Uzasadnienie
W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 marca 2013 r., I SA/Bk 36/13, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia G. i T. B. (dalej powoływani także jako Skarżący) zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r.
Po ponownym wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia Skarżącym zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r., Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] ustalił to zobowiązanie w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że część nieruchomości stanowiących własność Skarżących – budynek elektrowni i stacji pomp wraz z gruntami pod tymi budynkami, mimo wpisania do rejestru zabytków, w drugiej połowie 2011 r., tj. od lipca do grudnia 2011 r. nie korzystał ze zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.) z uwagi, że nie były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.
W odwołaniu od powyższej decyzji, pełnomocnik Skarżących zarzucił naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. oraz art. 120, art. 180, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako o.p.).
Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że z akt sprawy bezspornie wynika, że Skarżący są właścicielami gruntów i budynków znajdujących się w S. przy ul. S., które są wpisane indywidualnie do rejestru zabytków oraz są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, którą prowadzi pan T. B.. Sporne natomiast było opodatkowanie budynków i gruntów, które Skarżący wskazali w informacji jako zwolnione z opodatkowania przez cały 2001 r. na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., natomiast organ podatkowy I instancji uznał, że zwolnienie przysługuje jedynie w I półroczu 2011 r.
Kolegium zaznaczyło, że z akt sprawy wynika, iż pan T. B. otrzymał pozwolenie nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Prezydenta Miasta S. z upoważnienia którego działał Miejski Konserwator Zabytków na wykonanie prac remontowo-porządkowych na terenie zespołu elektrowni miejskiej przy ul. S. w S. z terminem ich wykonania do 31 grudnia 2009 r. Termin ten na wniosek Skarżącego był trzykrotnie zmieniany - ostatnio do [...] czerwca 2011 r. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. W dniu [...] grudnia 2010 r. Miejski Konserwator Zabytków działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S. wydał zaświadczenie znak [...] w którym potwierdził, iż nieruchomość oznaczona nr [...] przy ul. S. w S. wraz z zabytkowymi obiektami wpisanymi do rejestru zabytków pod numerem [...] jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków na okres 6 miesięcy.
Wobec wniosku Skarżącego z dnia [...].06.2011 r. o przedłużenie terminu realizacji zaleceń pokontrolnych (pismo [...]) i przedłużenie zaświadczenia o konserwacji i utrzymywaniu zabytku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków do końca 2011 r., Miejski Konserwator Zabytków działając z upoważnienia Prezydenta Miasta S. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie i przeprowadził oględziny w dniu [...] lipca 2011 r. W trakcie przeprowadzonych oględzin stwierdzono: brak orynnowania obróbek blacharskich, brak przeszkleń świetlików dachowych, brak szczelności dachu (ubytki w pokryciu). Prace, które zostały wcześniej wykonane, polegające na uszczelnieniu okien, nie przynoszą zamierzonego efektu, ponieważ nastąpiły uszkodzenia tych uszczelnień. Stan budynku nie upoważnia do stwierdzenia, że jest właściwie utrzymywany i konserwowany. Podstawą do stwierdzenia właściwego zabezpieczenia będzie naprawa dachu i przeszklenie świetlików oraz wykonanie obróbek blacharskich i orynnowania.
W świetle powyższych faktów Miejski Konserwator Zabytków poinformował, iż odmówi wydania zaświadczenia o konserwowaniu i utrzymywaniu obiektu zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Stwierdził, iż zaświadczenie o właściwym zabezpieczeniu zabytków w zespole elektrowni przy ul. S. może być wydane po zakończeniu prac wskazanych w pozwoleniu nr [...], na które inwestor powinien uzyskać aktualne pozwolenie. Skarżący taki wniosek złożył w dniu 15.07.2011 r. i otrzymał stosowne pozwolenie nr [...] z dnia [...].07.2011 r. na wykonanie w budynku elektrowni i pompowni prac remontowo-porządkowych w terminie do 31.12.2011 r. Podjęcie działań wymienionych w tym pozwoleniu jest niezbędne w celu zabezpieczenia budynku przed postępującym pogorszeniem stanu technicznego.
