Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] października 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu odwołania W. K. (zwanego dalej Skarżącym), utrzymało w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] lipca 2010 r. nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. Nr [...] z [...] września 2002 r. w sprawie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległości w podatku od spadków i darowizn i rozłożenia na 3 raty zaległości w podatku od spadków i darowizn w kwocie 1770,30 zł.
Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że Skarżący [...] maja 2010 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego i zmianę decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w S. z [...] września 2002 r. W uzasadnieniu podał, że ww. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy przez Przewodniczącego Miasta S. poprzez nieujawnienie faktu, iż nieruchomość będąca przedmiotem spadku jest zabytkiem. W związku z powyższym Skarżący wniósł o zwrot wpłaconej kwoty z tytułu podatku od spadków i darowizn jako nienależnego zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami naliczonymi od kwoty głównej.
Organ podatkowy I instancji postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. wznowił postępowanie w przedmiotowym zakresie, a następnie decyzją z [...] lipca 2010 r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. nr [...] z [...] września 2002 r. w związku z tym, że nie wystąpiła podstawa do uchylenia ww. decyzji w trybie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.- dalej przywoływana w skrócie: "o.p.").
Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił " obrazę przepisu art. 245 § 4 o.p. w zw. z art. 4 ustawy z 29 lipca 1983 r. o podatkach od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz.U. z 1997 r. Nr 16 poz.
- 89) wobec niezastosowania ich w niniejszej sprawie" i wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. z [...] września 2002 r.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] października 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że wniosek podatnika dotyczył wznowienia postępowania podatkowego w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn za 2002 r. zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w S. z [...] września 2002 r. w sprawie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległości w podatku od spadków i darowizn i rozłożenia na 3 raty ww. zaległości podatkowych. Zatem zarzut niezastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów art. 4 ust. 9 ustawy o podatku od spadków i darowizn jest nieuzasadniony.
Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył również, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się pogląd, iż w postępowaniu dotyczącym udzielenia ulg podatkowych nie weryfikuje się wysokości zaległości podatkowych. Fakt, iż nieruchomość będąca przedmiotem spadku jest wpisana na listę zabytków i w związku z tym jest zwolniona z podatku od spadków i darowizn nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Decyzja w zakresie rozłożenia na raty zaległości podatkowej stanowi rozwiązanie problemu jednorazowej niewypłacalności podatnika. Postępowania w zakresie udzielenia ulg w spłacie zaległości podatkowych nie można traktować jako przedłużenie postępowania podatkowego w zakresie wymiaru podatku.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 245 § 3 o.p. poprzez niezastosowanie go w niniejszej sprawie, gdzie ustawodawca stanowi, że w przypadku wznowienia postępowania i odmowy organu podatkowego uchylenia ostatecznej decyzji z powodu zawartych w art. 245 § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy w uzasadnieniu stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że organ II instancji przychylił się do jego wniosku o wznowienie postępowania, zaś w decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji organu I instancji z 23 lipca 2010 r. za podstawę materialną okazanego rozstrzygnięcia wskazał art. 245 § 1 pkt 2 o.p. Zdaniem Skarżącego organ podatkowy zgodnie z dyspozycją art. 245 § 3 o.p. w uzasadnieniu skarżonej decyzji winien stwierdzić, że została wydana z naruszeniem prawa oraz wskazać okoliczności z powodu, których nie uchylił tej decyzji.
Nie może to być pogląd organu podatkowego, że podatnik we wznowionym postępowaniu kwestionuje wysokość naliczonego podatku a nie zasadę jego nałożenia i rozłożenia na raty w roku 2002, zaś Skarżący w roku 2010 żąda zastosowania ulgi podatkowej w rozłożeniu na raty przedmiotowego podatku w trybie art. 4 pkt 9 lit. d ustawy o podatkach od spadków i darowizn, gdyż w roku 2002 w wyniku przestępczego działania Gminy Miejskiej S. został pozbawiony tego prawa przez Przewodniczącego Zarządu Miasta S. W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 24 listopada 2010 r. Skarżący wyraził zaprezentowane już wcześniej stanowisko w sprawie.
Następnie 23 marca 2011 r. doradca podatkowy ustanowiony w ramach prawa pomocy złożył opinię, w której stwierdził, że przedmiotowa skarga jest bezzasadna, gdyż jak stwierdził organ II instancji cyt. "postępowania w zakresie udzielenia ulg w spłacie zaległości podatkowych nie można traktować jako przedłużenie postępowania podatkowego w zakresie wymiaru podatku".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] lipca 2010 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. nr [...] z [...] września 2002 r. w sprawie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległości w podatku od spadków i darowizn i rozłożenia na 3 raty zaległości w podatku od spadków i darowizn w kwocie 1770,30 zł.
Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że Skarżący [...] maja 2010 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania i zmianę decyzji ostatecznych Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] września 2002 r. nr [...], w przedmiocie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległego podatku od spadku i darowizn oraz rozłożenia na 3 raty zaległego podatku od spadku i darowizn w kwocie 1.770,30 zł ustalonego decyzją Urzędu Skarbowego w S. nr [...] z [...] lipca 2002r. oraz decyzji z [...] września 2002r. nr [...]. Skarżący wniósł jednocześnie o zwrot wpłaconej kwoty z tytułu podatku od spadków i darowizn jako nienależnego zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami naliczonymi od kwoty głównej. Poza sporem pozostaje również, że Skarżący w przedmiotowym wniosku nie odniósł się do decyzji Urzędu Skarbowego w S. z [...] czerwca 2002 r. ustalającej podatek od spadku i darowizn. Zatem przedmiotem postępowania nie mógł być wymiar podatku, a jedynie rozłożenie płatności na raty.
Istota powstałego w tej sprawie sporu sprowadza się do stwierdzenia, czy na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p. organy podatkowe zasadnie odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. nr [...]z [...] września 2002 r. w sprawie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległości w podatku od spadków i darowizn i rozłożenia na 3 raty zaległości w podatku od spadków i darowizn w kwocie 1770,30 zł.
W przedmiotowej sprawie organy podatkowe stanęły na stanowisku, że wniosek podatnika dotyczył wznowienia postępowania podatkowego w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn za 2002 r. zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w S. z [...] września 2002 r. w sprawie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległości w podatku od spadków i darowizn i rozłożenia na 3 raty ww. zaległości podatkowych. Zatem zarzut niezastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów art. 4 pkt 9 ustawy o podatku od spadków i darowizn jest nieuzasadniony.
Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się pogląd, iż w postępowaniu dotyczącym udzielenia ulg podatkowych nie weryfikuje się wysokości zaległości podatkowych. Fakt, iż nieruchomość będąca przedmiotem spadku jest wpisana na listę zabytków i w związku z tym jest zwolniona z podatku od spadków i darowizn nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Postępowania w zakresie udzielenia ulg w spłacie zaległości podatkowych nie można traktować jako przedłużenie postępowania podatkowego w zakresie wymiaru podatku.
Zdaniem Sądu stanowisko organów jest słuszne.
W doktrynie wskazuje się, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte, którąś z wad określonych w art. 240 o.p. (por. S. Presnarowicz komentarz do art. 240 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Zgodnie zaś z art. 245 § 1 pkt 2 organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 o.p. wydaje decyzję, w której: odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1. Z treści wniosku Skarżącego wynika, że podstawą wznowienia postępowania jest przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 2 o.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa.
W przedmiotowej sprawie Skarżący podał, że ww. decyzja została wydana w wyniku przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy przez Przewodniczącego Miasta S. poprzez nieujawnienie faktu, iż nieruchomość będąca przedmiotem spadku jest zabytkiem.
W ocenie Sądu, organy podatkowe działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p. zasadnie odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. nr [...]z [...] września 2002 r. w sprawie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległości w podatku od spadków i darowizn i rozłożenia na 3 raty zaległości w podatku od spadków i darowizn w kwocie 1770,30 zł. Jak słusznie stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w B. w postępowaniu dotyczącym udzielenia ulg podatkowych nie weryfikuje się wysokości zaległości podatkowych. Fakt, że nieruchomość będąca przedmiotem spadku jest wpisana na listę zabytków i w związku z tym jest zwolniona z podatku od spadków i darowizn nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Postępowania w zakresie udzielenia ulg w spłacie zaległości podatkowych nie można traktować jako przedłużenie postępowania podatkowego w zakresie wymiaru podatku.
Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 10 czerwca 2003 r. (sygn. akt III SA 2626/01, opublikowane na stronie internetowej https:// orzeczenia.nsa.gov.pl.), w którym stwierdził, że postępowanie dotyczące umorzenia zaległości podatkowych nie służy weryfikacji decyzji wymiarowych. Przeciwnie, założeniem tego postępowania jest, że podatnik nie kwestionuje obowiązującego go podatku a wywodzi, iż nie może uczynić zadość swojemu obowiązkowi z przyczyn nadzwyczajnych leżących poza systemem podatkowym.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zarzuty Skarżącego są bezzasadne, gdyż postępowania w zakresie udzielenia ulg w spłacie zaległości podatkowych, tj. w przedmiotowej sprawie rozłożenia na raty podatku, nie można traktować jako przedłużenie postępowania podatkowego w zakresie wymiaru podatku. Należy również zaznaczyć, że Skarżący powołał się w skardze na nieistniejący przepis o.p., tj. art. 245 § 3 o.p.
Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.