Uzasadnienie
A. W. (dalej "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 października 2014 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W treści skargi Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając złożony wniosek, Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada środków finansowych, pozwalających na jednorazową zapłatę podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji. W stosunku do Skarżącej wydana została druga decyzja o identycznej treści, w związku z czym Skarżąca nie jest w stanie udźwignąć ciężaru związanego z jednorazową zapłatą podatku w wysokości ponad 40.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana "p.p.s.a"., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04).
Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.
Zdaniem Sądu, Skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskująca ograniczyła się bowiem wyłącznie do ogólnikowego wskazania, że z uwagi na swoją sytuacją finansową oraz w związku z wydaniem przez organ drugiej decyzji o identycznej treści, nie jest ona w stanie zapłacić zobowiązań podatkowych przekraczających w sumie kwotę 40.000 zł.
Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Nadmienić przy tym należy, że ocena sytuacji wnioskodawcy nie może odbywać się przy uwzględnieniu kondycji finansowej ogółu społeczeństwa lecz wymagane jest zbadanie sytuacji majątkowej konkretnego, zindywidualizowanego podmiotu składającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Natomiast Skarżąca nie wykazała w żaden sposób swojej sytuacji materialnej pozwalającej na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Należy również dodać, że podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu nie można upatrywać w przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonego aktu. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji lub pozostawanie przez Skarżącą w trudnej sytuacji finansowej.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.