Uzasadnienie
W dniu 8 czerwca 2022 r. I. B., dalej jako: "skarżąca", przekraczając granicę polsko-białoruską przez drogowe przejście graniczne w Bobrownikach na kierunku wyjazdowym z Polski, przystępując do odprawy paszportowej, przedstawiła kontrolującemu ją funkcjonariuszowi Straży Granicznej polski paszport. Skarżąca chciała skorzystać z przysługującej jej możliwości zwrotu podatku zapłaconego przy nabyciu towaru, tj. zegarka, w procedurze TAX FREE.
Na podstawie danych systemu Cyfrowa Granica kontrolujący skarżącą funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej ustalił, że posługuje się ona dwoma paszportami, jednym wydanym w kraju UE i drugim wydanym w kraju trzecim. Dokumentem, za pomocą którego zainicjowano odprawę graniczną w systemie Cyfrowa Granica był dokument unijny.
Z uwagi na fakt, że skarżąca w trakcie przekraczania granicy przedłożyła dwa różne dokumenty, to zgodnie z art. 126 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), dalej jako: "u.p.t.u.", funkcjonariusz odmówił potwierdzenia ww. dokumentu TAX FREE. Strona skarżąca w chwili odprawy nie przedstawiła żadnych innych dokumentów świadczących o miejscu zamieszkania, uprawdopodabniających jej prawo do uzyskania zwrotu podatku zapłaconego przy nabyciu towarów na terytorium kraju, które w stanie nienaruszonym zostały wywiezione przez nią poza terytorium Unii Europejskiej w bagażu osobistym podróżnego, zgodnie z art. 126 ust. 1 u.p.t.u.
Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na czynność Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku w przedmiocie odmowy potwierdzenia wywozu zakupionego towaru.
Wyrokiem z 12 października 2022 r., I SA/Bk 289/22 (powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej decyzji. Skład orzekający wskazał, że organ zaniechał podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do zebrania całego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie podejmując się ustalenia miejsca zamieszkania skarżącej, mimo informacji widniejących m.in. w paszporcie białoruskim, dokumencie TAX FREE czy przedłożonych przez skarżącą dokumentach i oświadczeniach. Sąd zobowiązał organ, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy zweryfikował miejsce zamieszkania skarżącej lub przyjął, iż jej miejscem zamieszkania jest Białoruś, co wynika z wpisu w jej paszporcie.
W toku postępowania organ, na podstawie informacji przekazanych przez Pierwszy Referat Analizy Ryzyka i Wymiany Informacji Międzynarodowej 8 listopada 2022 r. oraz danych z systemu [...], ustalił, że miejscem zamieszkania skarżącej jest Białoruś.
Pismem z 15 grudnia 2022 r. organ zwrócił się do skarżącej o przedstawienie swojego stanowiska oraz przedstawienie dodatkowych dowodów, informacji i dokumentów w celu potwierdzenia wywozu towaru.
W odpowiedzi przy piśmie z 23 grudnia 2023 r. skarżąca przedłożyła: oświadczenie swoje oraz świadka A. K. oraz kserokopię dokumentu TAX FREE [...], jak też wniosła o przeprowadzenie dowodów: z nagrań monitoringu z przejścia i granicznego w Bobrownikach z 8 czerwca 2022 r. w zakresie przekroczenia granicy przez stronę oraz o przesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariusza Straży Granicznej w Bobrownikach, który 8 czerwca 2022 r. przeprowadzał kontrolę graniczną wobec skarżącej.
Naczelnik PUCS za pośrednictwem Działu Granicznego Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku zwrócił się do Grodzieńskiego Regionalnego Urzędu Celnego w Grodnie o potwierdzenie, czy skarżąca dokonywała zgłoszeń jakichkolwiek towarów w dniach od 1 do 30 czerwca 2022 r. Urząd celny w Grodnie wskazał w odpowiedzi, że podróżna nie składała deklaracji celnych przy wjeździe na terytorium Białorusi w okresie od 1 do 30 czerwca 2022 r.
Pismem z 2 lutego 2023 r. Naczelnik PUCS poinformował skarżącą o odmowie potwierdzenia wywozu towaru, stwierdzając brak dowodów wywiezienia towaru za granicę Unii Europejskiej.
