Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi M. W. w Ł. (dalej powoływany jako "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w punkcie pierwszym wyroku z dnia 4 września 2013 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 101/13 uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, natomiast w punkcie trzecim zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając przedmiotowy wyrok w części tj. co do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym orzeczenia.
W piśmie z dnia 9 grudnia 2013 roku skarżący złożył wniosek o stwierdzenie prawomocności powyższego wyroku w części odnoszącej się do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania (pkt 3 wyroku).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym - ten Sąd.
Skarżący wniósł o stwierdzenie prawomocności wyroku, co do punktu trzeciego zawierającego rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadniając swój wniosek tym, że zaskarżenie przez niego wyroku jedynie w części skutkuje jego uprawomocnieniem się w pozostałym zakresie, zgodnie z dyspozycją art. 168 § 3 p.p.s.a. Zaznaczył, że z uzyskanej informacji wynika, że organ nie złożył skargi kasacyjnej.
Jakkolwiek przytoczoną przez skarżącego argumentację co do zasady uznać należy za prawidłową, to jednak w niniejszej sprawie kwestia prawomocności orzeczenia będzie się kształtować odmiennie z uwagi na to, jakiego rozstrzygnięcia zawartego w wyroku dotyczy wniesiona skarga kasacyjna. Zważyć bowiem należy, że rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów pozostaje w ścisłym związku z rozstrzygnięciem Sądu zawartym w punkcie pierwszym wyroku tj. uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Związek ten wyraża się w tym, że bez rozstrzygnięcia Sądu o uchyleniu zaskarżonej decyzji, Sąd nie może zasądzić kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej (pomijając sytuację o jakiej mowa w art. 201 § 1 p.p.s.a.).
Wobec powyższego, kwestionowanie przez skarżącego wyroku w części, w jakiej Sąd orzeka o uchyleniu zaskarżanej decyzji, powoduje, iż wyrok nie uzyskuje waloru prawomocności tak w punkcie pierwszym, jak i w punkcie trzecim, w którym Sąd zasądził na rzecz skarżącego koszty procesu. Powyższy pogląd należy uznać za utrwalony w sądownictwie administracyjnym - zob. postanowienie NSA z 12 marca 2008 r., sygn. akt II FZ 65/08, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.
Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 169 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie opłaty kancelaryjnej orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.