Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [..].06.2007 r. [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego.
Decyzją z dnia [...].02.2007 r. Wójt Gminy S. ustalił Państwu E. i D. małżonkom P. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007 w kwocie 36 zł. Od decyzji tej Pani E. P., zwana dalej Skarżącą, wniosła odwołanie, w którym zanegowała zasadność opodatkowania użytków rolnych podatkiem rolnym. Zdaniem odwołującej się grunty gospodarstwa rolnego powinny być zwolnione z podatku rolnego przez okres 10 najbliższych lat, a to z uwagi na złą sytuację materialną podatników spowodowaną pożarem na fermie drobiu. Skarżąca stwierdziła, że Gmina powinna uczestniczyć w kosztach usuwania skutków pożaru właśnie poprzez zastosowanie wnioskowanego zwolnienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu
I instancji Na to rozstrzygnięcie organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji i zażądano zastosowania "zawieszeń" płatności podatku na okres 10 najbliższych lat, uchylenia kwestionowanej decyzji oraz zwrotu nakładów poniesionych na remont drogi stanowiącej dojazd do fermy. W opinii Skarżącej Wójt marnotrawi pieniądze z podatków. Skarżąca zarzuciła, że zapłaci podatek, zaś Wójt nie remontuje drogi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wskazał przy tym, iż katalog zwolnień z podatku rolnego został uregulowany w art. 12 ustawy o podatku rolnym. W przepisie tym nie wymieniono żadnego zwolnienia - zarówno przedmiotowego jak i podmiotowego, które swym zakresem obejmowałoby sytuację opisaną w odwołaniu. Ustawodawca pominął w ustawie zwolnienia związane z usuwaniem skutków pożarów (czy innych zdarzeń losowych). Również Rada Gminy S. nie skorzystała z możliwości uchwalenia stosownego zwolnienia podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej p.p.s.a.
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów prawa procesowego, które to naruszenie miało lub też mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Podkreślenia wymaga to, że co do zasady, kontrola wykonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa.
W piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżąca wniosła zastosowane ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Otóż zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006, Nr 136, poz. 969 ze zm.) ulgę inwestycyjną przyznaje się na wniosek podatnika po zakończeniu inwestycji. Do wniosku należy dołączyć zestawienie wydatków poniesionych w związku z inwestycją oraz rachunki lub ich uwierzytelnione odpisy stwierdzające wysokość tych wydatków. Nie mogą zostać zaliczone do wydatków inwestycyjnych wartości w postaci własnych nakładów robocizny, nawet udokumentowane wystawionymi przez siebie rachunkami bądź oświadczeniami. Co jest jednak szczególnie istotne, zgodnie z art. 13d ust. 1 ustawy o podatku rolnym, decyzję w sprawie ulgi inwestycyjnej wydaje na wniosek podatnika wójt (burmistrz, prezydent). Przyznanie ulgi inwestycyjnej jest zatem sprawą odrębną od wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Przedmiotowa sprawa zaś wiąże się tylko i wyłącznie z wymiarem łącznego zobowiązania pieniężnego. Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Nieodpłatność podatku oznacza, iż nie jest on związany z żadnym wzajemnym świadczeniem ze strony państwa, województwa, powiatu lub gminy. Opłacając podatek, nie można oczekiwać ani żądać w zamian konkretnego świadczenia ze strony tych podmiotów. Nie przeczy temu oczywiście przeznaczanie dochodów podatkowych na cele związane z finansowaniem potrzeb publicznych i zbiorowego korzystania z nich.
Mając na uwadze powyższe ze względu na podniesione przez Skarżącą zaniedbania gminy w zakresie utrzymania dróg, nie można negować zobowiązania podatkowego. Istota podatku (również w kontekście jego nieodpłatności) wiąże się z tym, że jest to zawsze świadczenie należne, niezależnie od tego czy wierzyciel podatkowy (w tym przypadku gmina) wywiązuje się ze swoich obowiązków wobec lokalnej społeczności, czy też nie realizuje nałożonych na niego obowiązków.
Ponadto samo ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego jest niezależne od sytuacji materialnej podatnika. Inną kwestią jest natomiast płatność tego zobowiązania i możliwość skorzystania przez podatnika z tzw. ulg uznaniowych, przewidzianych w prawie podatkowym.
Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przepisach p.p.s.a. Z tej przyczyny orzeczono o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.).