Uzasadnienie
W dniu 22 lutego 2012r. (uzupełniony 14 kwietnia 2012 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) G. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu formularza podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje z rodzicami. Dochód uzyskuje jedynie ojciec skarżącego z tytułu renty alimentacyjnej w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Rodzice posiadają dom o powierzchni 119 m2. Oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności oraz przedmiotów wartościowych.
Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2012 r. zobowiązano stronę skarżącą do przedłożenia w terminie 10 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową i finansową. W przesyłce nadanej dnia 14 kwietnia 2012 r. zostały nadesłane kserokopie zeznań podatkowych PIT-37 za 2010 r. i 2011r. ojca skarżącego, który osiągnął odpowiednio dochód w wysokości: [...] zł oraz [...] zł. Ponadto skarżący oświadczył, że w okresie ostatnich 2 lat nie składał zeznań podatkowych, nie uzyskuje dochodu, pozostaje na utrzymaniu rodziców oraz nie posiada statusu bezrobotnego. Poza tym podał, że jego źródłem utrzymania są prace dorywcze i pieniądze otrzymywane od rodziców.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje
Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.).
Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.
Wymaga podkreślenia, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych.
Prawo pomocy zaś przysługuje osobom, które znajdują się w trudnej sytuacji życiowej jak np. bezrobocie, choroba, klęska żywiołowa, ogólna nieporadność życiowa czy też śmierć jedynego żywiciela rodziny. Żadna z wyżej wymienionych sytuacji nie dotyczy skarżącego. Skarżący oświadczył, że nie posiada statusu bezrobotnego.
Nie zostały również wskazane jakiekolwiek problemy zdrowotne skarżącego, zatem należy uznać, że jest w sile wieku i powinien być aktywny zawodowo.
Jedynym dochodem gospodarstwa domowego jest dochód jego ojca. Trudno ustosunkować, się do sytuacji materialnej matki skarżącego, ponieważ nie podał on na jej temat żadnych danych. Zatem nie wiadomo jaki osiąga dochód i czy jest osobą czynnie zawodową czy też bezrobotną.
Ponadto skarżący nie podał kwoty uzyskiwanych dochodów z tytułu prac dorywczych i przeznaczenia wydatkowanych przez niego kwot skoro pozostaje na utrzymaniu rodziców.
Reasumując powyższe uznać należy że twierdzenia skarżącego są niewystarczające i w związku z tym nie zasługują na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.