Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 24 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 605/10 oddalił skargę T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] września 2010 r. nr [...]w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony na adres działającej w imieniu Skarżącego matki –T. P. w dniu 10 marca 2011 r. (dowód: potwierdzenie odbioru k. 137).
Postanowieniem z 22 marca 2011 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Przyznał natomiast prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik procesowy T. P. złożył 10 maja 2011 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podniósł, że Skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez przydzielenie mu pełnomocnika z urzędu do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
W związku z tym, że formalności dotyczące rozpatrzenia wniosku trwały dość długo, został przekroczony termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Dodatkowo wskazał, że dopiero 4 maja 2011 r. otrzymał pismo Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. Zdaniem pełnomocnika tego dnia ustała przyczyna uchybienia terminu i dlatego wniosek o przywróceniu terminu złożył w przypisanym terminie, tj. w ciągu 7 od otrzymania pełnomocnictwa. Wskazał również, że Skarżący nie miał możliwości wcześniejszego wniesienia skargi kasacyjnej z uwagi na objęcie tego środka przymusem adwokacko-radcowskim, zatem uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
W ocenie Sądu wniosek pełnomocnika Skarżącego jest zasadny.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- powoływanej dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 u.p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu o znaczeniu ścisłym, a więc środkiem, który nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Skoro ustawa dopuszcza uprawdopodobnienie braku winy, stanowiąc wyjątek od zasady udowadniania, działa tym samym na korzyść strony. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 u.p.p.s.a.).
W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez pełnomocnika Skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu w wystarczającym stopniu uprawdopodabniają, iż po stronie skarżącej nie było winy w niedochowaniu terminu wyznaczonego na złożenie skargi kasacyjnej. W sytuacji obligatoryjności sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego Skarżący nie mógł dokonać ww. czynności procesowej do chwili rozpoznania jego wniosku o ustanowienie z urzędu radcy prawnego. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik Skarżącego informację o wyznaczeniu go do prowadzenia niniejszej sprawy otrzymał dopiero 4 maja 2011 r., a więc po terminie do złożenia skargi kasacyjnej (termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął bowiem 11 kwietnia 2011 r.). Dlatego Sąd uznał, iż nie był on w stanie dokonać ww. czynności procesowej w ustawowym terminie.
Jednocześnie należy stwierdzić, że zachowany został w tej sprawie 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dokonała czynności wniesienia skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.