Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 27 listopada 2012 r. złożonym na formularzu PPPr, "A" (zwana dalej spółką) reprezentowana przez doradcę podatkowego, G.B. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 lipca 2012 r. w przedmiocie w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2007 r.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 17 stycznia 2013 r. pełnomocnik Spółki został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej spółki w zakresie przyznania prawa pomocy albo podpisania wniosku (formularza PPPr) przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki zgodnie z KRS. W zarządzeniu wskazano siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku, liczony od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Odpis tego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 11 lutego 2013 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru- k.41). Termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął bezskutecznie z dniem 18 lutego 2003 r.
Zarządzeniem z dnia 4 marca 2013 r., doręczonym w dniu 25 marca 2013 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru- k.46). referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek strony skarżącej z dnia 27 listopada 2012 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, adwokata K. M. wniosła w dniu 2 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego) sprzeciw od ww. zarządzenia podnosząc, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem.
W ocenie skarżącej, z zaskarżonego zarządzenia wynika, że termin wyznaczony do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku upłynął bezskutecznie z dniem 18 lutego 2013 r., albowiem zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2013 r. doręczono pełnomocnikowi spółki, doradcy podatkowemu G. B.w dniu 11 lutego 2013 r. W aktach sprawy brak jednak dowodu doręczenia, który pozwalałby zweryfikować kiedy i czy w ogóle doręczenie takie miało miejsce.
Ponadto, ze złożonego formularza PPPr wynika, że spółka nie posiada żadnego majątku, ani dochodów, od 2008 r. spółka nie prowadzi faktycznie działalności gospodarczej, a na dzień 31 grudnia 2008 r. strata netto Spółki wyniosła 34.610,22 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie, czego potwierdzaniem jest treść art. 257 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie, wnioskiem z dnia 23 października 2012 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie spółki od kosztów sądowych. Następnie w dniu 20 listopada 2012 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu celem wypełnienia go i nadesłania w terminie 7 dni od daty doręczenia. Nadesłany w powyższym terminie wniosek nadal zawierał braki formalne, gdyż został podpisany przez pełnomocnika doradcę podatkowego G. B., który nie złożył do akt sprawy dokumentu, potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu spółki.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 17 stycznia 2013 r. pełnomocnik spółki został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej spółki w zakresie przyznania prawa pomocy albo podpisania wniosku (formularz PPPr) przez osobą uprawnioną do reprezentowania spółki zgodnie z KRS. W zarządzeniu wskazano siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku, liczony od daty doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Odpis tego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 11 lutego 2013 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru- k.41). Termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął bezskutecznie z dniem 18 lutego 2013 r.
Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik strony zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej przedłożyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisami mocodawców. W myśl art. 29 p.p.s.a. osoby działające w imieniu osoby prawnej są zobowiązane do wykazania swojego umocowania stosownymi dokumentami przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Systemowe odczytanie art. 29 i art. 37 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że w wypadku osoby prawnej, pełnomocnik powinien przy pierwszej czynności procesowej nie tylko przedłożyć udzielone mu pełnomocnictwo, ale także dokumenty potwierdzające uprawnienie do działania w imieniu osoby prawnej udzielającym pełnomocnictwa.
Sąd uprawniony jest wezwać stronę do usunięcia dostrzeżonych braków pod rygorem określonych skutków prawnych. Strona powinna zastosować się do treści wezwania sądowego. W przeciwnym wypadku musi być świadoma negatywnych konsekwencji procesowych niezastosowania się lub niewłaściwego zastosowania do tego wezwania. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn.akt II FSK 1266/11).
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik spółki, pomimo wezwania do uzupełnienia powyższego braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zastosował się do jego treści. Podkreślić przy tym należy, iż postanowieniem Sądu z dnia 15 kwietnia 2013 r. odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że w myśl art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Przepisy ustawy nie zakreślają przy tym żadnych terminów, które zawężałyby czas, w jakim skarżący może wystąpić z takim wnioskiem. Zatem brak uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w zakreślonym przez Sąd terminie, skutkuje nierozpoznaniem tego wniosku i nie wyklucza możliwości ponownego jego złożenia.
W tej sytuacji, na podstawie art. 257 p.p.s.a. należało pozostawić wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.