Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wobec zgodnego wniosku stron postępowania, zawiesił postępowanie sądowe w sprawie.
W związku z tym, że w okresie 3 lat od daty wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego, żadna ze stron nie złożyła wniosku o jego podjęcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z 3 grudnia 2012 r. - na podstawie art. 130 § 1 przywołanej ustawy (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - umorzył postępowanie sądowe w sprawie.
W piśmie z 3 stycznia 2013 r. I. Z. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Wynika z niego, że o uchybieniu terminu skarżący powziął informację w dniu 27 grudnia 2012 r. Pełnomocnik natomiast nie mógł złożyć wniosku o podjęcie postępowania z uwagi na długotrwałą chorobę, o której skarżący nie miał wiedzy. Do wniosku strona dołączyła dokumentację choroby pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy(, co następuje.
Wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić.
Przywrócenie terminu jest instytucją konwalidującą uchybienie przez stronę terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Dotyczy jedynie terminów procesowych. Cechą terminów materialnych jest natomiast brak możliwości zastosowania wobec nich wspomnianej instytucji przywrócenia terminu. Terminem materialnym jest termin na zgłoszenie wniosku o podjęcie postępowania w sytuacji jego zawieszenia na zgodny wniosek stron (art. 130 § 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jego upływ ostatecznie zamyka stronie możliwość skutecznego złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron.
Zgodnie z art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z uwagi na niedopuszczalność wskazanego wniosku orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 88 ww. ustawy procesowej.