Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] określającą M. K. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zbycia w drodze zamiany nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł.
Na decyzję organu odwoławczego M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując wniosek tym, że w chwili obecnej nie posiada środków pieniężnych na spłatę zobowiązania. Stwierdził, że wykonanie zobowiązania narazi go na znaczna szkodę, bowiem zmuszony będzie do wyzbycia się nieruchomości lub zaciągnięcia zobowiązań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., FZ 85/04).
Zatem dla wykazania, że zachodzi takie niebezpieczeństwo, nie jest wystarczający sam wywód strony. W uzasadnieniu wniosku należy wskazać okoliczności pozwalające uznać, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że takie twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 29 lutego 2012 r., II GSK 274/12). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 206).
Nadto, skoro udzielenie ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny jest uzależnione od uprawdopodobnienia przesłanek wymienionych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to ciężar ten spoczywa na stronie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie przesłanki te nie tylko nie zostały uprawdopodobnione, ale także nie zostały należycie wykazane. Podanych we wniosku przez stronę okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji, ze względu na ich ogólnikowość. W postanowieniu NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 zajęto stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że ogólnikowe wywody strony, nieodniesione do konkretnych faktów, w żadnym razie nie mogą uzasadniać twierdzenia, że wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W rezultacie skarżący nie wykazał, że niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w przytoczonym przepisie w jego przypadku realnie zachodzi. Skarżący nie rozwinął swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenia, że zostanie zmuszony do wyzbycia się nieruchomości lub zaciągnięcia zobowiązań. Nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o jego sytuacji finansowej i majątkowej. W związku z powyższym nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.