Pismem z dnia [...].01.2012 r. Miejski Konserwator Zabytków zaświadczył, że objęte pozwoleniem prace porządkowe i zabezpieczające wykonano częściowo, a teren nieruchomości odgruzowano i uporządkowano. Jednakże w treści zaświadczenia nie pojawiło się sformułowanie "o utrzymywaniu i konserwowaniu nieruchomości przy ul. S. w S., zgodnie z przepisami o ochronie zabytków". W odpowiedzi na pismo Prezydenta znak: [...] z dnia [...] lutego 2012 r., pismami z dnia [...].03.2011 r. i [...].03.2012 r. Miejski Konserwator Zabytków poinformował, że nie ma zastrzeżeń co do sposobu utrzymania niezabudowanych części działek geodezyjnych, w tym kanału wodnego. Odnośnie budynku elektrowni wraz z wyposażeniem i budynku stacji pomp nie potwierdził utrzymywania i konserwowania tych budynków zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W piśmie z dnia [...].04.2012 r. Miejski Konserwator Zabytków stwierdził, iż budynki posadowione na nieruchomości przy ul. S. w S. nie są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, zaś grunty tam położone są utrzymywane zgodnie z tymi przepisami.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Miejski Konserwator Zabytków poinformował, że po przeprowadzeniu oględzin zgłoszonego przez Skarżącego wykonania prac porządkowo-remontowo-zabezpieczających, zgodnie z pozwoleniem MKZ nr [...] z dnia [...].07.2011 r. i sporządzeniu notatki z przeprowadzonych oględzin na terenie Zespołu Elektrowni Miejskiej w dniu [...].04.2012 r. budynki i grunty są utrzymywane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.
Organ podatkowy pismem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków o uzupełnienie wyjaśnień udzielonych pismem [...] z dnia [...] lipca 2013 r. i sprecyzowanie stwierdzenia "nie utrzymywał i nie konserwował części posiadanych budynków zgodnie z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami". W odpowiedzi pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] Miejski Konserwator Zabytków poinformował, iż w okresie od 30 czerwca 2011 r. do 12 kwietnia 2012 r. - budynek elektrowni i stacja pomp, a tym samym i grunty pod tymi budynkami, nie były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami ochrony zabytków. Stan utrzymania niezabudowanych gruntów nieruchomości przy ul. S. w S. oraz gruntów pod budynkami współczesnymi kanałem wodnym i tzw. wieżą ciśnień były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami ochrony zabytków.
Powyższe dowody, w ocenie Kolegium świadczą, że Skarżący nie utrzymywał i nie konserwował budynków i gruntów pod nimi wpisanych do rejestru zabytków pod nr [...] zgodnie z przepisami o ochronie zabytków w II półroczu 2011 r., a zatem i niemożność wydania zaświadczenia potwierdzającego utrzymywanie i konserwowanie budynków i gruntów zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.
Z powyższych względów nie można mówić o zarzucanym przez pełnomocnika podatników naruszeniu art. 153 p.p.s.a stanowiącym o związaniu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w orzeczeniu sądu i organu, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium, WSA w Białymstoku posiadał tylko zaświadczenie wydane [...] grudnia 2010 r., natomiast nie posiadał wiedzy i dowodów, które organ podatkowy zebrał w postępowaniu podatkowym zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., a dotyczących drugiego półrocza 2011 r. Tym samym, nie można mówić o zarzucanym naruszeniu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., bowiem podatnicy nie mogli uzyskać zwolnienia od podatku od nieruchomości na jego podstawie.
Zatem budynki elektrowni i pompowni o pow. 943,30 m2 musiały podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za miesiące od lipca do grudnia 2011 r. ze stawką 6,88 zł za 1 m2, a także grunty pod nimi również za ten okres, przyjęte wg danych wskazanych przez podatników w piśmie z dnia 11.09.2013 r. o pow. 1065,44 m2 (992 m2 + 73,44 m2) ze stawką 0,27 zł za 1 m2.
Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżących wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie o kosztach postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art.153 p.p.s.a.;
- - art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.;
- - art. 120, art. 180, art. 187 o.p.;
- - art. 229 w zw. z art. 123 o.p.;
- - art. 210 § 4 o.p.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że Kolegium podobnie jak organ
I instancji wbrew ocenie prawnej wyrażonej przez WSA w Białymstoku w wyroku
I SA/Bk 36/13 nie uwzględnił zwolnienia przysługującego podatnikom za cały 2011 r. przyjmując jedynie zwolnienie za I połowę tegoż roku. Powyższe stanowiło naruszenie art. 153 p.p.s.a.
W ocenie Skarżących brak jest dowodów, z których by wynikało, że nie spełniają warunków dla przyznania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
za cały 2011 r. W ich ocenie, nie naruszyli art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a zatem spełnili przesłanki do przyznania analizowanego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Z treści decyzji nie wynika na czym miało polegać naruszenie obowiązków wynikających z tejże ustawy przez Skarżących. Zaznaczyli, że wykonali wszystkie zalecenie określone w decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] (prace remontowo-porządkowe w budynku elektrowni i pompowni), w terminie przedłużonym przez Prezydenta Miasta (decyzja z [...] grudnia 2011 r.). Potwierdza powyższe zaświadczenie Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] kwietnia 2012 r.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza obowiązujące normy prawne.
Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie zachodzi.
Zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 1 pkt 6) u.o.p.l. zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak słusznie wskazał Skarżący powołując się na wcześniejsze orzeczenia tutejszego Sądu w tej sprawie, zwolnienie to nie może być dzielone na części i nie może przykładowo dotyczyć tylko jednego półrocza, lub innej części roku. Zwolnienie to ma bowiem charakter obligatoryjny i może dotyczyć całego okresu należnego podatku czyli okresu jednego roku. Słusznie wskazał tutejszy Sąd w wyroku z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 36/13 (dostępne w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że zastosowanie zwolnienia jedynie za 6 miesięcy roku podatkowego jest niezgodne z treścią obligatoryjnego zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 6) u.o.p.l.
W uzasadnieniu powoływanego orzeczenia Sąd stwierdził, że naruszenie to ma charakter oczywisty przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią powoływanego przepisu. Sąd w składzie orzekającym w całości przychyla się do powoływanego uzasadnienia orzeczenia, a co za tym idzie poglądy w nim wyrażone uznaje za własne. Jednocześnie, z całą stanowczością należy wskazać, że organy wydając ponownie decyzję w przedmiotowym zakresie związane były interpretacją wyrażoną w rzeczonym orzeczeniu. Niezastosowanie jej jest, zdaniem Sądu, naruszeniem art. 153 p.p.s.a., co słusznie podnieśli Skarżący. Z tych względów zasadny jest zarzut naruszenia art. 120 o.p. Nieuzasadnione są natomiast zarzuty naruszenia art. 180 i art. 187 o.p. Organ podatkowy zebrał w sprawie materiał dowodowy wystarczający do prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w sprawie. Problem polega na tym, że organ wydając decyzję prawidłowo, zdaniem Sądu, ocenił ten materiał, lecz błędnie zinterpretował treść art. 7 ust. 1 pkt 6) u.o.p.l.
Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 229 o.p. Zgodnie bowiem z jego brzmieniem organ może, lecz nie musi przeprowadzić, na rządanie strony, dodatkowe postępowanie celem uzupełnienia zebranego materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu orzekającego, przeprowadzanie dodatkowego postępowania nie było konieczne, gdyż zebrany materiał dowodowy przy prawidłowym zastosowaniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wystarczał do wydania prawidłowej decyzji w zakresie podatku od nieruchomości.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd postanowił na mocy art. 205 p.p.s.a.