Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2017 r. S. K. (dalej jako "Skarżący") zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Z uwagi na wypełnienie wniosku w nieprawidłowy sposób, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu, poprzez złożenie kopii wniosku, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2017 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez podpisanie wniosku, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższą przesyłkę doręczono na ręce pełnomocnika Skarżącego w dniu 19 września 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 32 akt sądowych).
Skarżący nie uczynił zadość w/w wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 26 września 2017 r.
Dopiero w dniu 11 października 2017 r. (data stempla pocztowego) Skarżący przedłożył podpisany wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został potraktowany jako nowy i rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r.
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1090/17 pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego z dnia 21 sierpnia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy, bowiem Skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku, do usunięcia których został wezwany. Zarządzenie to doręczono na ręce pełnomocnika Skarżącego w dniu 25 stycznia 2018 r.
Od powyższego zarządzenia, pismem z dnia 1 lutego 2018 r., Skarżący wniósł sprzeciw, nie uzasadniając go w żaden sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku.
Złożony przez Skarżącego formularz nie został wypełniony w sposób prawidłowy, bowiem przedłożono jego kopię niezawierającą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy.
Takie wypełnienie wniosku uniemożliwiało rozpoznanie go przez referendarza sądowego, wobec czego Skarżący został wezwany do uzupełnienia jego braków formalnych. W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 29 sierpnia 2017 r. zostało wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony – poprzez jego podpisanie przez Skarżącego.
Przesyłkę zawierającą w/w zarządzenie referendarza sądowego z dnia 29 sierpnia 2017 r. doręczono na ręce pełnomocnika Skarżącego w dniu 19 września 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy sądowej.
Sąd wskazuje, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy upływał w dniu 26 września 2017 r.
W tak zakreślonym terminie Skarżący nie uzupełnił wskazanych braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin ten upłynął zatem bezskutecznie z dniem 26 września 2017 r.
W związku z powyższym, zasadnie w ocenie Sądu, referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 17 stycznia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 21 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 257 p.p.s.a., z uwagi na niemożność jego merytorycznego rozpatrzenia z powodu nieuzupełnienia we wskazanym zakresie braków formalnych w zakreślonym terminie.
Sąd wskazuje w tym miejscu, że wniesionego sprzeciwu nie uzasadniono w żaden sposób. Zdaniem Sądu pozostawienie przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie było bezzasadne, a ww. przepis art. 257 p.p.s.a. został prawidłowo zastosowany w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.