Nie zgadzając się z powyższą czynnością, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając ją w całości, autor skargi zarzucił naruszenie:
- a) art. 126 ust. 1 u.p.t.u., poprzez odmowę potwierdzenia wywozu zakupionego towaru i w konsekwencji braku zwrotu podatku zapłaconego przy nabyciu towaru tu: zegarka, który w stanie nienaruszonym został wywieziony przez skarżącą poza terytorium Unii Europejskiej, a która to mieszka na stałe poza terytorium UE, chociaż skarżąca spełniła wszelkie przesłanki ku zwrotowi podatku zapłaconego przy nabyciu towaru,
- b) art. 75 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 81a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wyroku WSA i prowadzenie postępowania wbrew zawartym w nim wskazaniom oraz oświadczeń skarżącej i bezstronnego świadka, jak również pierwotnego dokumentu TAX FREE, potwierdzających wywóz towaru za granicę Unii Europejskiej, podczas gdy organ winien ocenić te dowody jako mogące przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a ewentualne wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść skarżącej, czego zaniechał,
- c) art. 6, 7, 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie i podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do zebrania całego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonania dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności do potwierdzania wywozu towaru za granicę Unii Europejskiej, w sytuacji gdy organ winien dokonać chociażby analizy nagrań monitoringu z przejścia granicznego lub przesłuchać funkcjonariusza odprawiającego skarżącą w przedmiotowym dniu oraz uzyskać informację z systemu granicznego, czy przekroczyła ona granicę państwa, zaś skarżąca przedstawiła wszelkie posiadane informacje i dokumenty, tj. dowody potwierdzające faktyczny wywóz towaru poza obszar celny Unii Europejskiej, a w konsekwencji potwierdzające, iż skarżąca spełniła wszelkie przesłanki ku zwrotowi podatku zapłaconego przy nabyciu towaru i uprawniające do potwierdzenia wywozu towaru na dokumencie TAX FREE,
- d) art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki w terminie miesiąca lub dwóch i niepoinformowaniu skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie, a także o przyczynach zwłoki, nowym terminie oraz brak pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia, do czego organ był zobowiązany, prowadząc postępowanie przez trzy miesiące.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o: stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności względem skarżącej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego; dołączenie akt sprawy o sygn. akt I SA/Bk 289/22 na fakt: posiadania informacji przez organ o wywiezieniu towaru za granicę Unii Europejskiej przez skarżącą, pierwotnej odmowy potwierdzenia wywozu i uznania przez sąd tej czynności za bezskuteczną oraz prowadzenia postępowania dowodowego wbrew wskazaniom sądu wskazanym w wyroku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Poddana kontroli sądu sprawa dotyczy czynności materialno-technicznej, polegającej na odmowie potwierdzenia wywozu towaru (zegarek marki [...]) na dokumencie TAX FREE, z uwagi na nieudowodnienie wywiezienia towaru za granicę UE. Rozpoznanie skargi na tę czynność bez wątpienia mieści się w kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego z uwagi na brzmienie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.".
Zasady sprzedaży towarów w systemie TAX FREE uregulowane zostały w art. 126-130 u.p.t.u. Zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy, osoby fizyczne niemające stałego miejsca zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej, zwane "podróżnymi", mają prawo do otrzymania zwrotu podatku zapłaconego przy nabyciu towarów na terytorium kraju, które w stanie nienaruszonym zostały wywiezione przez nie poza terytorium Unii Europejskiej w bagażu osobistym podróżnego z zastrzeżeniem ust. 3 oraz art. 127 i 128. Stałe miejsce zamieszkania, o którym mowa w ustawie ustala się na podstawie paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość (ust. 2).
