Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na wskazane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. I. C. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 02 czerwca 2008 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie wypełnionego urzędowego formularza (PPF) w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu dnia 06 czerwca 2008 r. (dowód zwrotne potwierdzenie odbioru k. 19). Na podstawie akt sprawy ustalono, że skarżący nie przesłał wypełnionego, urzędowego formularzu w zakreślonym, siedmiodniowym terminie, który w stosunku do niego upłynął z dniem 13 czerwca 2008r.
Z uwagi na fakt nieuzupełnienia braków formalnych wniosku zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2008 r. pozostawiono przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący w dniu 08 listopada 2007 r. wniósł pismo zatytułowane "Informacja", w którym oświadczył. Iż "nie składał żadnego wniosku o przyznanie prawa pomocy". Dodatkowo podkreślił, iż w sprawie ma zastosowanie zwolnienie z kosztów sądowych z mocy ustawy, gdyż sprawa dotyczy przedmiotu z zakresu ubezpieczeń społecznych.
W odpowiedzi na powyżej pismo zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego wydziału z dnia poinformowano skarżącego, iż zwolnienie od kosztów sądowych, na które się powołuje (w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych) nie obejmuje niniejszej sprawy, wobec czego, o ile nie uzyska on zwolnienia od kosztów sądowych w ramach pomocy prawnej udzielonej w ramach tego postępowania będzie - zgodnie z obowiązującymi przepisami - miał obowiązek poniesienia kosztów sądowych.
Odpowiadając na ww. pismo skarżący wniósł pismo zatytułowane "Sprzeciw" w którym ponownie oświadczył, że nie składał wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz, iż w sprawie ma zastosowanie zwolnienie z kosztów sądowych z mocy ustawy, z uwagi na przedmiot sprawy dotyczący ubezpieczeń społecznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie Sąd pragnie zauważyć, iż mimo, że pismo skarżącego z dnia 07 lipca 2008r. nie zostało przez niego sygnowane jako sprzeciw od zarządzenia referendarza to mając na uwadze treść kolejnego pisma z dnia 05 sierpnia 2008r. będącego odpowiedzią na informację Sądu należało je potraktować jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2008r.
Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z treścią art.252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się obligatoryjnie na urzędowym formularzu według wzoru, który zgodnie z art.256 pkt 1 p.p.s.a ustala Rada Ministrów. Konsekwencje niezłożenia wniosku w prawnie nakazanej formie określa art.257 p.p.s.a. W myśl tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.(por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008r., sygn. akt I SA/Wa 459/07, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 27 czerwca 2008r. sygn. akt II SA/Bd 45/08)
Na marginesie Sąd zauważa, że z uwagi na fakt, iż przedmiotem skargi jest sprawa z zakresu egzekucji administracyjnej składek na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych a nie jak twierdzi skarżący z zakresu ubezpieczeń społecznych (w skład których wchodzą ubezpieczenia emerytalne, ubezpieczenia rentowe, ubezpieczenia chorobowe oraz ubezpieczenia wypadkowe) nie podlega on zwolnieniu z kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. Pozostaje to jednak bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie rozpatrzenia wniosku strony z dnia 17 maja 2008r.
W świetle powyższego Sąd, mając na uwadze treść art. 257 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.