Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 5 sierpnia 2016 r., I SA/Bd 331/16

Rozpoznanie

w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania postanowił:

Sentencja

1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych,
2. ustanowić radcę prawnego.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak

Uzasadnienie

Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód z tytułu wynosi [...] zł. zł. Oświadczył, że nie posiada żadnego majtku. Stałe wydatki skarżącego to: miesięczna rata zaległych składek ZUS – [...] zł, koszt dojazdu do pracy – [...] zł, ogrzewanie – [...] zł, opłaty za media (prąd, wod-kan, gaz) – [...] zł.

W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego skarżący przedłożył: zeznania podatkowe za lata 2014-2015; faktury za energię, gaz węgiel oraz decyzję ZUS o rozłożeniu zaległości na raty.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności.

W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wpływ na takie rozstrzygnięcie miało to, iż skarżący za lata 2014-2015 z tytułu umowy o prace uzyskał dochód odpowiednio w kwotach [...]zł oraz [...] zł. Obecnie utrzymuje się z wynagrodzenia wypłacanego w kwocie [...]zł. Koszty związane z utrzymaniem mieszkania to kwota [...]zł. Ponadto skarżący spłaca w systemie ratalnym zaległości względem ZUS gdzie miesięczna rata wynosi [...] zł. Zatem do dyspozycji strony po uwzględnieniu powyższych wydatków pozostaje kwota ok. [...] zł. Nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych o wartości powyżej [...] zł. Tym samym skarżący nie miałby z czego pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, w tym ustanowienia radcy prawnego w sprawie, celem zapewnienia dochodzenia pełni praw przed sądem.

Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.