Uzasadnienie
W dniu 11 marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął urzędowy formularz PPF, w którym skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Ze złożonych wyjaśnień wynika, że wnioskująca od 2005 r. zmaga się z przewlekłą chorobą. Aktualnie nie pracuje, lecz wykazuje starania celem podjęcia zatrudnienia. Przytoczyła argument, że środki pieniężne na bieżące utrzymanie otrzymuje od matki, z którą mieszka. Dodatkowo, ubiegając się o prawo do renty regularnie finansuje składki ZUS, nawet kosztem zakupu leków. Nie posiada majątku.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycją art.199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., strony postępowania ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej.
Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a.
Z kolei art. 246 p.p.s.a. określa przesłanki przyznania prawa pomocy. Zgodnie z § 1 pkt 2 wskazanego artykułu osobie fizycznej można przyznać pomoc prawną w zakresie częściowym dopiero wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art.245 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie ugruntowany został pogląd, że omawiana instytucja ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko wobec osób znajdujących się w obiektywnie trudnej sytuacji materialnej.
Dokonując ceny możliwości płatniczych wnioskującej należy zauważyć, że nie posiada ona dochodu, co bez wątpienia znacznie ogranicza jej możliwości płatnicze. Skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką, której renta w wysokości 2704,86 zł stanowi ich jedyne źródło utrzymania. Jest to argument świadczący o tym, że zainteresowana nie jest w stanie wywiązać się z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w tym opłacenia chociażby wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Tym samym uzasadnionym jest udzielenie jej pomocy prawnej.
Kierując się powyżej wymienionymi względami, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.