Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 kwietnia 2017 r. przyznano W. S. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie radcy prawnego.
W dniu 11 lipca 2017 r. skarżąca zwróciła się z kolejnym wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie, uzupełnionym na aktualnie obowiązującym formularzu PPF w dniu 23 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego), wskazując, iż ubiega się również o zwolnienie od kosztów sądowych.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że okoliczność, iż skarżącej przyznano już w niniejszej sprawie pełnomocnika z urzędu ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których dokonywana jest ocena zasadności wniesionego przez stronę żądania w zakresie zwolnienia jej od kosztów sądowych.
Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3).
Z uwagi na to, że skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (ustanowiono dla niej radcę prawnego z urzędu) oceny zasadności złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych dokonano w oparciu o przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, określoną w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) wynika, że wnioskodawczyni od lipca 2015 r. przebywa w areszcie śledczym, aktualnie nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada żadnych oszczędności, wierzytelności, przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, jej majątek stanowi zakupiony na kredyt dom o powierzchni 190 m2 oraz udziały w spółce, która nie prowadzi działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni wskazała, iż nie spłaca swoich zobowiązań względem banków, a jej zadłużenie przekracza kwotę 1.000.000 zł, zaś posiadane przez nią udziały w spółce zostały zajęte przez komornika.
W ocenie referendarza sądowego zawarte we wniosku informacje pozwalają uznać, iż sytuacja majątkowa i finansowa wnioskodawczyni nie tylko uległa poprawie od czasu rozpoznania jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, ale nawet uległa pogorszeniu. W szczególności wzięto pod uwagę, iż wnioskodawczyni aktualnie nie osiąga żadnych dochodów, nadal przebywa w areszcie, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, a w związku z nieregulowaniem zobowiązań względem banków zwiększył się stan jej zadłużenia.
Z tych względów uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, iż nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.