Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2021 r. R. B. (dalej: strona, skarżący) zwrócił się z prośbą o umorzenie w całości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za okres od listopada 2020 r. do października 2021 r. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że powodem złożenia korekty deklaracji była realizacja usługi polegającej na przeprowadzeniu inwentaryzacji schematycznej budynków użytkowych jednostki wojskowej na terenie M. T.. W wyniku inwentaryzacji zmieniła się powierzchnia budynków o 11.173 m2. Zarząd dokonał jednorazowej spłaty podatku od nieruchomości. Wskazał, że charakter odsetek w podatku od nieruchomości wyłącza możliwość ich zaplanowania w budżecie. Strona wskazała, że jako jednostka budżetowa ponosi wydatki na cele i wysokości ustalonej w planie finansowym. Wobec czego wyłącza się możliwość zaplanowania kwoty odsetek od nieterminowego opłacania zobowiązań budżecie. Ponadto zapłata odsetek przez jednostkę budżetową objęta jest reżimem odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i postępowaniem wobec osób, które mogły się dopuścić niedopełnienia obowiązków służbowych. Strona wskazała, że otrzymuje środki publiczne na swoją działalność podstawową, której celem jest gospodarowanie nieruchomościami Skarbu Państwa oddanymi w trwały zarząd na potrzeby obronności i bezpieczeństwa Państwa. Działalność ta nie ma charakteru zarobkowego, a ewentualne przychody uzyskiwane z umów z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą są przekazywane w całości do budżetu Państwa. W tej sytuacji umorzenie odsetek leży w interesie społecznym. Ponadto podatnik podkreślił, że powstanie zaległości nie wynikało ze złej woli, a w wyniku podjęcia działań w dobrej wierze, w celu sprawdzenia, uporządkowania i zweryfikowania danych o budynkach, które zostały przejęte od likwidowanych jednostek.
Prezydent M. T. decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. odmówił udzielenia ulgi w formie umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł od zaległości w podatku od nieruchomości za wskazany okres.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: organ, organ odwoławczy, SKO, Kolegium) decyzją z dnia [...] września 2022 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Po ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego Prezydent M. T. decyzją z dnia [...] maja 2022 r. odmówił udzielenia ulgi w formie umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł od zaległości w podatku od nieruchomości za wskazany okres.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że Prezydent dokładnie przeanalizował sytuację finansową strony i uznał, że z uwagi na sposób jej finansowania a także okoliczności wynikające ze społecznej użyteczności prowadzonej działalności na rzecz m.in. M., że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Powstanie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości nie jest przyczyną zaniedbań podatnika lecz działań związanych z inwentaryzacją budynków jednostki wojskowej w T., w efekcie czego zmieniła się powierzchnia budynków, która podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ uznał, że efektywność działania, z uwagi na formę organizacyjno-prawną i zasady finansowania nie może być oceniana w kategoriach zysków i strat, i nie była tak oceniana w przedmiotowej sprawie. Jednakże, jak słusznie zwrócił uwagę Prezydent, udzielenie ulgi wymaga odniesienia się do sytuacji finansowej podatnika. Ponadto organ podał, że przesłanka ważnego interesu podatnika znajduje też swoje odzwierciedlenie w realizowanych przez podatnika zadaniach w zakresie infrastruktury szkoleniowej, wojskowej i specjalnej. Podstawowym zadaniem ww. podmiotu jest gospodarowanie nieruchomościami będącymi w trwałym zarządzie Ministra Obrony Narodowej, realizacja zadań dotyczących eksploatacji, inwestycji i remontów nieruchomości oraz związanej z nim infrastruktury technicznej, gospodarka energetyczna, komunalna i ochrona środowiska. Ponadto Rejonowy Zarząd Infrastruktury jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej wchodzącą w skład resortu obrony narodowej, w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm.), która pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa. Działalność Rejonowego Zarządu Infrastruktury jest finansowana z publicznych środków i nie ma zarobkowego charakteru. Podatnik działa na zasadzie majątku publicznego, wydatkując środki publiczne jest zobligowany do działania w sposób oszczędny i umożliwiający terminowe regulowanie zadań. Konsekwencją tego jest wyłączenie możliwości zaplanowania w budżecie kwoty odsetek od nieterminowego regulowania opłacania zobowiązań, a zapłata odsetek wiąże się z poniesieniem odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Biorąc powyższe pod uwagę oraz argumentację podatnika, iż zaległość podatkowana nie powstała wskutek zaniedbań, SKO uznało, że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika do udzielenia ulgi.