Stosownie do art. 128 ust. 1 u.p.t.u. zwrot podatku może być dokonany, jeżeli podróżny wywiózł zakupiony towar poza terytorium Unii Europejskiej nie później niż w ostatnim dniu trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonał zakupu. Podstawą do dokonania zwrotu podatku jest dokument elektroniczny TAX FREE wraz z elektronicznym potwierdzeniem przez urząd celno-skarbowy wywozu towarów ujętych w tym dokumencie (ust. 2). Urząd celno-skarbowy potwierdza wywóz towarów w systemie TAX FREE po sprawdzeniu zgodności danych dotyczących podróżnego, zawartych w dokumencie elektronicznym TAX FREE, z danymi zawartymi w przedstawionym paszporcie lub innym dokumencie stwierdzającym tożsamość. Na żądanie podróżnego urząd celno-skarbowy potwierdza wywóz towarów pieczęcią organu celnego również na wydruku dokumentu elektronicznego TAX FREE (ust. 3).
Obecnie bezsporne jest, że stałe miejsce zamieszkania skarżącej znajduje się na Białorusi, co organ ustalił, wykonując wskazania sądu płynące z wyroku z 12 października 2022 r. Z tego względu należy uznać, że spełniona została podstawowa przesłanka potwierdzenia wywozu towaru, o której mowa w art. 128 ust. 3 w zw. z art. 126 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Na pieczęci znajdującej się na przedmiotowym dokumencie TAX FREE: "Odmowa potwierdzenia wywozu ze względu na:" widniał dopisek funkcjonariusza: "Brak możliwości weryfikacji stałego miejsca zamieszkania – dwa paszporty, w tym jeden UE". Skoro weryfikacja została przeprowadzona, a organ zarówno na etapie tej czynności, jak też w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem z 12 października 2022 r., nie kwestionował samego wywozu (bezspornie skarżąca przekroczyła granicę 8 czerwca 2022 r., na co trzeba zwrócić uwagę także w kontekście wniosku o przeprowadzenie na tę okoliczność dowodu z monitoringu), to uznać należy, że wywóz powinien zostać potwierdzony.
Zaakcentować przy tym należy, że sama pieczęć (jej treść) stanowi wyraz odmowy "potwierdzenia wywozu" na potrzeby wyłącznie procedury TAX FREE, nie stwierdza jednak o dokonaniu "wywozu" jako czynności faktycznej.
Zdaniem składu orzekającego, w realiach niniejszej sprawy organ w sposób nierzetelny dokonał oceny okoliczności sprawy oraz zgromadzonych dowodów, co doprowadziło do nieuprawnionego i jednoznacznego stwierdzenia, że wywóz nie miał miejsca.
Wątpliwości budzi już samo wystosowanie do skarżącej, ogólnikowego w swej treści, wezwania z 15 grudnia 2022 r. Strona zareagowała na nie, przedkładając m.in. oświadczenia (z których jasno wynika, że dokonała ona wywozu zegarka, stanowi on jej mienie i znajduje się na terytorium Białorusi) oraz wnioski dowodowe. Oczywiście, choć dostrzec należy ograniczoną moc dowodową wyjaśnień i oświadczeń strony (por. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 181), to jednak wciąż stanowią one dokumenty, które należy wziąć pod uwagę, oceniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Ich treść nie budzi wątpliwości i pozostaje w zgodzie m.in. z dokumentem TAX FREE nr [...]. Jak wskazywała skarżąca, zegarek marki [...] o numerze seryjnym [...] (zgodny z dokumentem TAX FREE) "stanowi jej mienie i znajduje się na terytorium Białorusi", co stanowi okoliczność weryfikowalną, tym bardziej ze względu na luksusowy charakter towaru.
Podobnie, z oświadczenia A. K. wynika, że była ona naocznym świadkiem wywozu spornego zegarka przez skarżącą, podróżne razem przemieściły się autem przez przejście graniczne w Bobrownikach, a z informacji, które świadek posiada, zegarek nadal znajduje się na terenie Białorusi.
Tymczasem organ niejako zignorował replikę skarżącej i wystąpił z opisanym wcześniej zapytaniem do GRUC w Grodnie, otrzymując odpowiedź, że strona nie dokonywała zgłoszeń w czerwcu 2022 r. Bez wątpienia przepisy celne Rady Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej (decyzja Rady EAUG z 1 listopada 2018 r.) nakładają na podróżnych wjeżdżających na Białoruś obowiązek zgłoszenia towarów, których wartość przekracza 500 euro lub ich masa przekracza 25 kg (por.: https://www.gov.pl/web/bialorus/informacje-dla-podrozujacych). Niemniej jednak, niedokonanie przez skarżącą takiego zgłoszenia nie stanowi potwierdzenia, że nie doszło do wywozu towaru z terenu UE. Świadczy ono jedynie o tym, że skarżąca nie dopełniła obowiązku zgłoszenia wynikającego z przepisów Rady EAUG, co nie podlega ocenie sądu, jednak też w żaden sposób nie potwierdza (neguje) wywozu, jako czynności faktycznej, a już na pewno nie może stanowić dodatkowej quasi-przesłanki mogącej mieć wpływ na potwierdzenie wywozu i ewentualnego umożliwienia zwrotu na gruncie przepisów TAX FREE.
