Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 240/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., argumentując że postanowienie to nie jest przedmiotem zaskarżenia jak również, że nie podlega wykonaniu. Od powyższego postanowienia, pełnomocnik Skarżącej nie złożył środka odwoławczego.
Po ponownym przeprowadzeniu analizy akt sprawy, okazało się że ww. postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. Sąd omyłkowo rozpoznał wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r., który to wniosek został złożony do akt sprawy o sygn. I SA/Bk 140/16 a nie I SA/Bk 240/16. W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik Skarżącej, w piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2016 r., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należało zatem powyższy wniosek rozpoznać ponownie.
W uzasadnieniu wniosku, radca prawny reprezentujący Skarżącą powołał się trudną sytuację osobistą i ekonomiczną Skarżącej. Zdaniem pełnomocnika, kontynuowanie egzekucji spowoduje pogłębienie się krytycznego położenia Skarżącej, z uwagi na jej chorobę psychiczną oraz pozbawi ją środków niezbędnych do egzystencji. Wskazał, że istnieje niebezpieczeństwo rozpoczęcia egzekucji względem nieruchomości należących do Skarżącej. Pełnomocnik Skarżącej wskazał również, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, co również stanowi o zasadności wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W niniejszej sprawie doszło do omyłkowego rozpoznania wniosku Skarżącej złożonego do akt sprawy I SA/Bk 140/16, zamiast wniosku złożonego do sprawy I SA/Bk 240/16, co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego niewłaściwie wydanego postanowienia.
Przechodząc do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należało przyjąć że nie zasługuje on na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (J. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2004 r. s. 122). Poprzez pojęcie wykonania decyzji należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danej decyzji.
W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje mająca procesowy charakter decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej. Decyzja taka, jako decyzja odmawiająca nie nadaje się do egzekucji, nie może zatem wyrządzić znacznej szkody czy spowodować trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym podnoszone we wniosku okoliczności, w tym dotyczące stanu zdrowia Skarżącej i prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie mogły mieć wpływu na ocenę zasadności wniosku.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia na postawie art. 165 p.p.s.a. Jednocześnie uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – punkt II sentencji.