Jednakże ze względu na wyważenie interesu społecznego z indywidualnym interesem strony organ uznał, że wniosek strony i przedstawione w nim argumenty należało ocenić negatywnie. W pierwszej kolejności organ II instancji zwrócił uwagę, że podatnik jednorazowo uiścił zaległy podatek w kwocie [...]tyś. zł, co potwierdza, że strona przy wykorzystaniu własnych możliwości była w stanie wygospodarować dodatkowe środki na zapłatę należności podatkowej wynikającej z korekt deklaracji na podatek od nieruchomości. [...] należności głównej i odsetek za zwłokę wynosi ponad 96% do niespełna 4%. Ponadto udzielenie wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia odsetek od zaległości podatkowych, gdy głównym argumentem strony jest zagrożenie poniesieniem odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest nieuzasadnione. Zdaniem organu odwoławczego, udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej nie leży w interesie publicznym z tego powodu, że sytuacja ekonomiczna podatnika nie jest na tyle trudna, aby zagrożone było jego funkcjonowanie. W interesie publicznym leży dążenie przez organy państwa do sprawiedliwego traktowania wszystkich jego obywateli. Oznacza to także sprawiedliwość w ponoszeniu obciążeń podatkowych. Umorzenie zaległości podatkowych nie może być w tym przypadku traktowane jako remedium na zagrożenie poniesienia odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Udzielnie ulgi w sytuacji gdy strona posiada środki na zapłatę zaległych odsetek od zaległości podatkowej, nie spełniłoby społecznych oczekiwań wypełnienia przez podatników obowiązku, wynikającego z Konstytucji RP, ponoszenia obciążeń finansowych o charakterze publicznoprawnym.
W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na zasadzie art. 135 p.p.s.a. uchylenie decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję w całości. Strona zarzuciła naruszenie:
- przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: O.p., Ordynacja podatkowa) przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych polegający na wybiórczym odniesieniu się do przedstawionych w skardze zarzutów, a skutkiem tego:
- brak odniesienia się do zarzutu stanowiącego, że organ I instancji wadliwie założył, że przesłanka interesu publicznego nie odnosi się do jednostek publicznych, lecz interesu społeczności lokalnej, którą w zakresie prawa podatkowego reprezentuje organ podatkowy;
- brak odniesienia się do zarzutu stanowiącego, że organ I instancji nie dokonał analizy konsekwencji odmowy udzielenia ulgi po stronie podatnika do czego był zobowiązany na mocy decyzji SKO w T. z dnia [...] września 2022 r., uchylającej uprzednią decyzję w zakresie odmowy udzielenia ulgi w formie umorzenia odsetek za zwłokę;
- brak odniesienia się do zarzutu stanowiącego, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 67 § 1 pkt 3 O.p., a skutkiem tego przyjął, że pomimo wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika wobec niewystąpienia w sprawie przesłanki ważnego interesu publicznego nie jest zasadne umorzenie przedmiotowej należności, podczas gdy ww. przepis nie uzasadnia przyznania ulgi w postaci umorzenia odsetek od wystąpienia obu przesłanek łącznie, a wystąpienie choćby jednej z przesłanek stanowi asumpt do dalszego rozpoznania sprawy;
- art. 122 O.p. przez niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy polegające na założeniu w stosunku do jednostki budżetowej jaką jest wnioskujący o udzielenie ulgi podmiot, że skarżący jest w stanie wygospodarować własne dodatkowe środki na zapłatę należności podatkowej,
- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. na skutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu przez niedostrzeżenie, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenie ulgi w formie umorzenia odsetek za zwłokę.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast wziąć z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta T. z dnia [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za okres od listopada 2020 r. do października 2021 r. w łącznej kwocie [...]zł.
W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, jednak nie z przyczyn wskazanych w skardze.
Podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (a nie jak błędnie zarzucono w pkt I ppk. 1 lit. c) skargi art. 67 § 1 pkt 3 O.p.) Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzje wydawane na tej podstawie są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie preferencji podatkowych z uwagi na wyżej wymienione przesłanki nie budzi wątpliwości. W świetle zaś ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów, zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do zastosowania ulgi (umorzenia zaległości podatkowej) dysponuje w tym przypadku organ podatkowy, który może, ale nie musi przyznać ulgę podatkową. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających przesłankom do zastosowania preferencji podatkowej, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.
Sądowa kontrola legalności decyzji, wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu podatkowego. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie decyzji w sprawie ulgi podatkowej, poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności, mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Wybór sposobu załatwienia wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowej zależy wyłącznie od woli organu podatkowego, nawet wtedy, gdy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej. W tym zakresie organ podatkowy ma jedynie obowiązek przeprowadzenia w sposób prawidłowy postępowania w sprawie i wydania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2004r., sygn. akt III SA 1154/03).
