.a.).
Jedną z przesłanek odrzucenia skargi jest niedopuszczalność skargi z innych przyczyn, określona w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., która występuje m.in. w razie braku wyczerpania środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z kolei stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Sytuacja taka skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Na marginesie Sąd wskazuje, że Skarżąca już po złożeniu skargi (18 grudnia 2020r. – data nadania) otrzymała postanowienie organu z dnia [...] r. (odebrane w dniu 29 grudnia 2020 r., d: k. 15 akt administracyjnych). Zatem na obecnym etapie sprawa wróciła do organu pierwszej instancji w efekcie wydania przez Dyrektora postanowienia z dnia [...] r.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.