Uzasadnienie
Wraz ze skargą na wskazaną wyżej decyzję K. K.-M. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W urzędowym formularzu zawarła obszerną argumentację dotyczącą przedmiotu zaskarżenia. Co do braku możliwości płatniczych podała, że wraz z piętnastoletnią córką utrzymują się z renty rodzinnej w kwocie 600 zł. Nie bez wpływu na złą sytuację materialną strony pozostaje jej choroba. Zainteresowana od czterech lat, w następstwie śmierci męża, choruje na depresję. Z uwagi, że wykazany dochód jest niewystarczającym dla zabezpieczenia podstawowych potrzeb bytowych, skarżąca jest zmuszona korzystać z systematycznego wsparcia finansowego ze strony krewnych oraz znajomych. Jako majątek wskazała 1,05 ha nieruchomości rolnej.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:.
Zgodnie z dyspozycją art.199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., strony postępowania ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej.
Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a.
Z kolei art. 246 p.p.s.a. określa przesłanki przyznania prawa pomocy. Zgodnie z § 1 pkt 1 wskazanego artykułu osobie fizycznej można przyznać pomoc prawną w zakresie całkowitym dopiero wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art.245 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie należało dać wiarę skarżącej, która w wystarczający sposób uprawdopodobniła okoliczności wskazujące, że jej możliwości płatnicze są znacznie ograniczone. Miesięczny dochód na osobę w rodzinie zainteresowanej wynosi 300 zł. Rodzaj i wysokość źródła utrzymania (renta rodzinna) świadczą, że wnioskująca jest uzależniona od pomocy udzielanej ze strony osób trzecich. Wyjaśnić trzeba, że sprawę rozważono z uwzględnieniem informacji zawartych w treści kwestionowanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydanej w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Zawarte w niej dane potwierdzają wiarygodność oświadczeń skarżącej.
Reasumując, o uznaniu sytuacji finansowej i życiowej wnioskującej za zasługującą na uwzględnienie, z punktu widzenia przyznania pomocy prawnej, przemawiają takie argumenty, jak: niski dochód, obowiązek utrzymania córki, brak mieszkania (skarżąca zamieszkuje wspólnie z matką-emerytką) oraz choroba uniemożliwiająca podjęcia zatrudnienia. W takim stanie rzeczy stwierdzono, że strona spełniła przesłanki wskazane w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i pozytywnie oceniono jej wniosek poprzez przyznanie pomocy prawnej w żądanym zakresie. Tym samym wnioskująca korzysta w zainicjowanym postępowaniu sądowoadmionistracyjnym ze zwolnienia od kosztów sądowych, jak również ustanowiono dla niej adwokata.
Co do zaprezentowanych w formularzu PPF zarzutów odnośnie zaskarżonej decyzji, to referendarz wyjaśnia, że nie jest uprawniony do badania tej kwestii w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, albowiem podlega ona rozpoznaniu przez Sąd.
Kierując się powyżej wymienionymi względami, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.