Założyć jedynie można, że gdyby skarżąca rzeczywiście dokonała omawianego zgłoszenia białoruskim organom celnym, to mogłoby to stanowić dowód na faktyczny wwóz towaru na teren Białorusi; analogiczne założenie w sytuacji odwrotnej nie może się jednak obronić. Nasuwa się przy tym pytanie: czy jeśli skarżąca miałaby dokonać wywozu towaru o wartości poniżej 500 euro, a więc niewymagającego zgłoszenia, to czy Naczelnik PUCS podjąłby podobną próbę ustalenia wywozu?
Sąd zauważa, że brzmienie art. 128 ust. 3 u.p.t.u. jeszcze do końca marca 2013 r. wymagało dla potwierdzenia wywozu towaru, oprócz sprawdzenia zgodności danych dotyczących podróżnego zawartych w tym dokumencie z danymi zawartymi w przedstawionym paszporcie lub innym dokumencie stwierdzającym tożsamość, także uprzedniego okazania przez podróżnego wywożonego towaru. W stanie prawnym właściwym dla sprawy wymóg okazania wywożonego towaru formalnie nie istnieje, natomiast ewentualna odmienna praktyka pozostaje poza oceną sądu. Podkreślenie tego może okazać się jednak istotne po pierwsze, ze względu na wniosek strony o przesłuchanie funkcjonariusza, który de facto mógł wywożonego towaru nawet nie widzieć, po drugie zaś, z uwagi na jasno sformułowane w powoływanym wyżej przepisie przesłanki potwierdzenia wywozu towaru, sprowadzające się do kontroli dokumentów, które nie powinny być rozszerzane.
Choć potwierdzenie (odmowa) wywozu towaru ma charakter czynności materialno-technicznej, która nie jest rozstrzygana w drodze decyzji czy też postanowienia, to jednak czynność ta bez wątpienia rozstrzyga i kształtuje prawa strony. Wymaga zatem przeprowadzenia przez organ rzetelnego i skrupulatnego postępowania, choć oczywiście zawężonego ze względu na specyfikę tej czynności, zgodnego z podstawowymi zasadami postępowania, tj. legalizmu czy zaufania.
W związku z powyższym, ale i na tle zarzucanych przez stronę naruszeń przepisów k.p.a., sąd zaznacza, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2073 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), dalej jako: "o.p.", a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i la, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy. Jak przy tym zauważył WSA w Białymstoku w wyroku z 28 kwietnia 2021 r., I SA/Bk 655/20, konieczność ograniczenia stosowania w postępowaniu przed organami celnymi przepisów o.p. wynika z ustanowienia «na poziomie» prawa unijnego (Unijny Kodeks Celny i akty wykonawcze) szczegółowych regulacji procesowych, które z uwagi na dyrektywę jednolitego stosowania na całym obszarze celnym Unii (art. 1 ust. 1 UKC) stosowane są bezpośrednio i z pierwszeństwem przed regulacjami krajowymi.
W tym kontekście należy zauważyć, że w myśl art. 1 Prawa celnego, ustawa ta reguluje jedynie w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego. Zasady, które rządzą postępowaniem celnym zostały opisane w preambule do UKC. W przypadku zasad rządzących procedurą wydawania decyzji celnych, zostały one zawarte m.in. w punktach: 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 32, 58. Odnoszą się one do takich zasad ogólnych jak m.in. zasada legalizmu, zapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu, zaufania do organów celnych, a więc tych, które formułują elementarne zasady ogólne postępowania podatkowego.
