Uzasadnienie
Pełnomocnik "M" Sp. z o.o. w B. wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2012 r. w sprawie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od listopada 2010 r. do czerwca 2011 r. i od października 2011 r. do stycznia 2012 r., oraz przybliżonych kwot odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia.
Pełnomocnik argumentował, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2012 r. oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2012 r., których wstrzymania wykonania odmówiono w zaskarżonych w tej sprawie postanowieniach, powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody. Dalsze utrzymywanie w mocy powyższych decyzji stanowiących o zabezpieczeniu na majątku strony kwoty ponad 27 mln zł powoduje utrudnienia w prowadzeniu działalności spółki. Brak możliwości dysponowania przez spółkę środkami pieniężnymi zagraża jej dalszemu bytowi prawnemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W realiach tej sprawy przesłanki te nie zachodzą ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia, tj. postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje mające procesowy charakter postanowienie odmawiające w trybie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej wstrzymania wykonania decyzji. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.