Uzasadnienie
W dniu 14 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił wniosek I.D. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi na wskazaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. Postanowieniem z 25 czerwca 2009 r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W dniu 23 listopada 2009 r. działający z urzędu jako pełnomocnik radca prawny J.M. wystąpił o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującej sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Niniejszy wniosek zawierał oświadczenie, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości. Natomiast ze złożonego do akt sprawy potwierdzenia nadania (K- 162) wynika, że stosowną opinię przekazano żalącej na jej adres domowy.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).
W niniejszej sprawie pomoc prawna sprowadziła się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia od postanowienia Sądu. Zauważyć przy tym trzeba, że pełnomocnik nie zainicjował postępowania zażaleniowego. Biorąc jednak pod uwagę treść § 5 rozporządzenia, że wysokość wynagrodzenia ustala się przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju, należało uznać, że niniejsza opinia jest rodzajowo najbardziej zbliżona do opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W konsekwencji radcy prawnemu przysługuje 120 zł, co stanowi odpowiednik 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust.2 pkt 2 lit b cyt. rozporządzenia, przy czym kwota ta ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, co daje 146,40 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.