Uzasadnienie
W skardze do Sądu na decyzję z dnia [...] marca 2017 r., pełnomocnik skarżącego wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że skarżący jest żywicielem rodziny i ma na utrzymaniu żonę oraz dwójkę małoletnich dzieci. Skarżący nie posiada środków finansowych, które mogłyby zaspokoić zobowiązanie sięgające prawie 100.000 zł. Wszczęcie egzekucji będzie skutkowało wyrządzeniem rodzinie znacznej szkody, jak również spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna.
W przedmiotowej sprawie wartość przedmiotu sporu wynosi ponad 90.000 zł. Sąd doszedł do przekonania, że natychmiastowa konieczność zapłaty takiej kwoty w istotny sposób może wpłynąć na trudności w spłacie bieżących zobowiązań i zachwiać płynnością finansową skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej l., z której to działalności utrzymuje czteroosobową rodzinę (we wniosku o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie skarżący zadeklarował miesięczne wydatki gospodarstwa domowego na kwotę ok. 2.000 zł). Z oświadczenia zawartego w aktach sprawy wynika, że skarżący uzyskuje obecnie miesięczny dochód rzędu 4.500 zł netto. W poprzednich latach skarżący uzyskiwał roczny dochód na poziomie ok. 47.000 zł i ponad 72.000 zł, przy przychodach sięgających kilkuset tysięcy złotych (zeznania podatkowe PIT-36). Z danych zawartych w aktach sprawy wynika, że majątek skarżącego i jego rodziny stanowi mieszkanie, samochód osobowy rok produkcji 2004 i towar handlowy o wartości około 16.000 zł.
Zdaniem Sądu kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji, wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący nie dysponuje oszczędnościami. Przymusowa egzekucja kwoty wynikającej z decyzji może niewątpliwie wpłynąć na utratę płynności finansowej skarżącego, hamując czy też uniemożliwiając prowadzenie działalności gospodarczej, stanowiącej źródło dochodu jego oraz rodziny (małżonki i dwójki małoletnich dzieci).
W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.