W kontekście powyższych rozważań, wskazać także należy, że ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przyjmuje się przy tym, że należy brać pod uwagę sytuację, w jakiej znajduje się podatnik w chwili, gdy podejmowana jest decyzja w sprawie. Podkreślić należy, że kryterium ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego musi być w każdym wypadku indywidualnie ustalane przez organ w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Należy podkreślić, że niedopuszczalne jest przeciwstawianie interesu publicznego, interesowi prywatnemu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 480/20).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, tut. Sąd podziela ocenę organów podatkowych, które uznały, że przesłanka ważnego interesu podatnika znajduje swoje odzwierciedlenie w realizowanych przez skarżącego zadaniach w zakresie infrastruktury szkoleniowej, wojskowej i specjalnej oraz w sposobie prowadzonej przez stronę gospodarki finansowej. Organ jednoznacznie stwierdził, że skarżący ma ważny interes w tym, aby udzielić mu ulgi.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował art. 67 § 1 pkt 3 O.p. Organ nie stwierdził bowiem konieczności łącznego wystąpienia w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu publicznego, aby możliwe było umorzenie należności odsetkowej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał jedynie, że wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika jednak pomimo dostrzeżenia ww. przesłanki organ zobowiązany jest również do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony. W związku z powyższym sformułowany w pkt I ppkt 1 lit c) skargi zarzut okazał się bezzasadny.
Organ w pełni przeanalizował wniosek Strony i przedstawione w nim argumenty. Ostatecznie jednak, działając w ramach przysługującego mu uznania, podjął decyzję odmowną. Sąd jest zdania, że miał do tego prawo, mając w szczególności na uwadze to, że brak dochodów Gminy z powodu umorzenia odsetek od zaległości podatkowej, skutkuje zmniejszeniem środków przeznaczanych na realizację potrzeb zbiorowych społeczeństwa. Za kluczowe Sąd uznaje to, że organ wskazał, iż skarżący jednorazowo uiścił zaległy podatek w kwocie [...]tys. zł, zaś w interesie publicznym leży dążenie przez organy państwa do sprawiedliwego traktowania wszystkich jego podmiotów zobowiązanych do uiszczania podatków. Zdaniem Sądu organ odwołał się do obiektywnego kryterium, z którym nie sposób polemizować. Powoływana przez stronę okoliczność, że jednostka budżetowa nie posiada własnych środków finansowych, którymi może gospodarować w sposób umożliwiający zapłacenie odsetek, nie może przekreślić faktu, że odsetki te są należne. Słusznie organ odwoławczy wskazał w odpowiedzi na zarzut strony w powyższym zakresie, że uwzględnienie wniosku strony o udzielenie ulgi stawiałoby skarżącego w sytuacji korzystniejszej od innych podatników, którzy pomimo trudnej sytuacji finansowej, regulują zobowiązania podatkowe w terminie.
Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ zarówno interes gminy, jak i interes skarżącego uznaje za uzasadniony. Są one jednak nie do pogodzenia jeśli chodzi konkretnie o odsetki, o których umorzenie wnioskował skarżący. Te interesy można jedynie wyważyć, co też organ uczynił.
Zdaniem Sądu organ decydując się na odmowę przyznania ulgi wziął pod uwagę i uważnie rozpatrzył wszystkie istotne w sprawie okoliczności związane z sytuacją skarżącego. Dokonane rozstrzygnięcie znajduje racjonalne uzasadnienie w materiale dowodowym i w żadnym razie nie można mu zarzucić dowolności. Mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, w ramach swoich uprawnień, organ mógł, kierując się zasadami równości podatników wobec prawa, odmówić umorzenia odsetek. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji postępował zgodnie z ocenami prawnymi i zaleceniami zawartymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. uchylającej wcześniejsze orzeczenia gminnego organu podatkowego. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy uzasadnił przyczyny odmowy zastosowania rozpatrywanej ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Działał w ramach przysługującego mu uznania administracyjnego, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów i nie dokonując błędnej oceny co do wystąpienia przesłanek pozytywnych udzielenia ulgi.