Ze względu na powyższe, skład orzekający uznał, że organ naruszył art. 128 ust. 3 w zw. z art. 126 ust. 1 u.p.t.u., co było konsekwencją obrazy przepisów o.p., odnoszących się do postępowania dowodowego, tj. art. 187 § 1 i 191, oraz wynikającej z regulacji UKC zasady praworządności. W opinii sądu postępowanie przeprowadzone przez organ było nierzetelne. Naczelnik PUCS odmówił potwierdzenia wywozu towaru, niejako rozszerzając przesłanki z art. 128 ust. 3 u.p.t.u. i nie biorąc pod uwagę ogółu zgromadzonych dowodów oraz okoliczności sprawy, oparł swoje rozstrzygnięcie na jednym tylko dowodzie (informacji z GRUC), który na gruncie niniejszej sprawy nie miał adekwatnej wartości. Analizując akta sprawy i wyrok tut. sądu w sprawie I SA/Bk 289/22, nie sposób odnieść wrażenia, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzał wywóz zegarka. Mimo to organ przeprowadził dodatkową czynność, z której wyciągnął, co należy zaakcentować – nieuprawniony, wniosek negujący wcześniejsze ustalenia.
W odpowiedzi na skargę organ przyznaje, że skarżąca opuściła terytorium Unii Europejskiej w dniu 8 czerwca 2022 r. Organ przyjmuje także domniemanie posiadania towaru przez skarżącą podczas rejestracji dokumentu w systemie TAX FREE oraz w chwili podjęcia decyzji o odmowie potwierdzenia wywozu. Z akt nie wynika, aby w dniu przekraczania granicy funkcjonariusz zakwestionował towar pod względem jego tożsamości i nienaruszalności. Skarżąca zaś przedstawiła oświadczenia wskazujące, że towar został wwieziony na teren Białorusi, gdzie ma miejsc zamieszkania. Poza tym w dniu 8 czerwca 2022 r. na dokumencie TAX FREE przystawiona została pieczęć o odmowie potwierdzenia wywozu towaru (która to czynność została uznana przez Sąd za bezskuteczną), co również świadczy o tym, że towar został wywieziony, aczkolwiek funkcjonariusz odmówił potwierdzenia tego faktu dla potrzeb szczególnej procedury zwrotu VAT.
W świetle powyższego, sąd za logiczne uznaje, że w dniu 8 czerwca 2022 r. towar opuścił terytorium UE wraz ze skarżącą. Brak jest przesłanek do odmiennej oceny tego stanu faktycznego. Organ ponownie rozpatrując sprawę nie wskazał przekonujących argumentów na odmienną tezę, a wątpliwości w tym zakresie powinny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącej.
Odnosząc się końcowo do zarzutu niezałatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, sąd zauważa, że środkiem właściwym do kwestionowania tej okoliczności co do zasady jest skarga na przewlekłość postępowania lub bezczynność organu.
Z cytowanego powyżej art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne nie wynika jednak, by do postępowania w sprawach celnych należałoby stosować odpowiednio przepis o terminach załatwienia sprawy (art. 139 o.p.). Niemniej jednak, skoro wyrok w sprawie I SA/Bk 289/22 uprawomocnił się 12 grudnia 2022 r., a czynność ponownej odmowy potwierdzenia wywozu towaru została podjęta 2 lutego 2023 r., po przeprowadzeniu przez organ dodatkowych czynności weryfikacyjnych i dowodowych (abstrahując na tym etapie od ich konieczności), to omawiany zarzut należałoby w tym wypadku uznać za idący zbyt daleko.
Rozpoznając sprawę ponownie, organ powinien raz jeszcze przeanalizować całość materiału zgromadzonego w sprawie w kontekście przesłanek zawartych w rozdziale 6 działu XII u.p.t.u., w tym w szczególności przedłożone przez stronę oświadczenia i dokument TAX FREE, zwracając także uwagę na brak sporu co do tego, że skarżąca 8 czerwca 2022 r. przekroczyła granicę UE, a stwierdziwszy, że doszło do wywozu towaru – i w razie braku innych przeszkód – potwierdzić ten wywóz zgodnie z przepisami u.p.t.u.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania w łącznej wysokości 697 zł (200 zł tytułem wpisu sądowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika) sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).