Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy WSA w Białymstoku, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania wniosek D. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu referendarz wskazał, że zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Ustawa nie przewiduje odstępstw od tej zasady, co więcej w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Na powyższe zarządzenie, skarżący złożył w terminie sprzeciw, w którym wskazał, że zarządzenie jest sprzeczne z prawem. Podniósł, że jego ojciec odebrał w dniu 23 marca 2017 r. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Ojciec poprosił także o przedłużenie terminu na uzupełnienie tego braku. Dotąd skarżący nie otrzymał korespondencji z Sądu, co skutkuje tym, że nie widział o przedłużeniu terminu. Tym samym termin ten nie zaczął biec. Do sprzeciwu skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu i wniósł o zwolnienie z opłaty sądowej w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje.
Sprzeciw okazał się niezasadny.
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74).
Wobec tego, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a.
W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia referendarza w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy sformułowanego w skardze jest okoliczność, że strona wnosiła o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, jak też wydłużany przez Sąd. Jego bezskuteczny upływ sprawił, że referendarz sądowy miał obowiązek pozostawić powyższy wniosek bez rozpoznania. Skarżone zarządzenie referendarza jest zatem zgodne z prawem.
Na marginesie Sąd pragnie wyjaśnić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dołączonemu do sprzeciwu wnioskowi z dnia 20 kwietnia 2017 r., złożonemu na urzędowym formularzu, zostanie nadany właściwy bieg.
Wobec powyższego zaskarżone sprzeciwem zarządzenie należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.