W przekonaniu Sądu, biorąc pod uwagę przywołane okoliczności, stanowisko zaprezentowane przez organy podatkowe, zasługuje na akceptację. Uwzględniając wszystkie okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, że materiał dowodowy i argumentacja organów wskazuje na istnienie podstaw do wydania przez organ I i II instancji decyzji. Reasumując, należy podać, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż organy podatkowe dokonały wszelkich możliwych ustaleń i przeanalizowały wszystkie istotne okoliczności w kontekście złożonego wniosku i oceniły, iż jakkolwiek zachodzi pozytywna przesłanka udzielenia ulgi, jednak istnienie ważnego interesu publicznego przemawia za tym, aby ulgi nie udzielić. Organ nie przekroczył granic uznania, jego stanowisko nie nosi cechy dowolności. Sąd pragnie w tym miejscu podkreślić, że Sąd nie może wkraczać w sferę uznania administracyjnego zastrzeżonego w tym wypadku dla organu reprezentującego wierzyciela, tj. jednostkę samorządu terytorialnego.
Niezależnie od powyższego zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, bowiem w aktach sprawy znajdują się dokumenty powodujące wątpliwości Sądu co do prawidłowego przeprowadzenia i utrwalenia wyników postępowania podatkowego w fazie formułowania ostatecznej treści decyzji organu II instancji. W związku z powyższym zaistniała podstawa do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego stosownie do art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a.
W aktach administracyjnych organu odwoławczego znajdują się następujące dokumenty: zarządzenie o wyznaczeniu składu orzekającego z [...] kwietnia 2023 r., protokół z posiedzenia SKO w T. z [...] kwietnia 2023 r. oraz decyzja SKO w T. z [...] maja 2023 r. Dokumenty te nie są spójne w zakresie wskazania osoby przewodniczącego składu rozpoznającego sprawę. W zarządzeniu o wyznaczeniu składu orzekającego oraz w zaskarżonej decyzji jako przewodniczący składu został wskazany M. Ż.. Tymczasem w protokole z posiedzenia SKO w T. jako przewodniczący został wskazany S. G.. Podkreślenia przy tym wymaga, że odręczne podpisy osób wydających decyzję i osób biorących udział w posiedzeniu SKO w T. są zdaniem Sądu podpisami tych samych osób. Powyższe w ocenie Sądu powoduje przypuszczenie, że w protokole z posiedzenia SKO w T. wystąpiła omyłka polegająca na błędnym wskazaniu osoby przewodniczącego składu rozstrzygającego sprawę.
Powyższe przypuszczenie spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji celem podjęcia czynności mających na celu utrwalenie w aktach sprawy rzeczywistego przebiegu etapu podejmowania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej i przepisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych z dnia 12 października 1994 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm., dalej: ustawy o SKO).
Stosownie do art. 18 ustawy o SKO, Kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium (ust. 1). Zasady wyznaczania składów orzekających określa regulamin, o którym mowa w art. 12 ust. 3 pkt 1 (ust. 2). Regulamin organizacyjny Samorządowego Kolegium Odwoławczego przyjęty uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. podjętą przez Zgromadzenie Ogólne SKO w T. wskazuje na konieczność sporządzenia i podpisania protokołu z posiedzenia przez cały skład orzekający (§ 25 ust. 3, § 26). Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy o SKO Kolegium wydaje orzeczenia po odbyciu niejawnej narady składu orzekającego, obejmującej dyskusję oraz głosowanie nad orzeczeniem i zasadniczymi motywami rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu przedłożone akta administracyjne nie wskazują jednoznacznie w jakim składzie osobowym została podjęta zaskarżona decyzja. Kwestia ta wymaga doprecyzowania w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym bowiem odręczne podpisy osób wydających decyzję i osób biorących udział w posiedzeniu SKO w T. są zdaniem Sądu podpisami tych samych osób, jednak oznaczenie tych osób w treści decyzji i w treści protokołu nie jest tożsame. Zdaniem Sądu opisany powyżej brak spójności dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wskazuje jednoznacznie na to, że decyzja została wydana przez osoby nie będące w składzie wyznaczonym do rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja została opatrzona podpisami trzech osób (k. 28 akt organu II instancji) i są to podpisy tych samych osób, które brały udział w podjęciu decyzji (k. 24 akt organu II instancji). Na podstawie akt administracyjnych nie jest jednak możliwe stwierdzenie, czy osoby podpisujące decyzję to członkowie SKO w T. wyznaczeni do rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu powyższe uchybienie narusza przywołane powyżej przepisy ustawy o SKO i powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu stosownie do art. 153 p.p.s.a.
Zgodnie z wnioskiem strony sformułowanym w skardze (k. 3 akt sądowych) sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, zatem została spełniona przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie określonym w art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
W punkcie drugim sentencji Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Zasądzona kwota stanowi koszty zastępstwa procesowego wykonywanego przez radcę prawnego w wysokości 480 zł (stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) wraz uiszczonym przez stronę wpisem sądowym w kwocie 500 zł.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
J. Ziołek H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski