Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 września 2016 r. WSA w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku z dnia 18 maja 2016 r. uznając, że wniesiona została po upływie trzydziestodniowego terminu.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: (-) art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy brak było podstaw do jej odrzucenia; (-) § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1222), poprzez uznanie przesyłki za doręczoną pełnomocnikowi w dniu 17 czerwca 2016 r. na podstawie "działań wyjaśniających" oraz "zapisów systemowych" operatora pocztowego Inpost, podczas gdy dokumentem potwierdzającym doręczenie przesyłki jest wyłącznie formularz potwierdzenia odbioru, który zawiera datę otrzymania przesyłki oraz czytelny podpis odbiorcy zawierający jego imię i nazwisko.
Mając powyższe na uwadze autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że operator pocztowy najprawdopodobniej zgubił potwierdzenie odbioru przesyłki doręczonej do radcy prawnej U. G. 1 lipca 2016 r., bowiem nie doręczył tego dokumentu do Sądu zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Dlatego też jak wynika z wydruku ze strony internetowej operatora pocztowego z dnia 19 września 2016 r. Inpost uznał przesyłkę za doręczoną 17 czerwca 2016 r. Przedostatni i ostatni status przesyłki ("W doręczeniu" i "Doręczono") datowany jest na 17 czerwca 2016 r. Tymczasem z dokumentu zawiadomienia (awizo) zostawionego w skrzynce pocztowej radcy prawnej U. G. wynika, że doręczyciel podjął próbę doręczenia przesyłki dopiero 20 czerwca 2016 r. Wobec tego autor zażalenia w wątpliwość poddał celowość pozostawienia awizo, skoro rzekomo według systemu przesyłka została doręczona adresatowi 17 czerwca 2016 r. W ocenie pełnomocnika nasuwa się pytanie, komu rzekomo została wydana przesyłka 17 czerwca 2016 r. Doświadczenie życiowe wskazuje, że nie jest możliwy odbiór przesyłki przez adresata trzy dni przed pierwszą próbą doręczenia, która została podjęta 20 czerwca 2016 r. Ponadto doręczyciel wskazał w zawiadomieniu, że termin odbioru przesyłki upływa 24 czerwca 2016 r., tj. 4 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, co jest niezgodne z art. 73 § 2 p.p.s.a. Powyższe wskazuje na liczne błędy operatora pocztowego, bądź jego pracowników, za które strona i jej pełnomocnik odpowiadać nie mogą. Poza tym U. G. na kopercie, po jej odebraniu, wpisała zgodnie z przyjętą praktyką pełnomocników zawodowych, datę odbioru pisma jako 1 lipca 2016 r.
Do zażalenia dołączono: kopię zawiadomienia (awizo) Inpost z dnia 20 czerwca 2016 r.; wydruk z systemu Inpost z dnia 19 września 2016 r.; kopię koperty, w której doręczono odpis wyroku; oświadczenie radcy prawnej U. G. Wobec powyższego strona uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie i brak było podstaw do jej odrzucenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy(, co następuje.
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co w konsekwencji uzasadniało w tej sprawie skorzystanie przez tut. Sąd z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może je uchylić i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo (zob. art. 195 § 2 p.p.s.a.).
W realiach rozpatrywanego przypadku, wobec braku zwrotnego potwierdzenia odbioru odpisu wyroku z uzasadnieniem, Sąd podjął czynności reklamacyjne u operatora pocztowego. Z odpowiedzi na reklamację przedmiotowej przesyłki wynikało, że została odebrana 17 czerwca 2016 r., co w konsekwencji doprowadziło Sąd do przekonania, że środek odwoławczy wniesiony 1 sierpnia 2016 r. był spóźniony.
Strona skarżąca dowodzi z kolei, że przesyłka została jej doręczona 1 lipca 2016 r., a skarga kasacyjna została złożona w terminie ustawowym.
Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem twierdzeń zażalenia i dokumentów doń dołączonych, Sąd stwierdza, że strona skarżąca obaliła domniemanie prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem.
Operator pocztowy nie wywiązał się z obowiązku nadesłania do Sądu jako nadawcy przesyłki listowej, formularza potwierdzenia jej odbioru. Obowiązek taki wynika z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. Uruchomione postępowanie reklamacyjne nie doprowadziło natomiast do niebudzącego wątpliwości stwierdzenia, że przesyłka została doręczona adresatowi 17 czerwca 2016 r. Przeczą temu twierdzenia strony poparte oświadczeniem radcy prawnej U. G., która wskazała, że wyrok Sądu wraz z uzasadnieniem odebrała osobiście z punktu Inpost w dniu 1 lipca 2016 r., na skutek pozostawionego przez pracownika Inpost w dniu 20 czerwca 2016 r. w skrzynce pocztowej prowadzonej przez nią kancelarii, zawiadomienia o pozostawieniu listu w ww. punkcie. Kopię zawiadomienia strona przedłożyła do akt sprawy.
Potwierdza to, że istnieją uzasadnione wątpliwości, co do doręczenia stronie przesyłki w dniu 17 czerwca 2016 r., skoro próba doręczenia odbyła się trzy dni później. Wskazane okoliczności uprawniają natomiast do twierdzenia, że w niniejszej sprawie doręczenie przesyłki przez Inpost obarczone było wadami. W takiej sytuacji adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji, a pojawiające się wątpliwości powinny być interpretowane i oceniane na jego korzyść.
Mając powyższe na uwadze zażalenie należało uznać za oczywiście uzasadnione. Sąd uwzględnił twierdzenia strony, że przesyłka zawierająca wyrok wraz z uzasadnieniem została doręczona 1 lipca 2016 r., co z kolei prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie.
Dlatego też na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a., bowiem w sytuacji nieprzesyłania akt sprawy wraz z zażaleniem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu i uwzględnienia zażalenia przez sąd I instancji, wnoszący zażalenie nie ma obowiązku uiszczania wpisu.