Uzasadnienie
P. w B., działająca w imieniu P. w W., wydała [...] września 2010 r. negatywną ocenę o nr [...], dotyczącą wniosku o dofinansowanie projektu "Opracowanie i wdrożenie innowacyjnej, e-biznesowej technologii zarządzania projektami przez I. Sp. z o.o.", złożonego przez I. Sp. z o.o. w B. w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Działanie 8.1 "Wspieranie działalności w dziedzinie gospodarki elektronicznej".
Na powyższą, negatywną ocenę wniosku Spółka I. w dniu 24 września 2010 r. złożyła dwie oddzielne skargi: jedną do WSA w Białymstoku (sygn. akt I SA/Bk 514/10), a drugą do WSA w Warszawie (sygn. akt V SA/Wa 2290/10).
Sprawę wywołaną skargą wniesioną do WSA w Warszawie, Sąd ten wydanym 26 października 2010 r. postanowieniem, sygn. akt V SA/Wa 2290/10, przekazał według właściwości do rozpoznania WSA w Białymstoku. W uzasadnieniu wskazał, że siedziba P. mieści się na terenie woj. podlaskiego, a zatem właściwy do jej rozpoznania jest WSA w Białymstoku.
Z kolei sprawę wywołaną skargą wniesioną do WSA w Białymstoku, Sąd ten wydanym 27 października 2010 r. postanowieniem o sygn. I SA/Bk 514/10 przekazał do rozpoznania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że P. w Białymstoku, w ramach realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka dla Działania 8.1, pełni funkcję regionalnej instytucji finansującej i nie może być w tej sprawie traktowana jako organ administracji publicznej. Takim organem jest P. z siedzibą w Warszawie. Zatem w myśl art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), właściwym miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy jest WSA w Warszawie. Na obszarze właściwości tego Sądu ma bowiem siedzibę organ administracji publicznej, którego działanie zostało w sprawie zaskarżone.
Wymienione wyżej postanowienia obu Sądów zostały doręczone stronom w tym samym czasie i z uwagi na brak środków zaskarżenia w tej samej dacie, tj. 16 listopada 2010 r., stały się prawomocne (zob. zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach spraw: I SA/Bk 514/10 i V SA/Wa 2290/10). W wyniku tego doszło do jednoczesnego i wzajemnego związania się przez WSA w Białymstoku i WSA w Warszawie wydanymi postanowieniami o przekazaniu tej samej sprawy.
Mając powyższe na uwadze, w sprawie przekazanej przez WSA w Warszawie do WSA w Białymstoku (nowa sygn. I SA/Bk 633/10), Sąd ten wydał 8 grudnia 2010 r. postanowienie, w którym zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Zaznaczył, że choć przepisy u.p.p.s.a. nie przewidują wprost takiej procedury, to jednak dyrektywa traktowania systemu prawa jako zupełny, tj. pozbawionego luk, kazała Sądowi znaleźć normę stanowiącą podstawę do takiego działania. Zdaniem Sądu, tą normą jest stosowany w drodze analogii przepis art. 14a u.p.p.s.a.
Postanowieniem z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II GW 13/10, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek WSA w Białymstoku o wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że właściwość rzeczowa i funkcjonalna NSA nie obejmuje uprawnienia do rozstrzygania sporów kompetencyjnych między wojewódzkimi sądami administracyjnymi, w świetle obowiązującej regulacji prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
W wydanym w tej sprawie postanowieniu z 11 stycznia 2011 r., NSA uznając się niewłaściwym do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy wojewódzkimi sądami administracyjnymi wskazał jednocześnie, iż rozpoznanie dwóch skarg wniesionych przez ten sam podmiot na jeden akt lub czynność nie może odbywać się równolegle, albowiem stanowi to przesłankę odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Przepis ten reguluje między innymi tzw. zawisłość sprawy w toku, która zachodzi, gdy ten sam podmiot, wywiedzie dwie lub więcej skarg na to samo rozstrzygnięcie lub czynność przed jednym lub kilkoma sądami administracyjnymi.
Z akt sprawy wynika, że swoje dwie skargi na negatywną ocenę wniosku z [...] września 2010 r. o nr [...] (jedną do WSA w Warszawie i drugą do WSA w Białymstoku) skarżąca Spółka wniosła w tym samym dniu. Choć Naczelny Sąd Administracyjny wskazując na możliwość odrzucenia w takiej sytuacji jednej ze skarg nie określił wprost, który z Sądów (WSA w Białymstoku, czy WSA w Warszawie) powinien to uczynić, to jednak z uwagi na fakt, iż postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r. zapadło w sprawie przekazanej do WSA w Białymstoku, to właśnie WSA w Białymstoku uznał się za zobowiązany do odrzucenia jednej z tych skarg, jako niedopuszczalnej.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o odrzuceniu skargi zarejestrowanej pod sygn. I SA/Bk 633/10, stosując w tym zakresie przepis art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a.
w zw. z art. 30e ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Rozstrzygnięcie o zwrocie kwoty uiszczonego wpisu od skargi opiera się na treści art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.