Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z [...] marca 2013 r. nr [...], wydane w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2012 r. nr [...]
Przytaczając treść art. 252 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. (dalej w skrócie "o.p.") organ odwoławczy stwierdził, że w postanowieniu o wstrzymaniu wykonania decyzji należy rozważyć czy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo wystąpienia wady powodującej nieważność decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że z powodu kilkukrotnej analizy kwestii nieważności decyzji z [...] maja 2012 r. i [...] sierpnia 2012 r. (organ odmówił stwierdzenia ich nieważności) oraz braku nowych okoliczności, mogących wpłynąć na prawdopodobieństwo stwierdzenia ich nieważności, nie ma podstaw do uchylenia postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania tych decyzji.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem pełnomocnik Spółki złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o uchylenie obu zaskarżonych postanowień w całości i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 252 § 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 146 i 151 o.p. Jego zdaniem oczywiste jest, że do tej pory nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2012 r., co stanowi o rażącym naruszeniu art. 146 i art. 151 o.p. i czyni zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania objętych nim decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z postanowieniami art. 252 § 1 o.p., organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 o.p.
Na mocy wspomnianego przepisu zagwarantowano adresatowi decyzji ochronę tymczasową przed ewentualnymi skutkami decyzji obarczonej wadami, o których mowa w art. 247 § 1 o.p Jednakże wspomniana ochrona tymczasowa znajduje zastosowanie jedynie wobec decyzji podlegających wykonaniu.
Z treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2012 r. nr [...] (k-324 akt admin.) wynika, że decyzja ta została już wykonana. W takim przypadku wstrzymanie jej wykonania stało się bezprzedmiotowe. Jak wskazał WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. I SA/Gd 668/12 (publ. LEX nr 1218504), zagwarantowana przez art. 252 § 1 o.p. ochrona tymczasowa, aby przyniosła pożądany rezultat, musi być zastosowana we właściwej fazie postępowania. W przeciwnym wypadku, jej zastosowanie staje się zbędne. Skład orzekający w sprawie podziela powyższy pogląd i przyjmuje za swój.
Okoliczność dokonania zabezpieczenia a więc wykonania decyzji, objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania powoduje, że nie można było przyznać ochrony tymczasowej z art. 252 § 1 o.p. Tym samym za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 252 § 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 146 i 151 o.p.
Zaskarżone postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wadliwe uzasadnienie postanowienia wskazuje na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 219 o.p., które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.
Na mocy art.145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może uchylić decyzję z powodu naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z powodu naruszenia prawa materialnego, gdy miało ono wpływ na wynik sprawy. Uznając, że stwierdzone naruszenie prawa procesowego, nie miało wypływu na wynik sprawy Sąd orzekł, jak sentencji na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.